Druckschrift 
Lavacrum conscientiae
Entstehung
Seite
XVr
Einzelbild herunterladen
 

Lextatueatit nuulirimdiduuiimulupiliutiVtr niuliiatatūyidit linūqjubus odierian debut q viplapiti dtuiſi mle rtmpiitilinIa dtuīs itus et-

FoliumVV.hit. Ecce ſtupenda res. et nimis mirāda. Cum aūt abſqꝫ veraꝯtritōe nequaqͣꝫ valet cōfeſſio. pro tunc ſaltē ad ſalutē. Idcircoqualis eſſe debeat vera contritio ꝓpter ſimplices eſt neceſſarionūc ſubiungendū. Unde bonauentura ſic verā cōtritionem dei-ſcribit. Uera cōtritio eſt bona voluntas gratiam excitata quede peccato ſumme dolet. in ſpe gratie ſtrenue ſatiſfaciat. nunqͣꝫamplius peccare ꝓponat. et oīa que ad peccatū trahere poſſunta ſe totaliter remoueat. et ita in domino ꝑſeueret. Quando aūtmors inſtatraro mens ſe ad iſta erigit. vel qꝛ nimis dolor angitvel euadere ſperans negligit vel multitudine peccatoꝝ cōfuſusdeſperat. Si vero aliquid facit ſepius ex timore mortꝭ et hor-rore procedit qͣꝫ ex amore dei. Et multi vident̉ cōtriti qui nonſunt ſed potius cōterriti et anguſtati ꝓpter turpem cōſcientiamꝓter mortem inexpertā. ꝓpter viam ignotam ꝓpter amiſſionērerum temporaliū quas dilexerūt Unde periculoſum eſt vnicuiqꝫ hominū differre hoc qd̓ ſtatim poſſit haberi. Ideo dicit ſacraſcriptura. Ne tardes cōuerti ad dominū et ne differres de diein diē. Et iterū ante languorē adhibe medelam et ante iudiciūpara iuſticiam. Audiant nunc et intelligāt hec qui aures cordiset oculos mentis habent cōfidenter et ꝑpendant atqꝫ pōderentſententias ſinguloꝝ verboꝝ. Nam graue pondus ineſt ꝟbis.vis grandis veritas infallibilis et immutabilis. Unde. Dauidait. Apprehendite diſciplinā nequando iraſcat̉ dominus et pereatis de via iuſta. Cum exarſerit in breui ira eius. et tunc loque-tur ad eos in ira ſua. Et in furore ſuo conturbabit eos. Etibidem concludit dicens. Beati omnes qui confidunt in eo.Ex premiſſa nanqꝫ vere contricionis deſcriptione quiſquisqui non decipi voluerit aut errare: ſubtili conſideratione in-telligere poterit ac perpendere clare mentis intuitu: qualis videlicet apud ſe lateat cordis cōtricio. Preſertim cuꝫ etiam ẜmſanctum. Thomā in primo ſuo quodlibeto. q. v. ſic ait. Unuſ-quiſqꝫ vere cōtritus tenet̉ velle pati magis quantamcunqꝫ pe-nam qͣꝫ peccare amplius mortaliter. Interroget igit̉ vnuſquiſqꝫcōſcientiā ꝓpriam an ita ſit diſpoſitus ab intra. Et notāter dicit̉bbidē tenet̉ reuera importat obligationē. Item ibi dicit̉ quācunqꝫ penam conſtat quod nulla excipitur. Uis igitur maximeineſt verbis. Qui igitur a ſe non remouet ea que ipſum ad pec-C C iij