Onica. IIIIpꝰ paſca
uites. vt diuites in pauperibus ſpūalebonū lucrent̉. An̄ cū ꝑ hoſtia diuitumpauꝑes currūt quid aliud ꝙͣ ꝙ regnuꝫceloꝝ qd̓ ipſoꝝ eſt eis venale exponūtFatuus eſt gͦ diues qui nō eſt velox adaudiendā voce pauꝑis. minima ꝓ maximis. trāſitoria ꝓ eternis exhibentis.laudabil̓ vtiqꝫ ⁊ bona aliquorū diuitūꝯſuetudo qui tꝑe comeſtiōis oſtia domoꝝ aꝑta ꝓpter paupeꝝ aduentum tenent. Propter qd̓ nō ſolū angelos veruetia et ip̄m chriſtū aliqui eoꝝ in ſpecie pauꝑis reciꝑe meruerūt ſicut refertbeatus Gre. in qͣdam omelia paſcali.Sꝫ illoꝝ ꝯſuetudo vituꝑabilis qui hoſtia que ſꝑ tenēt clauſa ad ꝑua exeniaaꝑiunt. Sꝫ pauꝑeꝫ regnū celorū p̄bentem nō ſolū nō intromittūt. ſꝫ nec etiaꝫad ianuā clamantē audiūt. Sic diuespurpuratus obturauerat aures ſuasne pauꝑis lazari an̄ ianuā iacētis micas panis petētis audiret. Et iō pꝰ cūvidiſſet eundē lazarū in ſinu abrae ī requie opulēta clamauit ⁊ ipſe. ſꝫ nō fuitexauditus. nec in vna gutta aque. UScd̓o ꝯſulit beatus iacobus vt quiſqꝫtardus ſit ad loquēdū. Ad hͦ docꝫ etiānos natura. vt .ſ. velocius audiamꝰ ettardius loꝗmur. ¶ Natura em̄ deditduplex inſtr̄m hoī audiēdi ⁊ vnum loquēdi vt hocipſo on̄dat̉ ꝙ hō in duploplꝰ dꝫ audire ꝙ loqͥ. ¶ Itē natura pluribus aīalibꝰ dedit auditū. loquela nōdedit niſi aīali rōnali. Un̄ ex hͦ oſtēdit̉ꝙ loquela dꝫ eſſe rōnalis Col̓. iiij. Sermo vr̄ ſꝑ in gr̄a ſit ſale .ſ. ſapīe ꝯditus.Sꝫ heu multi ſūt qui qͣſi nullā rōnembn̄tes imp̄meditate loquunt̉. De talibus pōt dici illud Iob. ij. Quaſi vnade ſtul. mulieribꝰ locū. es. ¶ Itē naturadedit īſtrum̄ta auriū aꝑta. loquēdi v̓oclauſa ſub duabus clauſurꝭ Hō em̄ adaudiēdū ſꝑ hꝫ aures aꝑtas. ſꝫ linguaꝫſub labijs ⁊ dētibus clauſam. Eſt enīlingua ſicut monacha que in clauſtroclauſa que nō dꝫ loqui niſi de licentiaMich. .vij. Cuſtodi clauſtra oris tui.Prouenit em̄ illi qui nō ē tardus ſed
potius velox ad loquenduꝫ multiplexnocumentū .ſ. culpe qꝛ ꝓuer. x. In multiloquio nō deerit ꝑctm̄. vel alijs detrahēdo. vel mētiendo. vel ſe iactādo. veliurādo. ⁊ in multis alijs. Itē nocumētū tꝑalis pene. Prouer. xiij. Qui incōſideratus eſt ad loquendū ſentit malaO quot ſūt gͣuiter ꝑcuſſi. o quot occiſiꝓpter verba incōpoſita. psͣ. Uir līguoſus nō diriget̉ in ter. Itē nocumētū pene et̓ne. Un̄ La. xvj. diues purpuratusqꝛ ī epulis lingua incōſiderate laxauerat. iō p̄ ceteris mēbris in ea ignis pena ſentiebat. Ideo btūs iacobꝰ ī p̄miſſis v̓bis bn̄ ꝯſulit vt oīs hō ſit tardusad loquendū.De euage. Ser. XCVII.Um venerit illeſpūs vitatis arguet md̓um depctō ⁊ de iuſticia. ⁊ de iudicio.Io. xvj. M ¶ In his v̓bis dn̄s duoracit. Primo em̄ innuit ꝙ ſpūſſctūsmaliciā md̓i arguet cū dicit. Ille arguet mundū de pctō ⁊ de iuſticia ⁊ de iudicio. ¶ Scd̓o tp̄s argutiōis inſinuatcū dicit. Cū venerit. ¶ Triplicē aūt maliciā on̄dit dn̄s ꝓpter quā ſpūſſanctusmd̓m .i. mundanos arguet. qꝛ de pctōqd̓ .ſ. ꝯmiſerūt. d̓ iuſticia quā ſcꝫ facereomiſerūt. de iudicio qd̓ .ſ. ꝯtēpſerūt.Prīo igit̉ arguet md̓m de pctō qd̓ cōmiſerūt. ⁊ hͦ qꝛ nō crediderūt inquit inme. Nō dic̄ qꝛ n̄ crediderūt me. nec dicit. qꝛ n̄ crediderūt mihi. Sꝫ qꝛ inquitnō crediderūt in me. Aliud eī vt dicitAug. eſt credere deū .ſ. trinū ⁊ vnum.creatorē ⁊ redēptorē. ⁊ hmōi. ſic̄ demones credūt ⁊ ꝯtremiſcūt. Aliud eſt credere deo .ſ. v̓bis eius fidē adhibere. ſiccredidit abraā d̓o ⁊ reputatū ē ei ad iuſticiā. Alid̓ ē credere in deū .i. fide ⁊ caritate ⁊ bonis oꝑibus tēdere in ip̄m. hͨeſt tm̄ bonoꝝ ſine pctō mortali exiſtētiū De quibus ī Io. Oīs qui credit inme n̄ mo. in et̓nū. Illi gͦ qui ſūt ī mortali pctō nō credut in eū. qꝛ caritate et