CapitulūVI.Fo. .CLI
.CLI.
Iſſet: efficere nō potuit: idcirco eius hoſpitium iniquum nunc ſubire contempſit. Quia vero nox īminebat: ⁊ nulla alia villa tanti multitudini aptapreſto erat: orante ſancto Goerico deum vt eis p̄ſtaret quietis diuerticulum: affuit quidam ſapīēs⁊ diues qui huic itineri intererat. Eſt enim inquitmihi predium in hac patria vobis quidem nō ſatis contiguum. ſed noui ad cuncta neceſſaria preſentē deū veſtrum: qui ⁊ longū iter breuiare poteſt: ⁊ quo tēdimꝰ ſub velocitate perducere. Hocautem ſanctus audiens fide ⁊ gaudio repletꝰ corpus ſanctum illuc verti omneſqꝫ ſequi imperat.Cernens tantā velocitatem in eundo eſſe vt noncurrere ſed more auium volare putares: ⁊ qd̓ vnius diei integri ſpacio vix peragi credere poſſes.duabus vel tribus horis impletū mirareris. Cūqꝫ ad villam perueniſſent: qꝛ vini ferax patria nōē: ceruiſie ſe parum habere homo miniſtris referētibus comperit. Sed iterum fide repletus ſanctiGoerici meritis ⁊ precibus ſe cōmittit. Qui notapreſidia petens deum: ſuoruꝫ neceſſitatibus ſubuenire poſtulat. Tāta qꝫ multitudo populi ex paruo liquore quod vix credibile eſt abundantiſſimeeſt ſaciata.Prefatus autē. §. XIII.ſanctus arnulphus qͥ ex maiore domꝰ francie metenſium fuit ep̄s factus: poſtqͣꝫ ſeculum deſeruit:⁊ ex epiſcopoſolitarius: migrauit ad dominū anno he aclij. xxviij. Hic vt ait Petrus damianuspater pipini fuit ⁊ auus karoli magni. Hic nō ꝓcul a flandria in lothoringia ducatum tenebat: qͥcum vxoris ⁊ filiorum affectus poſtponens heremū peteret: contigit vt per fluuiū moſella tranſitum haberet. Ad cuius pontis mediū veniēs vbifluuius ꝓfundior ē: vbi anulū ſuū ſub hac federiſcōditione ꝓiecit. Cū ego inquit anulū hunc recepero: tunc ego ꝓculdubio cōfidam peccatoꝝ merum nexibus abſolutū. Quo facto heremū petijtvbi nō ꝑuo tempore mundo mortuus deo vixit.Interea defuncto metenſium ep̄o electus ē. Dūqꝫvſu carniū abſtineret ſicut in heremo cōſueuerat:piſcis ei p̄ſentatus ē: quem cocꝰ exenterans anulum repperit: quem dn̄o ſuo letabundus obtulit etſtatim ille recognouit. Eſt autē bidui iter a pontein quo anulus ꝓiectus fuerat: vſqꝫ ad locuꝫ quop̄ſentatus eſt. Ut ergo recognouit anulum iam fide gr̄as agens deo de ſuorū ſolutione peccatoruꝫvitam poſtmodū in meliꝰ duxit: ſed plus etiaꝫ ieiunijs vigilijs ⁊ or̄onibus coartauit. Anulus adhuc ille in palatio habetur. Mirari pōt in his deus magnifice laudari: quomodo in p̄ſenti effectuſanctus vir cetificari meruit adhuc caſibus ſubiectus de remiſſione peccatorum. Qd̓ proculdubionon fieret niſi digniſſimus deo foret: ¶Mox autem ep̄atū ſuſcepto tanta tamqꝫ perfuſa magnificentia in elemoſynis paupeꝝ accreuit: vt etiaꝫ delonginquis regionibus atqꝫ ciuitatibꝰ fama currete īnumera caterua pauperū ad ſanctum arnultum refocillanda feſtinaret. Erat iugiter ſollicitꝰ⁊ intentus in cūctis bonis actibꝰ: ⁊ p̄cipue ī ſuſceptione monachoꝝ ſeu ꝑegrinātiū deuotiſſimꝰ in
uigilabat: ita vt quos hoſpicio ſuſcepiſſet manibꝰꝓprijs pedes ablueret: illoſqꝫ veſtitos ac refectoſdeducens: mox alios refocillādos ſuſciꝑet. Porro abſtinentie eius normam narrare quis valeat:maxime cū interdū poſt triduana ⁊ quadriduana ieiunia pane ordeaceo vl̓ limphe poculo victitaret. Indutꝰ iugiter intrinſecꝰ cilicio occulte: ſicqꝫ ex eſis iā mēbris vigilijs atqꝫ ieiunijs geminūingerebat cruciatū. ¶ Cūqꝫ in his bonis actibusiugit̓ inuigilaret: tꝑe quo triduanū ieiuniuꝫ ſoleteccl̓ia vniuerſalis celebrare: vir ſanctꝰ extra ciuitatē cū crucibus atqꝫ ꝓmiſcuo ppl̓i genere orandigr̄a ẜm morē ex eccl̓ia ꝓceſſit. Et ecce ex medijscateruis femīa arrepta a demonio clamare cepit.Hanc ille cū vidiſſet: vexillo crucis iniecto: moxab aduerſario ereptā ſanauit. ¶ Tēporibꝰ dagoberti regis cū in palatio eēt: ei qͥdā leproſus clamare cepit: victū ſeu veſtitū depoſcēs. At ille iuſſit ſtatim in hoſpitiū duci. Cūqꝫ erga illū ẜm morē ſuū ſolitā īpēderet pietatē: ſciſcitari voluit: qꝛbarbarꝰ erat ſi ſacri baptiſmatis vnda ablutus fuiſſet. Repēte ille. Nequaqͣꝫ ait dn̄e mi. Nā ego infelix abiectꝰ in ppl̓o: qͥs mihi gr̄am baptiſmi tribueret? Accepto gͦ a ſancto viro ſacram̄tū baptiſmirepēte de corꝑe eiꝰ lepra diſceſſit: ⁊ factꝰ ē deīcepsin vtraqꝫ ſubſtātia ſanꝰ qͥ prius fuerat pctōr ⁊ maculoſus: ¶ Quidā hō ſceleſtus noīe vodeo vinoeſtuās cū cōplicibꝰ ſuis viro ſctō derogare auſusē: nō eē .ſ. cultorē dei: ſꝫ potius hoīem voluptatideditū. Ad cius .ſ. lectū nocturnis horis nō ſolūrex ſꝫ ⁊ regina tā qͣꝫ cōſiliū flagitās ꝑpetraret. Cūgͦ ſtratū vnacū detrahēte ſocio petiſſet: iubēte domino accidit vt eoꝝ veſtim̄ta flama circūſtās vallaret atqꝫ illico exiliētes flamā īgētibꝰ depoſcebātvocibꝰ aquā. Sꝫ ⁊ aqͣ iniecta flamā dīnitꝰ miſſaꝫnō extinguebat. Ardebāt neqͥter circa nates velgenitalia eoꝝ camiſie: nec a ſe veſtimēta ardētiaexuere poterāt. Quid pl̓a? qͥd aliud face̓ nō potuerūt exiliētes ⁊ ad inſtar porcoꝝ luto ſeſe vociferātes inuoluūt: ſꝫ magis ac magꝭ genitalia ip̄orūignis īmiſſus cremabat. Tūc inqͥt vt reor īpletuꝫē ſuꝑ illos qd̓ ſcriptū ē detrahentē occulte proxīoſuo hūc ꝑſeq̄bar. Nā nō pꝰ multū tꝑis ī tātꝭ tranſgreſſionibꝰ p̄fatꝰ vodeo dep̄henſus ē: vt ⁊ ſceleraeiꝰ vnacū vita (qꝛ iuſtū erat) regalis gladiꝰ amputaret: ac ne ſolꝰ moreret̉: filiꝰ mox eiꝰ eadē ſnīa ꝑcuſſus interijt. ¶ Cū he ⁊ qͣꝫpl̓es ꝟtutes ꝑ illuꝫ inppl̓o cepiſſēt crebreſce̓: mox remotiora a fragoribꝰvulgi loca expetijt. Interdū nōmultū lōge ab vrbe vſus ē cellula: celū diebꝰ ac noctibꝰ p̄cibꝰ pulſans. Caſu ꝯtigit vt ꝓmptuariū regis ignis vorax vexaret atqꝫ eructuāſ excellētiſſima flama domos circūquaqꝫ affines minaciter lāberet: repēteexurgēs tota ciuitas vidēs ſui exitū in eiulatuꝫ ⁊clamorē ē cōuerſa. Quo audito nos veloci greſſu ad domū ſancti viri ꝑuenimꝰ: ⁊ reꝑimꝰ eū ſicuti ei mos erat melos pſalmodie ꝑſonātē. Statīqꝫapprehēſa manu eiꝰ ait romaricꝰ. Egredere: ne qd̓abſit te in hac vrbe ignis iſte ꝯſumat. At ille. Nequaqͣꝫ dilectiſſime: ſed deducite me illuc ⁊ poniteme vicinū illiꝰ: ⁊ ſi ita vult deꝰ vt ardeā ecce ī manū eiꝰ ſū. Tunc nos tenēte ſanctas manꝰ eius ad