Titulus.XIII.
ſum reciperet. Quam viſionē cum epiſcopo ciuitatis retuliſſet iter cū illa arripuit. Sed illa in itinere feſſa remanſit. Cui preſul dixit. Sta ī hoc loco fabricandi gratia ſcrinium ſanctū virginis corpus recepturū. Tunc franciam adijt ⁊ pariſioruꝫepiſcopo viſionē narrauit. Ita duo pręſules cumclero ⁊ populo ad baſilicā peruenientes: ſanctumcorpus ac ſuꝑ pectus eius librū quē illa ſecum deſyria detulit inuenerūt: atqꝫ in ſepulchro epithaphium hmōi. Hic iacet aurea peregrina. Leuatoqꝫ corpore brachium vnū epiſcopo dederūt ſyrie.Sanguiſqꝫ cepit a venis defluere cum illud a eorpore ſequeſtrauerunt. Epiſcopus vero pariſienſis corpus in monaſterio ſancti eliſij cum magnohonore depoſuit. Syrus vero gaudēs abbatiſſebrachiū pertulit. ⁊ in ſcrinium decentiſſime fabricatū repoſuit: moxqꝫ matronā viſuꝫ recepit. Illequoqꝫ in honore virginis in patria nobile monaſterium edificauit.De ſancto roma/ §. XIrico. Hic vt refert Uincen̄. in ſpe. hiſto. lib̓. xxiiij.ca. lxxij. ex geſtis eius. cū eſſet in aula theodeberti quondam regis auſtraſiorū poſitus: que ſūt ceſaris ceſari ⁊ que ſunt dei reddidit deo: omnibusamabilis aulicoꝝ cōtubernio. Cunqꝫ multis bonis polleret in pallatio: iunctus ē amicicia cuidaꝫviro clariſſimo nomine arnulpho. Et cū cepiſſētcorda ſua ſibi pandere. mutuo cōfeſſi ſunt auresſui cordis illud domini p̄ceptum tetigiſſe: vade ⁊vende oīa que habes. ⁊cͣ. Cogitauerūt ergo regēmortalem deſerere: regiqꝫ eterno militare. Itaqꝫlimirenſe monaſteriū cogitauerunt expetere: ſedaliter deo diſponēte impleuerunt. Beatus enimarnulphus licet cū lachrymis reniteret̉ metenſiūep̄s cōſtituit̉. Romaricus vero ſpretis omnibusmultoſqꝫ ſeruoꝝ ſuoꝝ libertati donās: plurimosautē ſecum ducēs monaſteriū luxonienſe tunc toto orbe famoſum amato duce petijt ⁊ habitū ſancte religionis cū his quos adduxerat deuote ſuſcipiēs humilitatē ⁊ obediētiā ſectari intātum cepit: vt etiā his quoꝝ officioſiſſimo famulatu pͥusfulciri ſolitꝰ fuerat: ꝓ xp̄i amore ſe ſubdere ſtudebat. in monaſterio cunctis abiectiorē ſe nō ſolumoſtēdere ſed etiā credere oblatā ab alijs reuerētiam metuere. Furtiuas or̄ones diligere ad opusdei ceteros p̄uenire. Cūqꝫ beatum amatū dn̄s adbeatā requiē euexiſſet: ſanctꝰ romaricꝰ regēdā ſuſcepit ſanctā ꝯgregatōeꝫ. Cepit autē pꝰ hͦ vir deigr̄a ſignoꝝ pollere: q̄ ita ſtudebat occultare: ſicutquari diuites thezauros ſuos ſolent abſcondere.Et cū ꝓ vtilitate monaſterij aliqn̄ foras eſſet: addomū cuiuſdā viri voſagi in ꝑtibꝰ ſepe hoſpitādi gr̄a diuertebat. Quā cū quadā die ex more intraret: intuita eū vxor illiꝰ ait. O dn̄e mi cur tamſero veniſti habuit ancilla tua ficerā quā heri perueniētes cōpatres ⁊ vicini nr̄i biberūt. Quā cumvideret vir dei anxiari ꝓ ſe ait. Noli timere: ſꝫ fidens in deo cubiculū tuū ingredere. Orāte gͦ ſcōviro reꝑtū ē qd̓dā vas plenū ficera. Qui potusetiā multoꝝ infirmitatibꝰ ꝓfuit. Quedā puelle in monaſterio erāt lepra ꝑcuſſe: quarum vna a
balneo qͥ vir dei ablutus fuerat aquam furtim rapiēs totū corpꝰ ſuū ꝑfudit: vnde medela lepra capta: ab ea paulatim diſceſſit. Dn̄s autē die dn̄icaeū ad celeſtia regna introduxit. Uiderūt autē eadē nocte ſubito nubē denſiſſimā totū mōtē cū cellula operire. Fratribuſqꝫ pſallentibꝰ in exitu viridei mox claritas miri ſplēdoris radiās mōtē ⁊ celulā īpleuit. viderūtqꝫ globū candidiſſimi fulgoris ꝑ mediū p̄dicte nubis ſcandētē celos penetrare: qd̓ aīam ſancti viri eē intellexerunt.Eo etiam tempo. §. XII.re ſanctus Goericus metenſiū ep̄s claret in francia. Hic pͥmo vt refert Uincen̄. vbi ſupra. milesegregius de equitania: corꝑe nō voto ſeculi actibus ſeruiēs: cū apud deū ⁊ hoīes magna honeſtate floreret: licet que pacis ſūt ſectaret. qn̄cunqꝫ tn̄paganoꝝ infeſtatio ꝑurgebat: prius aciei militari ſe opponens: barbarica rabiem dei auxilio fretpotentiſſime deuincebat: ⁊ ſpolia ampliſſima reportabat. Deniqꝫ ſubita oculoꝝ amiſſione ꝑcellitur: ꝟtute tn̄ patientie vndiqꝫ munitus gr̄as deoagēs aiebat. Sicut dn̄o placuit ita factū ē: ſit nomē dn̄i bn̄dictū. Eo tꝑe regnabat in gallia Theodebertus. In metēſi ꝟo vrbe p̄ſidebat pōtifex beatus arnulphus. ¶ Tūc ſcō viro Goerico in ſilētio noctis quieſcenti angelꝰ dn̄i affuit dicēs. Uenit tp̄s ẜue dei excelſe: qͦ meror tuꝰ in gaudiū trāferat̉: qͦ etiā lux amiſſa clarior reſtituat̉. Ergo ciuitatē metēſē aggredere ⁊ limina beati ſtephantꝓthomartyris ingredere deuote: ⁊ p̄ces deo funde ibi ⁊ fidē certiſſimā tenēs. noueris te viſū ⁊ totius corporis ſanitatē recepturū. Arnulphus aūttibi carne ꝓpinquꝰ ibi p̄ſidet pōtifex: qui te illicoaffutuꝝ p̄mōſtrabit: ⁊ qͥcquid ergate ⁊ pietatis ⁊miſcd̓ie dei bonitas impeſura ē manifeſtabit. Exꝑgefactꝰ gͦ vir ſanctꝰ milites cōuocauit: ⁊ de eqͥtania ad p̄fatā vrbē iter arripuit. Cui appropīqͣntiſanctꝰ arnulphꝰ affuit: ⁊ fcā or̄one dataqꝫ bn̄diction eū ī domū īduxit. Qui obtētu ſcī ſtephani viſū recepit: ⁊ corꝑis ſanitatē. ¶ Poſt hͦ arnulphſpūali mētis ītuitu vidēs Goericū ſucceſſorē ſibifore digniſſimū. Cōſentiēte clero ⁊ ppl̓o eū ꝯſtituit: ⁊ ip̄e diu deſideratā heremū petijt. Igit̉ beatugoericꝰ qͥ alio noīe albo paſtorali cura aſtrictꝰ vocibꝰ ⁊ moribꝰ ceteros informabat: ⁊ qͥ an̄ ep̄atumcorpꝰ ſtrictiſſimis ieiunijs attriuerat enarrare faſnō ē qͣꝫdura ieiunia cumulabat: qͥ etiā diē ⁊ noctēintegrā or̄onibꝰ ꝑtranſibat: ⁊ biduanas ⁊ triduanas alacri vultū ⁊ mēte abſtinētias celebrabat.¶ Poſt obitū ꝟo ſcī arnulphi expleto ꝟo anno ſāctus dei goericꝰ cui ip̄e arnulphꝰ dimiſerat ep̄atūſolitudinē eligēs de trāſlatōe corꝑis eiꝰ ad ſedeꝫip̄aꝫ cui p̄fuerat ſedule cogitabat. Accerſitiſqꝫ duobꝰ ep̄is tulēſi ⁊ virdunēſi: cū corpꝰ ſcm̄ cū laudbꝰ honorifice deferret̉: ſole ad occaſū ꝟgēte villainiqͥ ⁊ inceſtuoſi hoīs offēdūt: quā ītrare cupiētetdū ſcāꝝ reliqͥaꝝ portitores iā pene ingrederēt̉. diuinitꝰ fixi ſubſiſtūt: ⁊ celicā in ſe ꝟtute deprehendunt coacti. Dum enī beatus arnulphꝰ adhuc invita ſubſiſteret: ⁊ paſtorali auctoritate viriū cuiꝰvilla erat vt ab iniqͥtate reſipiſceret ſepe cōmonū