Titulus.XIII.
punica. Diſcunt in excelſis viridarijs ſuꝑ pomis⁊ prunis. Adducent̉ timentes deū in paradiſuꝫturmas ⁊ agmina cōgregati. Quibus cū oſtiarijianuas aperient dicēt. Pax vobis ſuauiter ingredimini: ⁊ eſtote hic imꝑpetuum. ¶ Et dixit gl̓ioſus ⁊ excelſꝰ. feci eos occurrere gaudijs ⁊ delectationibus. ⁊ dedi eis ꝓ retributione paradiſū eo ꝙpatientiam habuerūt. In quo erūt diſcūbentes ſuper puluinaria. ⁊ nō ꝑcutiet eos ſol neqꝫ frigus ⁊ſuꝑ eos illius vmbre ꝑmanebūt. ꝑ quos etiā vaſiſargēteis diſcurret̉ ⁊ caniſtris ſimiliter ⁊ vaſculismodicis argenti ⁊ pixidibus miniſtrabitur eis. etfaciet eos portare vaſe qͣſi ꝯmixti gingiberi. Fōsin eo eſt qui claritas appellat̉. Non audiēt ibi dolum neqꝫ mēdaciū. Hec ē retributio dn̄i tui. Deuſenī liberabit eos a cruciatu inferoꝝ dicēs ill̓ Cōedite ⁊ bibite ſecuri diſcūbentes in lectulis diſpoſitis. Dedimus eis vxores pulcerrimas. nihilqꝫ eisde ſuo malo imputabitur. ſꝫ vnuſquiſqꝫ id qd̓ appetit obtinebit. Dedimus eis diuerſitates pomorum. ⁊ quicqͥd carnis ad edendū ꝯcupi ſcunt. Heceſt deſcriptio paradiſi quē p̄parauit deus credentibus in ſe ⁊ ī nūcio eius. Et velut aurū rutilabātfragrantes vt muſtus: ⁊ varie odoramētoꝝ ſpēsDe inferno in .§. II.lege machometi a deo maledicti. Infideles inqͥtvt refert. vincē. vbi ſupra qͥ ꝑticipes faciūt deo etpares illi attribuunt. ⁊ ꝓphete dei .ſ. machometonō credūt. nec epl̓am eius ſuſcipiunt ⁊ p̄cepta deiaduerſus ꝓphetam eiꝰ rebelles effecti ſūt: deputabuntur gehēne incēdio. erūtqꝫ in cruciatu ⁊ ſtridore ineffabili. ⁊ igne ſine fine inextīguibili. quoꝝcutis quotiens ardore ꝯſumitur: totiens renouat̉ad noua ſupplicia. Māſio eoꝝ puteus abyſſi. Potus om̄i felle amarior. Cibꝰ eoꝝ de arbore que atpellatur azachimi: ⁊ eſt om̄i peſſimo ſapore deterior. erūt ſub ira dei cū dyabolo ⁊ angel̓ eiꝰ. ¶ Dixit quoqꝫ deus glorioſus ⁊ excelſus. Qui nō credunt mirabilibus dei. ⁊ ꝓphetas. et eos qͥ predicant ꝟitatem: erūt in horribili cruciatu. quoꝝ opera maligna nullo eis auxiliante ſuꝑ eoꝝ capita redundabūt morient̉. nec tamē a cruciatu liberabūtur. Et dixit arbor azachimi data eſt ꝓ delectatione impijs. Ip̄a eſt enī que in ꝓfundo abiſſi naſcitur. cuius fructus quaſi demonioꝝ capita de quomanducātes ventrē ſuū implebūt. Deniqꝫ oībusmalis ſubijcient̉ ⁊ ſemꝑ ad ſupplicia inferni reuoluentur. Superius ⁊ inferiꝰ caligo ignis ⁊ tenebreEt dixit In die reſurrectionis facies eoꝝ qui deonō credūt. horribiles atqꝫ nigerrime. Nūquid eīgehenna manſio impioꝝ nō eſt ⁊ eoꝝ qui noſtrisſignis nō credūt et damnādi ſūt. Et dixit. Qui n̄credūt: detrudentur in infernū cōglobati. ad quēcū ꝑuenerint. ⁊ miniſtri portas aꝑuerint: dicent illis. Nōne ex vobis erant nūcij miſſi a deo ad voſqui p̄cepta dei vobis nūciantes inſinuauerūt vobis huius diei occurſum. Intrate igit̉ portas gehenne ad habitandū ibi ſine fine. Hec domiciliap̄parata ſunt ſuꝑbis. Et dixerunt qui in igne ſubmerſi ſunt miniſtris. deprecamur vos: orate ꝓ nobis deū: vt alleuiet nobis cruciatum huius diei.
Miniſtri reſpondebunt. Orate voſipſi. Sed qͥeoratio eoꝝ niſi error? Ex hinc ſentient pondus cathenaꝝ ⁊ vincula. Erūt pſallentes in igne ⁊ rurſūfatigati in igne. Tūc videbit eos afflictione opp̄ſos: ⁊ tumidis oculis latenter aſpicientes. Iterūdixit benedictus ⁊ excelſus. Impij ꝑmanebunt incruciatu gehenne vbi detruſi vlterius nō reſpirabunt. Nos nihil eis iniuſte fecimus ſed ſibi impijextiterūt. Tunc impij vociferabunt. vſqꝫ quo dānandi ſumus o rex? Dixit machomet. Ita manebitis ſine fine. Et iterū dixit. Arbor azachimi cibus ē peccatoꝝ. Feruet in vētre ſicut ſulphur. accipite illum: ⁊ ad horribilia inferni loca deducite.⁊ ſuꝑ caput eiꝰ dolores ⁊ cruciatus infūdite. Hecenī ſunt oꝑa que faciebatis. Et dixit gl̓oſus ⁊ excelſus. Afferte aquam amarā q̄ vincl̓a eoꝝ diſrūpat. Ue nō credētibus in die qua nec ꝑmittenturloqui vt aliquam habeant excuſationem.De morte ma .§. IIIchometi. Illud aūt ridiculum nobis lamentabileſuis. vt refert vincē. vbi ſupͣ. ꝙ cū precepiſſet eis:vt mortuū eū nō ſepelirēt eo ꝙ tercia die eēt aſcēſurus in celum. Ipſiqꝫ p̄ceptū obſeruantes magnis hoc deſiderijs expectarēt. ⁊ iā a ſecūda feriaqua mortuus ē vſqꝫ ad veſperam qͣrte ferie longaexpectatiōe fatigati: nihil alid̓ in eo qͣꝫ fetoris magnitudīem ſuꝑexcreſcere cernerēt. tandē eū longea domibꝰ ꝓiecerūt. Gumēbrā tn̄ filiꝰ hebazā dicitꝙ lotus tribus veſtibus indutꝰ ſepultus ſit ꝑ manus hay filij abitalib ⁊ alphadi filij halahabet.Fert̉ eī ꝙ ꝑ ſeptē dieſ morbo pleuretico egrotauerit ⁊ amiſerit ſenſum. ſeptimo ꝟo die ꝯualuit. Iratus ē hay filiꝰ abitalib eo ꝙ ꝑdiderat ſenſū. Et dixit hoc ei At ille iuſſit nullū amplius remanere cūeo in domo niſi halahabet. Alia ꝟo die mortuus ē⁊ intumuit venter eius ⁊ retro curuatus ē minimꝰdigitus eius. Et fuit obitus eiꝰ ſecunda feria. dixij. mēſis rabeg. anno. lxiij. vite eius poſtqͣꝫ egrtare cepit. xiiij. die. Uita ergo eius. lxiij. annis extitit. quoꝝ in ꝓph̓ia. xxiij. expēdit. decē in mechaxiij. in ciuitate. Mortuo āt machometo omneab eo decepti reuerſi ſūt ſtatim vnuſqͥſqꝫ ad eam:quā priꝰ tenuerat ſectā ſuā ſiue ydolatriā ſiue qualibet aliā: p̄ter paucos ſue cognationis qͥ expectabant ſe fore ſucceſſores in regno. Eo tꝑe fuit ebubeber filius amichaath vir callidus. qͥ nō multopoſt adeptus eſt regnū. qd̓ vehemēter diſplicuithay filio abitalib. quouſqꝫ rex adeo illū obſequij⁊ blanditijs deliniuit: vt etiā ei poſt ſe delegaret.Illos quoqꝫ qͥ auſi fuerāt a ſectā machomēti recedere: om̄i ingenio eos reuocās iteꝝ eos lali ſtulticie mācipauit. Quidā eī timore: qͥdā ſpe honorū⁊ facultatū. alij alteriꝰ cuiuſlibet lucri cā. Om̄s tn̄ſimulatorie ⁊ nō ex aīo redierūt. ¶ Cū āt quadaꝫdie corā dn̄o illoꝝ qͥdaꝫ q̄rerent̉ de aliquo qͥ videbatur eē ſaracenꝰ: ⁊ nō erat. Reſpōdit dn̄s ille corā oībus. Ego non ſolū iſtū: ſꝫ ml̓tos alios nobiliores eo ſcio eē in palatio meo ſaracenos: vt oſtendunt ⁊ nō ſunt. Ego aūt de hoc quid aliud debeovl̓ poſſum facere: niſi qd̓ dn̄s meꝰ machometꝰ faciebat. Nā illi etiā hoc ꝯtigit vt fere oēs qͥ ei ꝓxi