Druckschrift 
2 (1491)
Entstehung
Seite
CXLVr
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū .V.Fo. CXLV.

miores ⁊ familiores eſſe videbant̉: nō niſi ſimulate ⁊ deceptorie legē eius tenerent. Adeo em̄ ſpernebat̉ ab eis. ⁊ quicqͥd dicebat ꝓ nihilo habebātodientes eū in cordibꝰ ſuis. Et qͣdā die volenteseū occidere expectarēt eū in qͣdam valle. qͣtenustrāſeunte illo terrificarēt mulā eius ſubito vt p̄cipitatus interiret. Qui tn̄ ꝓpter hoc nunqͣꝫ ſe iratum mōſtrauit. Eius gͦ exēplo oēs iſtos qͥ ſiue dexp̄ianis ſiue de iudeis ſiue de paganis ſaracenosſe eſſe dicūt in regno meo ⁊ nō ſunt: nihil aliud cogam. Scio em̄ ꝙ nullus xp̄ianus qͥ timore ſaracenus fieret in ſaracenitate ꝑmanebit. Similit̓ ⁊ dealijs ſentio. Quid gͦ amplius poſſum facere. Uideat deus ⁊ iudicet: hoc ſolum faciā vt ſemꝑ maledicam eis.Contra excuſa­ §. IIII.tores machomēti Uincē. vbi ſupͣ. Si forte aliqͥsdixerit nō debuiſſe reprehendi machometus. ſi ſealiqn̄ vindicauit. cū hoc inueniat̉ in Ioſue. Helya ⁊ helyſeo ⁊ alijs. Scias aliud eſſe qd̓ fit precipiēte deo: aliud qd̓ hō p̄ſumit. Deus em̄ hoc illisp̄cipiebat. de cuiꝰ p̄cepto qd̓cunqꝫ ſit. qn̄cunqꝫ ſit.vbicunqꝫ ſit. nō licet hoī iudicare. ergo nec in hisdebet machometꝰ rep̄hendi. Siquidē deꝰ talia eip̄cepit. Sed vn̄ probas ꝙ deus ei talia p̄ceperit?Deus em̄ ille ſi deus fuerit in aliqͦ ſe deū oſtendere debuit. Sin vero ea q̄ ſuperius oſtendimꝰ: necſignis nec miraculis dn̄dit. Nos ergo euꝫ deumno fuiſſe credimus. Nam ſi deus eſſet: nunqͣꝫ ſinemiraculis legē daret? Qd̓ em̄ de deo credimꝰ tāin veteri qͣꝫ in nouo teſtamēto ſignis ⁊ miraculiscōmendatū nobis eſt. Nec aliū vnqͣꝫ ꝓ deo habebimus niſi illū vnū ⁊ verū qui qͦtiens legem darevoluit: ſignis hāc diuinis ⁊ miraculis cōfirmauitPropheta ꝟo machometꝰ ꝓut a ſaracenis vocatur. qͥs fuerit vel vnde venerit neſcio: cū dicit̉ nobis a dn̄o hieſu xp̄o. ꝙ finis oīm ꝓphetaruꝫ ſit inIohanne baptiſta. Nullo aūt pacto dimittendaſunt ſacroſancta ⁊ ſpūalia dn̄i hieſu xp̄i preceptaex qͥbus ille nobis nō eā ſordidiſſimā quā deſcripſit machometus ꝑadiſuꝫ: ſꝫ eternā angeloꝝ vitāin celeſtibꝰ ꝓmittit. Nec accedendū eſt ad impuriſſimos ⁊ pecudales ritus. nō a deo qd̓ abſit īmoa ſpū fornicatōis ⁊ caſtrimargie miſerrimis ⁊ carnalis petulātie ſeruis īfeliciſſimis ꝑſuaſos. Quorum de ſimilibꝰ apl̓s paulus ait. deus venter eſt ⁊gloria in cōfuſione ipſoꝝ. qͥ nō niſi terrena caduca. ventri ⁊ libidini cōgruētia ſapiunt: nec ſaperepoſſunt. Excecauit em̄ eos ſpūs īmūdicie. qͥ eternā putredinē ⁊ vermes immortales hereditabūtqꝛ porcoꝝ more ſemꝑ in ſtercore ⁊ fetore libidinisvolūtant̉. Ego em̄ mirari nō ſufficio quō ꝑſuaderi potuerit. nō dico vel alicui ſapienti: ſꝫ vel qui ꝑſomniū aliqͥd humani cordis ſe habere putaueritiſtū fuiſſe ꝓphetā. cū eius ⁊ vita ⁊ doctrina. ſintnon ſolū cōtraria diuine religioni: ſꝫ etiā humanehoneſtati. vt ip̄a qͦꝫ bruta aīalia pene hͦ intelligere poſſint. Sed vt iterū aliquid mitius dicamus.Quis vnqͣꝫ ſanctoꝝ et diuinoꝝ nuncioꝝ quos adeo miſſos eſſe cognouimꝰ in terrore gladij ſe miſſum eē aſſeruit? Quis ita facinoroſe vixit? Quis

Aut qͥs ita ventri ⁊libidini genus humanū ꝓſtituit? Iterum tn̄ adp̄cepta eius diligent̓ intuenda reuertamur q̄ egoneſcio ad quā legē ꝑtinere videant̉. Duas em̄ adeo accepimus leges vnam gr̄e: alteram iuſticie.Lex gratie a chriſto data eſt: lex iuſticie a moyſe.Lex gratie talia iubet. Diligite inimicos veſtrosbenefacite his qui oderunt vos. ⁊cͣ. Lex vero iuſticie ait. Oculū ꝓ oculo dentem ꝓ dente ⁊ hmōiq̄ ad penā tallionis ꝑtinere vident̉. Harū duarūnullā machomēti eſſe legē manifeſtū eſt. Anteqͣꝫem̄ ip̄e emergeret: altera a xp̄o: altera a moyſe data eſt. Cū igit̉ iſte due tantūmodo leges date ſinthoībus. qͣrū altera humana magis eſſe videt̉. altera diuina: iſta tercia a machometo inuēta quidaliud qͣꝫ dyabolica erit? dyabolo em̄ inſpirāte maxime hanc ſubito neſcio vnde emerſiſſe cognoſcimus. q̄ nec diuina nec humana eſſe ꝓbat̉: ſed int̓vtrāqͣꝫ ꝓdigioſa facie nūc hoc nūc illud videri volens. ⁊ ſe nūc illā. nūc iſtā eſſe cōfingens: nullumaliū niſi dyabolū qͥ ſe mediū int̓ deū ⁊ hoīes facere viſus ē imitat̉. ¶Sed forſitan dicet aliqͥs. hācmachomēti legē hinc ꝓbari eſſe diuinā: quia cummachometus eſſet ydiota ⁊ ſine literis. nullatenꝰeā ſcribere vel nūciare hoībus niſi diuina virtutepotuiſſet. maxime cū ip̄e ibi dicat. quia nec hoīesnec demones eā facere poſſent. Et iteꝝ ſi hāc legēfeciſſemꝰ deſcēdere ſuꝑ montē: inclinaret ſe monsip̄e ⁊ adoraret eā p̄ timore dei. Et alia multa friuola ⁊ nihil rōnis habētia. q̄ ſaraceni aperta ⁊ manifeſta ſigna ꝓphetie eſſe dicūt vt ꝓbet̉ eſſe vera. Oſigna ⁊ miracula in iſtis ait machometꝰ. O ſignacōparanda mari rubro. Soli ad imperium ioſueſtanti: ⁊ xp̄i p̄cepto mortibꝰ imꝑanti. īmo vere magna tā veritatis qͣꝫ ꝟtutis inopia: que ibi ſola argumenta immo deliramenta omni rōne et virtute vacua dereliquit.Sic enim con­ .§. V.fectus eſt liber alchorani qͥ eſt lex ſaracenoꝝ dataa machometo. Quidā ſergius monachus. cū inmonaſterio grauit̓ peccaſſet et ꝓpter hͦ excōicatꝰ⁊ eiectus fuiſſet. venit ad regionē cuhēne ⁊ indevſqꝫ ad mechā deſcēdēs. vbi erāt duo ppl̓i. vnuscultor ydoloꝝ: alter iudaicus. Inuenitqꝫ ibi machomētū qͥ colebat ydola. Uolēſqꝫ aliqͥd facere.vn̄ monachis illis qͥ eū expulerāt placeret ⁊ recōciliari mereret̉. Erāt em̄ illi monachi neſtoriani qͥdicūt mariā nō deū peperiſſe ſꝫ hominē tm̄. omniſtudio ⁊ conamine ꝑſuadebat machomēto qͥ iamibi dominiū habebat: vt ab ydol̓ recederet ⁊ xp̄ianus neſtorianꝰ fieret. Qd̓ cū effectui mancipaſſetfactus eſt machometus in huius doctrina diſcipulus: ⁊ ita factuꝫ eſt vt ab iſto monacho neſtoriano aliqua de veteri teſtamento: aliqua de nouoedoctus: ip̄e in alchorano ſuo fabuloſe et mendaciter intexeret hec. Et ille perſuaſit. vt in alchorano poneret dictuꝫ a dn̄o. ꝙ monachi ⁊ p̄ſbyterixp̄iani familiariores ei eſſe deberēt qꝛ nō ſuꝑbiūtCum ꝟo cognouiſſent iudei ꝙ multi ⁊ etiā machometus ip̄e ad qͣlēcunqꝫ qͣſi vmbrā xp̄ianitatisillū monachū ſequerent̉. ⁊ pene iſtud qd̓ poſtea