Capitulū .III.Fo.

CII.

vnde gaudeas: cum tanta mala de proximis portas? Perpende cū quo merore om̄es intuendi ſūtqui intantum contra te amaritudinis felle vertuntur. Auaricia quoqꝫ deuictum animum ex ratōneſolet hortari cum dicit. valde ſine culpa eſt. ꝙ quedam habenda concupiſcis: qui non multiplicariappetis ſed egere ꝑtimeſcis. ⁊ quod alius male retinet: tuip̄e melius expendis. Uentris ingluuiesquaſi ex ratione ſolet hortari cum dicit. Ad eſumdeus munda omnia concedit. ⁊ qui ſatiari cibo reſpuit: quid aliud qͣꝫ muniri conceſſo contradicit:Luxuria quoqꝫ deuictum cor quaſi ex ratione ſolet hortari cum ait. Cur te in voluptate tua nō dilatas: cum quid te ſequatur ignoras. Acceptumtempus in deſiderijs ꝑdere non debes. quia qͣꝫcitius ꝑtranſit ignoras. Si enim miſceri hominemin voluptate deus non vellet: in ipſo exordio humani generis maſculum ⁊ feminam non feciſſetHec igitur ducum exhortatio: que dum incautead aſſuetum cordis admittitur: familiarius iniqua perſuadet. Quem videlicet exercitum vlulatus ſequit̉. quia infelix anima ſemel vicijs principalibus capta dum multiplicatis iniquitatibꝰ ininſaniam vertitur. feralium vaſtat̉ immanitate.Sed ſimilis dei quia ſolerter p̄uidere vitiorū certamina nititur. bellum ꝓculdubio odoratur. Exhortationem ducum nares agitate deprehendit. ⁊quia longe preſciendo ſubſequentium iniquitatūconfuſionem conſpicit. quaſi vlulatum exercitusodorando cognoſcit. Igitur quia vel p̄dicatoremdei vel quemlibet ſpiritalis certaminis militeꝫ deſcriptum equi narratōne cognouimus. nūc eūdeꝫiteꝝ in auis ſignificatione videamꝰ vt qui ꝑ equūdidicimus eius fortitudīem: etiam ꝑ auem diſcamus eius contemplationem. qͣꝫtum ſcꝫ ꝑ contemplationem volat. vnde ſequitur. Nūquid ꝑ ſapiētiam tuam plumeſcit ancipiter expandēs alas ſuas ad auſtrū. In auſtro ancipitrem plumeſcere: ēvnumquemqꝫ ſanctoꝝ tactu ſpūſſancti conualeſcere. De ſingulis tamen hoꝝ vitioꝝ habes diffuſein ſecunda ꝑte ꝑ totum.Poſtqͣꝫ igi .§. AXX.L31tur Gregorius ſedit in cathedra petri annis. xiij.menſibus ſex. diebus decem. plenus oꝑibus bonis quieuit in pace anno domini quingenteſimoſexto. Imperij aūt foce anno. ij. Poſt cuiuſ mortēcum fames valida ſequeretur quidā inuidi gregorio ceperunt detrahere. aſſerētes ꝙ totum thezaurum eccleſie tanqͣꝫ vir ꝓdigus conſūpſiſſet. vndeob huius vindictam ad cōburēdum libros ſuos ceteroꝝ animos inclinauerunt. quorum dum quoſdam iam combuſſiſſent ⁊ ceteros cōburere vellēt:petrus dyaconus familiaris eius cum quo quatuor dyalogoꝝ libros diſputauerat. tradit̉ vehemētiſſime reſtitiſſe. aſſerens hec ad eius delendā memoriam non valere: cum in diuerſis mundi partibus exemplaria tenerentur. adiungens īmane ſacrilegium eſſe tanti patris tot ⁊ tales libros cōburere: ſuꝑ cuius caput ip̄e ſpiritumſanctum in ſimilitudine columbe frequentiſſime proſpexiſſet. Tādem in hāc eos ſententiam adduxit vt illud quod

dixerat iureiurando confirmans: mori ꝯtinuo meruiſſet: ſi ip̄i a librorum exuſtione deſiſterent. Sivero mori nō meruiſſet: ſed ſuꝑſtes ſui teſtimonijextitiſſet: ip̄e quoqꝫ cōbuſtoribus manus daret.Itaqꝫ cum apparatu dyaconi euāgelioꝝ libꝝ baiulans: venerabilis leuita petrus adueniēs mox vttactis ſacroſāctis euangelijs gregorij ſāctitate teſtimonium ꝑhibuit a dolore mortis extraneus ſpiritum inter ꝟba vere confeſſionis efflauit. FEodem tempore: ſed dum viueret gregoriꝰ fuit quidam heremita vir magne virtutis: qui oīa ꝓpterdeum reliquerat: ⁊ nil preter vnam cattā poſſidebat. Quam blandiens crebro quaſi cohabitatricēin ſuis gremijs refouebat. Orauit igit̉ ad dn̄m vtſibi oſtenderet cum quo future remuneratōis māſionem ſperare debuiſſet: qui illius amore nil ex ſeculi diuitijs poſſideret. Quadam igitur nocte ſibi reuelatur: vt cū Gregorio romano pōtifice māſioneꝫ ſibi ſperare deberet. At ille fortiter ingemiſcens paꝝ ſibi voluntariaꝫ pauꝑtatem ꝓfuiſſe putabat. ſi cum eo remunerationem reciꝑet: qui tantis mundialibus diuitijs abundaret. Cum ergogregorij diuitias ſue pauꝑtati die noctūqꝫ ſuſpirando conferret: vna nocte audiuit dn̄m dicenteꝫCum diuitem non poſſeſſio diuitiarū faciat ſꝫ eupido qūo audes pauꝑtatē tuam gregorij diuitijscomparare. qui magis illam cattam quam habesquotidie palpādo diligere comprobaris: qͣꝫ ille tātas diuitias quas non amādo: ſed contemnendocunctiſqꝫ liberaliter largiendo diſpergit. Itaqꝫ ſolitarius deo gratias retulit. ⁊ qui meritum ſuū decreuiſſe putauerat ſi gregorio equaretur: orare ceperit vt cū eo manſionem ꝑcipere mereret̉. Miratus eſt iſte heremita ꝙ gregorius papa ei equaretur in gloria. Ego aūt vt puſillus ingenio vehementer ſtuperē: ꝙ heremita ydiota ⁊ ſimplex: quieti ſue ſolum vacans non doctrine ꝓximoꝝ: eqͣretur gregorio in gloria. qui ſummo pontificatu fūgens in tanta humilitate vt pene nullus humiliorTanta liberalitate ꝓfuſus in tantis diuitijs: vt nl̓lius inopis obliuiſceretur. Tanta deuotione fulgēs: vt officiū ⁊ cātuꝫ eccīaſticū ordīaret. Tāta doctrīa repletꝰ cū miracul̓ vt tot libros ⁊ tamutilesꝯponeret. Tātis aduerſitatibꝰ longobardoꝝ ⁊ imperatoꝝ laceſſitꝰ. tot corꝑis cōtinuis qͣſi doloribꝰvexatus patiētiſſime oīa ſufferret. Niſi mēte tenerem qꝛ ſpūum ponderator ē dn̄s: qͥ ſua munera vtvult diuidit. dat cui vult. ⁊ qͣꝫtū vult. ſine cuiuſqͣꝫacceptōe ꝑſone. Nec eī pro qͣlitate nobilitatis velqͣꝫtitate dignitatis. aut ſciētie vel doctrine ⁊ fructificatōis in ppl̓o. vl̓ labore corꝑis. p̄mij magnitudinem een̄tialis reddit. ſꝫ ẜm amplitudinē charitatiſEt cū eodē gradu charitatis vnus in fine ꝯditōis⁊ modice ſciētie pauca ab extra oꝑatur. alter ꝟo inmagna dignitate etiā eccl̓iaſtica pl̓ima agit ꝓximis vtillima ⁊ cū cōuerſione ml̓toꝝ ſua doctrina⁊ miracul̓. ẜm regulā diuine iuſticie. equali p̄mioeen̄tiali ambo ꝑfruent̉. Nec ab hac ſentētia doct.diſſōat. qd̓ ait apl̓s ad Corith. qꝛ vnuſqͥſqꝫ ẜm ſuum laborē mercedē accipiet. hoc eſt veꝝ qͣꝫtuꝫ adpremiū accidētale. vt qui plus laborauerit ⁊ fructificauerit: plus premij accidental̓ percipiet.