Capitulū .III.Fo.

I¶ L.

hil officit ſancte eccleſie cōſuetudo diuerſa. Nosautem ꝙ tercio immergimur: triduane ſepultureſacramenta ſignamus: ⁊ dum tercio ab aquis puer educit̉: reſureccio triduani tēporis exprimituQuod ſiquis forte etiā ꝓſūme trinitatis veneratiōe id extimet fieri. neqꝫ hoc aliqͥd obſiſtit baptizando ī aquis ſemel imme̓gere. qꝛ dū tribꝰ ſubſiſtentijs vna ſubſtantia eſt: reprehenſibile eſſe nullatenus poteſt infantem ter vel ſemel immergerequoniā in tribꝰ immerſionibꝰ ꝑſonarū trinitas: ⁊in vna poteſt diuinitatis ſingularitas deſignari.¶ Idem greg. de conſe. di. iiij. Preſbyteri baptizatos ī fronte ſignare ſacro criſmate nō p̄ſumantſed p̄ſbiteri baptizatos vngant in pectore: et epiſcopi poſtea confirment in fronte. ¶ Idem greg.ſcribens ianuario ep̄o ait. di. xcv. Preuenit quoqꝫ ad nos quoſdā ſcandalizatos fuiſſe. ꝙ preſbiteros criſmate tangere eos qui baptizati ſunt ꝓhibuimus. Et nos quidē ẜm veterē vſum noſtre eccleſie fecimus. Si aūt de hac re aliqui cōſtriſtant̉vbi ep̄i deſunt. vt p̄ſbyteri etiā in frontibꝰ baptizatos criſmate tangere debeant cōcedimus. hec ibiUbi glo. ponit circa hoc plures opiniones. Sedẜm tho. in quarto. ⁊ laycos theologos. greg. hocfecit ex ſpirituali cōceſſione illis. Nam de iure cōmuni p̄ſbyteri confirmando de facto ſacramentūhoc nō conferūt niſi haberent hoc ex ſpirituali cōceſſione pape. Nec in hoc ep̄i poſſunt diſpenſareſeu ꝯcedere: ſed ſolus papa. Et conſuetudo in cōtrariū nihil facit. vt extra de conſue. Ꝙͣto.De ſacramēᵐ. § XXII.to euchariſtie. In omel̓. ⁊ de conſe. diſ. ij. Quidſit ſanguis. Gregorius ſic ait. Penſemꝰ quale ſitillud ſacrificiū quod ꝓ ablutione noſtra paſſionēvnigeniti filij ſemꝑ imitat̉. Quis eī fideliū habere dubiū poſſit. in ip̄a immolatōnis hora ad ſacerdotis vocem celos aꝑiri: ī illo ieſu xp̄i myſterio angelorum choros adeſſe. ſūma ⁊ ima ſociari: vnūqꝫex inuiſibilibꝰ et viſibilibꝰ fieri: vno eodemqꝫ tꝑaac momento ⁊ in celo rapitur miniſterio angeloꝝconſociandū corpori xp̄i: ⁊ ante oculos ſacerdotꝭin altari videt̉. Tanta videt̉ vnitas eccleſie in xp̄ovt vnus vbiqꝫ ſit panis corꝑis xp̄i: et vnus ſit calix ſanguinis eius. Calix enim quem ſacerdos catholicus ſanctificat .i. ſeruans formā eccl̓ie in hocnō eſt alius niſi ip̄e quem dn̄s apoſtolis tradidit.quia ſicut diuinitas verbi dei vna eſt que totū implet mundū. ita licet multis locis ⁊ innumerabilibus diebus illud corpus cōſecret̉. nō ſunt tamermulta corꝑa xp̄i ⁊ multi calices: ſed vnū corpꝰ xp̄iet vnus ſanguis cum illo qd̓ ſumpſit in vtero virginis ⁊ qd̓ dedit apoſtolis. diuinitas enim verbireplet illud qd̓ vbiqꝫ eſt: ⁊ cōiungit ⁊ facit vt ſicutipſa vna eſt: ita ⁊ corpori xp̄i vt vnū corpus eiꝰ ſitin veritate. Unde animaduertendū eſt vt ſiue pl̓ꝰſiue minus quis inde ꝑcipiat: om̄s equaliter corpus xp̄i ꝑcipiant integerrime. et generaliter om̄set ſpecialiter vnuſquiſqꝫ. Quotidie comedit̉ ⁊ bibitur in veritate: ſed integer ⁊ viuus ⁊ immaculatus manet. Et ideo magnū et pauendū myſteriūeſt. quia aliud videt̉ ⁊ aliud intelligit̉. Sꝫ cuꝫ my

ſterium ſit vnū corpus ⁊ ſanguis dicit̉: figurā panis et vini habet faciente dn̄o: quia nō habemꝰ invſu carnem crudam comedere ⁊ ſanguinē biberehec ibi. ¶ Idem .j. q. j. ait. Multi ſeculariū hominum cum plus ſacerdotū vitam qͣꝫ ſuam diſcutiūtin magnū contemptionis diuinoꝝ ſacramentorūcrimen incurrunt: vnde fit vt nō ſolū ab eis dictareſpūant ſed qd̓ deterius eſt etiā diuina myſteriacōtemnant. Heu in qͣꝫ magnū laqueū incidunt: vtdiuina ⁊ occulta myſteria plus ab alijs ſanctificata fieri poſſe credant: cum vnus idemqꝫ ſpūſſctūsin eccleſia diffuſa ꝑ totū orbem terrarū incomprehenſibiliter ea myſteria ⁊ occulte: ⁊ inuiſibiliter ⁊operando ſanctificet: et benedicendo benedicat.Myſteriū dicit̉ ob hoc ꝙ ſecretā ⁊ reconditā habeat diſpenſationē. Sacrificiū quaſi ſacrū factū:qꝛ prece myſtica cōſecrat̉ ꝓ nobis in memoriā dominice paſſionis. Sacramenta ob id dicunt̉ quiaſub tegumento rerum corporaliū diuina virtus ſecretius ſalutē oꝑatut̉. vnde a ſecretis virtutibꝰ vl̓ſacris dicunt̉. Euchariſtia grece latine bona gratia interpretat̉. Et quid melius corꝑe ⁊ ſanguinedn̄i? Siue ergo ꝑ bonos ſiue ꝑ malos intra eccleſiam miniſtret̉. ſacrū tamen eſt. qꝛ ſpirituſſanctusviuificat. Nec meritis diſpenſatoꝝ bonoꝝ ampliatur. nec maloꝝ attenuat̉. hoc de corꝑe ⁊ ſanguine dn̄i: hoc de baptiſmate ⁊ criſmate ſentiendū ettenendū eſt. ⁊ ſic de alijs. qꝛ diuina virtus ſecretioperatur in eis. et diuine ſolūmodo virtutis hoceſt: nō humane efficacie.De penitenᵐ. §. XXIII.tia ſic ait. Ereg. in omel̓. ⁊ de pe. di. iij. Penitentiam agere eſt ꝑpetrata mala plangere. ⁊ plangēda iterum nō cōmittere. id eſt ꝓpoſitū habere nōcōmittendi. Nam qͥ ſic alia deplorat vt alia iterūcōmittat ſcꝫ ꝓpoſito: adhuc penitentiā agere autignorat aut diſſimulat. Quid enim ꝓdeſt ſi peccata luxurie qͥs defleat: ⁊ tamen adhuc auaricie eſtibus anhelat. Idem. Sunt qui dicunt pauci temporis penitentiā ſibi peccatū debere ſufficere: vtiterum liceat ad peccatū redire. Recte hos paſtoris primi ſententia ꝑcutit qui ait. Canis reuerſusad vomitū ſuū: ⁊ ſus lota in volutabro luti. Idemde peni. diſtin. iiij. Ex dictis euangelicis conſtat.quia ſi in nobis quod delinquitur nō dimittimusex corde ſcꝫ rancorem: et illud rurſus exigitur qd̓nobis iam per penitentiā dimiſſum eſſe gaudebamus. Quod intelligit̉ ẜm thom. non quo ad culpam dimiſſa redire ſed quo ad quendā effectū aggrauationis ꝓpter ingratitudinē. ¶ Idem greg.in omelia. ⁊ de. peni. diſtin. v. ait. Negociū quodante conuerſionē ſcilicet ad penitentia ſine peccato extitit ſcꝫ mortali: hoc repetere poſt penitentiāculpa nō fuit. Sunt enim pleraqꝫ negocia que ſine peccatis exhiberi aut vix aut nullatenꝰ poſſuntQue ergo ad peccatū implicant ſcꝫ mortale: adhec neceſſe eſt vt poſt conuerſionē animus nō recurrat. Et emplificat de petro: qui poſt conuerſionem ad diſcipulatū ſcꝫ xp̄i redijt ad piſcanduꝫ vtpatet poſt reſurrectionē. Matheus ꝟo relicto exercitio thelonei cum a chriſto vocatꝰ fuit ad illud

n 3