Druckschrift 
2 (1491)
Entstehung
Seite
VIIIr
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū IIIIFo. VIII

licet imperator Conſtantius ex eo prelio victoreuaſerit: tamē cum modico hoſtium damno. Creditur enim ꝙ ſi in ſequēti die pugna protracta fuiſſet: facile omnes partorum copie deleri potuiſſent. Cōſtās āt frat̓ eꝰ qͥ occidētales duas regebat regiōes varia fortuna ml̓ta bella cū frācis geſſit ⁊ alamānis: poſtremo cum magna eoruꝫ cedeſed difficillimo prelio vicit ⁊ domuit: quare a corſtante ſuppliciter pacem petierunt. Cunqꝫ diu cōſtans ſubactis hoſtibus more boni principis occidentalia regna gubernaſſet: et famulos dei ſatisveneraretur: atqꝫ iuſte ſtrenueqꝫ ſe haberet: moxgrauem egritudinē incurrit: ex qua cum plene cōualuiſſet in alterum virum mutari viſus ē: et prauorum hominū conſilijs vti cepit. Inde ad grauia vicia conuerſus: prouincialibus intolerabilismilitibus odioſus effectus eſt. Erat eo tempore inter precipuos Conſtantis duces quidaꝫ magnetius nomine. Uir vtiqꝫ conſilij alti ⁊ prouidi⁊ rebus militaribus aſſuetus. Inſuper liberalis⁊ largus: quare toti exercitui precarus erat: cuiuſductu Conſtans pluries barbaros profligaueratHic conſiderans Conſtantem ab alia ſua virtutecollapſum: ac ipſum iam omnibus ordinibꝰ exoſum: cogitauit eo occiſo regnum ſibi occidentaleoccupare. Cooperabatur autem huic conſilio: qꝛſciebat tunc Conſtantium bello partico occupatum: de quo dictum eſt. Igitur nō poſt multū tēporis multis ſecum cōſpirantibus: nacta occaſione cōſtantem nihil tale cogitantem: nō longe alhyſpanijs in caſtro cui nomen Helene erat occidit. Anno imperij eius. xvi. vite vero ſue. xxx. Interfecto autē Conſtāte. Magnetius nullo ſibi reſiſtente: ytaliam: affricā: gallias: atqꝫ illiricū occupauit. Quo facto omnium militum conſenſu: vetranionem quendam iā grandeuum: ⁊ cunctis felicitate ⁊ diuturnitate militie amabilem: imperijcōſortem fecit. Uirum vtiqꝫ probū ⁊ rei militarisſcientiſſimum: ſed omnium liberalium artiū penitus expertem: adeo vt nec elemēta quidē primarū litterarū niſi grandeuus ⁊ imperator accepit.His ita peractis ad tuendū illiricum miſit. Eotempore rome per militarē tumultū ⁊ nobiliū factionē. Nepontianus ſororis Cōſtantini filiꝰ imperator eligitur: qui octaua die a magnetij ducibus oppreſſus eſt. Poſt cuius interitū timens magnetius ne romani aliquid contra ſe molirent̉ cūcomꝑtum haberet ſenatū populūqꝫ romanū plurimū fauere cōſtantini heredibus: cū magno exercitu venit ad vrbē. Ubi cū veniſſet: multos nobilium occidit: multos p̄terea qui Nepontiano fauerāt exilio relegauit: vrbēqꝫ ac ipſā ytaliā grautyrānide premere cepit.Conſtatius autem. §. I.morte fratris cōperta ad bellum cōtra Magnetium feſtinans pacem cum parthis fecit: magis certe vtilem qͣꝫ honeſtam. Nam illam meſopotamiepartem que vltra eufratem ſita eſt: volūtarie parthis poſſidendam reliquit: que vſqꝫ ad ea tempera ſub romanorum ditione fuerat. Itaqꝫ Cōſtantius magnis vndiqꝫ contractis copijs ad bellum

ciuile contra Magnetiū: ad vltionē frat̓ne necisꝓficiſcitur. Primoqꝫ cum eo apud murſam vrbēgrauiſſimo bello cōflixit: in quo ip̄e Magnetiꝰ victus pene captus eſt. Ea dimicatione ingētes romani imperij vires corruerunt: ad quelibet bellaexterna ydonee: que multū triumphoꝝ poſſēt ſecuritatiſqꝫ cōferre. Poſt id bellū Magnetius reꝑatis iterū copijs: pugnat ⁊ vincit̉: vnde diuerſiſprelijs victus apud lugdunum gallie fugiens: ſeꝓpria manu interfecit. īperij ſui anno tercio. menſe. vij. Sed ⁊ frater eius decentius quē ad tuendas gallias miſerat: ceſaremqꝫ appellauerat: morte fratris ſui audita ſenonis vitam laqueo ſibi extorſit. Qua quidem tempeſtate: gallus cōſtartij patruelis filius: quem ad fratris vindictā proficiſcēs Cōſtantius ceſarem fecerat: ac ſibi orientale imperium cōmendauerat: res nouas molituſiuſſu Cōſtantij occiſus ē. Uir natura ferus: ⁊ adtyrannidem pronior ſi ſuo iure imperare licuiſſet.Hic gallus iudeos qui interfectis per noctē militibus: arma ad rebellandum inuaſerant oppreſſit:cum multis milibꝰ hominū vſqꝫ ad innoxiā etatēSed ⁊ ciuitates eorum dyoceſareā: dyoſpolī: tyberiadem: plurimaqꝫ oppida igni tradidit. Siluanus p̄terea res nouas in gallia molitus an̄ diemxxx. extinctus ē. Solus ergo in romano imperioCōſtantius princeps extūc ⁊ auguſtꝰ fuit. Romanorū ergo. xxxv. regnauit Cōſtantius vt imperator: ⁊ licet cum fratribus: ipſe tamē principalisEt poſt mortē fratrum Cōſtantini ⁊ cōſtantis: remanſit ſolus monarcha. Qui imperauit partimcum fratribus: poſtea ſolus ⁊ ī totū. annis. xxiiij.Cepit autem imperium iſtorum anno dn̄i. cccxl.Mundi vero quater milleſimo. ccciij. A prīcipiovero ſui imperij ipſe Cōſtantius per amicos ſuos arrianis fauentes a fide catholica deprauatuſeſt. Porro athanaſius vir ſpectabilis ac magnifice fidei: imperij huius anno ſecundo diſputauitcum arrio: turbis hinc atqꝫ inde aſtantibus apudlaodiciam ſyrie vrbē. Probus autem quidaꝫ virimperatoris iuſſu: arbiter inter ipſum arrium etſtrenuiſſimum ſancte fidei defenſorem athanaſiūſedit: vbi nitor fidei ad purum decuſſa eſt ⁊ a diuinis libris oſtenſum patrem ⁊ filium ⁊ ſpiritumſanctum proprijs extare perſonis: ⁊ tamen vnaꝫeſſe trium naturam. Arrius tamen indurata mente in ſua malignitate permāſit. Ruffinus librox. hyſtorie eccleſiaſtice. Deniqꝫ Euſebius ſcilicetNicomedenſis: de cuius ſimulatione in ſubſcribēdo ſupra diximus: opportunitatem temporis nactus: ⁊ principi per prefatum preſbyterum familiaris effectus: omnia reuoluere ⁊ in irritum conſilij Niceni geſta reuocare molitur. Arrium venire fecit: et imperialibus edictis concilium denuoconſtantinopolim conuocari. Quo illi maximeconuenerunt: qui Arrium ⁊ Euſebium ſectabantur. Qui ſepe cū Alexandro alexandrie epiſcopo cōgreſſi vt arrium ſuſciperet: ad vltimū certūdiem ſtatuentes denunciauerunt: vt aut ip̄e Arrium ſuſciperet. aut ſi reniteretur ſe eccleſia pulſoatqꝫ in exilium truſo ab alio eū ſuſcipiēdū ſciret.Tūc alexāder nocte qͥ ad ꝯſtitutā ītereat diē ſub