Druckschrift 
2 (1491)
Entstehung
Seite
VIIIv
Einzelbild herunterladen
 

TitulusIX

altari iacens: atqꝫ in oratione ⁊ lachrymis eā totāperuigilē ducens: eccl̓ie cauſā domino cōmēdabat. Cunqꝫ lux orta fuiſſet nec tamē alexander aboratione ceſſaret. Euſebiꝰ cuꝫ ſuis omnibꝰ velutiheretici belli ſignifer: domū arrij matutinꝰ deſcēdit: eumqꝫ ſequi ad eccl̓iam iubet: ꝓteſtatꝰ ꝙ niſialexander p̄ſens acquieſceret: expulſus loco cederet. Igit̉ cum cunctoꝝ animi eēt in expectatiōeſuſpenſi quo vel alexandri ꝑſeuerantiā: vel Euſebij atqꝫ arrij inſtantia declinaret. Arrius ad eccleſiam pergens ep̄oꝝ ⁊ populorum frequētia cōſtipatus: humane neceſſitatis cā ad publicum declinat locū. Ubi cū ſederet: inteſtina eius atqꝫ oīa viſcera in ſeceſſus cumulū defluxere. Ita tali in loco dignā mortē blaſphemie ac fetide mētis exoluit. Qd̓ cum in eccl̓ia nunciatū fuiſſet Euſebio ⁊his qui vna ſecum ſanctum ⁊ innocentem virumAlexandrū de recipiendo arrio fatigabāt: ad oꝑti confuſione diſcedunt.Alexandro autem. §. IIepiſcopo apud alexandriā defuncto athanaſiusſedē ſuſcepit. Cuius tanti in eccl̓ia ꝓ fidei integritate agones fuerūt: vt etiā de hoc videat̉ ſcriptūeſſe. Ego oſtendā illi quanta oporteat ꝓ nominemeo pati. Igit̉ ſecūdo anno imperij cōſtantij: impietas arriana eiuſdē imꝑatoris fulta p̄ſidio: exilijs carceribꝰ: ⁊ varijs afflictionuꝫ modis: pͥmumathanaſium: deinde oēs nō ſue ꝑtis ep̄os ꝑſecuta ē. Nam vt ait Ruffinus libro. x. Cōſtantiꝰ imperator per eunuchos deceptꝰ ab ep̄is arrianis.intento ſatis ſtudio: prauis eorū cōtentionibꝰ obſecūdauit. Illi autē verentes: nequando adeundi regis copia fieret athanaſio: ⁊ ꝑ eum de veritate fidei quā peruertebāt ẜm ſcripturas edoceret̉:omnibꝰ modis inſimulare eum apud principē: ⁊velut omniū ſcelerū ⁊ flagitioꝝ auctorē aggredidiunt̉ exponere: ꝓut infra latius dicet̉: cū de doctoribus aget̉. Et cū ꝑ diuerſa loca orbis q̄reret̉ad mortē ⁊ vix ei angulus ad ſe occultādū remanet: ne graues alicui latebre ſue fierent: ⁊ occaſiocalūnie innocentibꝰ quereret̉: nihil ſibi iā tutum īcōſtantij regno preſumens ad cōſtantis ꝑtes profugus abſcedit. A quo ſatis honorifice religioſeqꝫ ſuſceptus ē: qd̓ fuit anteqͣꝫ occideret̉ a magnetio vt dictū eſt. Quīqꝫ cā eius qͣꝫ fama comꝑeratdiligentius cognita ſcribit ad fratrē ſuuꝫ ꝓ certoſe comperiſſe ꝙ ſacerdos dei ſummi athanaſiꝰ iniuſte fugas ⁊ exilia pateret̉. Hūc itaqꝫ recte faceret ſi abſqꝫ vlla moleſtia ſua loco ſuo reſtitueret.Si id nollet: cure ſibi futuꝝ vt ip̄e adimpleret: regni eius intima penetrās ⁊ penas digniſſimas deauctoribus ſceleris ſumēs. Quibꝰ ſcriptis ꝑterritus cōſtantius ꝙ poſſe facere ea q̄ minabat̉ ꝯſciꝰerat fratrē: ſimulata benignitate vltro venire adſe athanaſium iubet: ⁊ leui increpatiōe ꝑſtrictumad eccl̓iam ſuam repromittit ire ſecuꝝ. Sed cummagnetij ſcelere imperator cōſtans regno ſimul ⁊vita fuiſſet exemptus: rurſus in athanaſium veteres illi intentores principis odia ſuſcitare ceper̄t:fugatoqꝫ de eccleſia: in locū eiꝰ Georgiū quēdaꝫperfidie ⁊ immanitatis ſue ſocium mittunt.

Illo in temporeᵐ. §. IIIvt ſcribit Hierony. in cron̄. Maximinus treuerē.epiſcopus clarus habet̉. a quo athanaſius alexādrie ep̄s cum a cōſtantio quereretur ad penā: honorifice ſuſceptus ē. Hic vt habet̉ ex geſtis eiꝰ referente Uincen̄. ſpe. hiſto. li. xv. pictauoꝝ indigena clariſſimis ē ortus natalibꝰ: cuiꝰ frater maxentius pictauoꝝ pontifex fuit. Ipſe autē maximinꝰvt reuelatū ē Agririo treuerenſi ep̄o per angelicūminiſterium ordinatus eſt ſucceſſor eius. Hic cuꝫaliquādo pergeret romā: inuenit ſanctum Martinum nōdum ep̄m factum in via illuc pergenteꝫQuibus ſimul progredientibus aſellum qui ſarcinulas eoruꝫ portabat vrſus offendit ⁊ comeditCui vrſo dicitur maximinus imꝑaſſe vt obſequium aſini adimpleret: qd̓ ⁊ fecit: donec reuerſi ſūtad locum qui vrſarij villa dicitur: vbi idem ſanctꝰdedit vrſo priſtinā vagandi ptātem erepta licentia ledendi. Coegitqꝫ maximinus Martinum ſecum ire treuerim. Et cum profectus eēt pictauiūad ſuos reuiſendū: ibi ad dominuꝫ migrauit: ſedtranſlatum ē corpus eius ad treuerim miraculisclarens. Et inter cetera mira: quidā preſb̓r exactꝰiurare veritatem ſuper quadā cauſa ſuper corpuſeius cum falſum iuraſſet: ſubito in via mortuusē. Alius archidiaconus de adulterio impetitus.Cum ad requiſitioem epiſcopi ſui ad purgationem de eo iuramentum exigeretur: ⁊ ad hoc ſe pararet: febribus correctus vehementibus: confeſſus ē crimē ſuū ⁊ liberatus Interea Sapor rexperſarum noſtros perſequitur. Sub hoc coronati ſunt in ſuo regno vt ſcribit Sozomenꝰ. xvj. milia martyrum: inter quos ſymeon archiep̄s ſeleucie ⁊ theſifontis ciuitatum regalium in perſida accuſatus a magis apud Saporē. Qui primū quidem chriſtianos tributis immenſis affecit: ⁊ crudelibus viris has exactiones iniunxit. Simeonēautē vinctum iuſſit ad ſe adduci: qui adductꝰ adregem non adorauit eum. Interrogatꝰ a rege cureum nō adoraſſet. Prius inquit vinctus non adducebar vt verum deum negarē: ⁊ nihil dubitanſſolennia regis implebā. nunc autem fas mihi nōeſt hoc agere. Iuſſus eſt demū adorare ſoleꝫ. Noluit: ⁊ ductus eſt in carcerem. Quo eunte obuiusfactus eſt ei euſtaz adis ſenior eunuchꝰ: nutritorregis ⁊ maior regie domus. Qui dudū factꝰ xp̄ianus: vim paſſus adorauerat ſolem. Sedens ergo ante ianuas regis conſurgens adorauit ſimeonem. Qui eum increpans iniurioſe ⁊ cum furoreclamans aduerſatus deſpexit. Hox eunuchusflens ⁊ gemens: claram veſtem deponens: lugubrem induit. Quod audiens rex cū eum flecterenequiret: iuſſit decollari. Qui impetrauit a regevt preconē clamare faceret: ſe nō pro alia cā moriqͣꝫ pro chriſto. Quod ideo clamari fecit vt qͥ pereius exemplum deiecti fuerant: reſumerent aīosquod agnoſcens ſymeon in carcere letus pro eohymnos obtulit. Priſichiꝰ autem qui ſuper om̄sartifices regis erat. videns ananiam quendā ſenem ſub gladio trementē confortauit eum dicensPaululum o ſenex claude oculos ⁊ ſecurus eſto.