Druckschrift 
2 (1491)
Entstehung
Seite
VIIv
Einzelbild herunterladen
 

TitulusIX

eum. Sed ⁊ beato Martino turonenſi epiſcopo:angelus reuelauit ad ventū eius: monēs vt eū cōſecraret in ſacerdotē. Qd̓ ⁊ fecit: ſuſcipiens cumgaudio magno ⁊ dilectione: ⁊ aſſidue deū orans:vt oſtēderet ei locum ſue manſionis ad ſeruiēduꝫei: reuelatus eſt ei locus ſpelunca .ſ. quedam prope ligerim. in qua cū eſſēt ſerpētes multi: ſua orationē eos fugauit. Cū aūt cōſuetudinē haberet qͦlibet anno turonenſeꝫ ciuitatē adire or̄nis grariaquadā vice perueniens ad flumen vt trāſiret: īuenit ibi mulierē cecam amare flentē. Que eū interrogata de cauſa tanti luctus expreſſiſſet: qꝛ ſcꝫ filius eius vnicus qͥ ſibi viā on̄debat in flumē illudſubmerſus erat iā triduo: nec ſaltim cadauer porat reperiri. Motus cōpaſſione ꝓ eo orauit. Cuiangelus reuelauit illū nō mortuū: ſed in tali locoviuū ⁊ ſanū ꝑmanere. Unde piſcatores iactātesrhetia ſua ad locū florētio demōſtratū: viuū eduxcrūt. Quē mr̄i reſtituit: ⁊ ip̄am cecā illumīauit.Uixit autem annis. cxxiij. ad dominum migrās:x. kal̓. octobris.De reuocatiōe. §. VIII.arrij ab exilio ⁊ fallacia eius: ⁊ cuiuſdā preſbyteriarriani qui ſeduxit fororē conſtantini. Poſtqͣꝫ enīhelena cōſtantini mater ex hac luce ſubtracta eſt.cōſtantia filia eius licinij derelicta: ſeu eo viduata ſui fratris auguſti .i. cōſtantini ſolatijs vtebat̉Huic accidit preſbyterū quendā venire ī noticiālatenter ꝑtibꝰ arrij fauentē. Sed is primo familiaritas multa copiā tribuit paulatim ſermonē cepitſpargere: inuidiā dicēs arrio generatā: ⁊ ꝓ ſimultatibus pͥuatis ep̄m ſuū rem ꝯtentioſe exagitaſſe:emulatiōis ſtimulo cōfixū: ꝙ arrius apud plebeꝫſatis carꝰ haberet̉. Hec atqꝫ hmōi alia frequētiusſuggerēs aīos ꝯſtantie ſuos effecit. Que cū obitura viſitaret̉ a fratre: atqꝫ ab eo blāde religioſeqꝫ cōpellaret̉: extremā dicit̉ gratiam ab eo popoſciſſe: vt ſcꝫ preſbyteꝝ in familiaritatē reciꝑet: ⁊ſibi ab eo ꝓ ſpe ⁊ ſalute ſuggerent̉ audiret. Sedē iā ex hac luce diſcedentē nihil curare: ꝓ fratrivero ſtatu eſſe ſollicitam: ne forte ꝓ innocentiumpenis regni ſui pateret̉ excidium. Quibꝰ ille monitis a ſorore ſuſceptis: ⁊ fidelem pro ſe germaneſollicitudinem credēs: accōmodauit aure preſbꝰtero: ⁊ iterū accerſiri de exilio arriū iubet: vt quēadmodū de fide ſentiret exponeret. Tunc ille fidem conſcripſit. Que nō quidē ſenſum noſtrū: tiverba noſtra cōtinere ꝓfeſſionēqꝫ videret̉. Miratus quidē ē imꝑator ⁊ putauit vnā eandēqꝫ inip̄ius et dudū geſti cōſilij expoſitōe ſnīam contineri: tn̄ in nullo relaxauit animi vigorē: ſꝫ rurſuseū ad cōcilij remittit examē: qm̄ ad dedicationeꝫhieroſolymoꝝ ex omni orbe cōuenire ſacerdotesinuitabant̉. Et facile quidem receptus ē a fautoribus ſuis: ſed vbi alexandriā perrexit: ibi oē eiꝰinceptū fruſtratum ē: qꝛ dolis apud ignorātes locus ē: ſcientibus vero dolū intendere: nihil aliudqͣꝫ riſum mouere. Interea dum hec apud alexandriā agitantur fruſtra venerābilis auguſtꝰ in vrbāna villa nichomedie. xxxj. imperij ſui anno deſunctus ē: liberis de ſucceſſione orbis romani te-

ſtamento heredibꝰ ſcriptis. Apparuit autē in morte cōſtantini ſtella comata: qua greci cometaꝫ vocant vt referunt plures. Quo in tꝑe cōſtantiꝰ cuiorientis quidē decreuerāt regimē: pn̄s nō erat: dicit̉ ſecreto accerſiens p̄ſbyteꝝ quē a ſorore cōmendatū ſupra diximꝰ: ⁊ exinde familiariter habituꝫtradidiſſe ei teſtamentū qd̓ ſcpͥſerat: ⁊ ob teſtatūſub ſacr̄o ne vlli niſi cōſtantio cū veniſſet in manꝰtraderet: cui etiā ꝙ eunuchi qͥ erāt in palatio fauebāt arte iudicio de imꝑatoris morte ſuppreſſo vſqꝫad cōſtantis imperatoris preſentiā: multis nouatēptantibus oppreſſis reſtitute res integreqꝫ manſure. Cū vero cōſtantiꝰ affuiſſet: depoſitū p̄ſbyterreſtituit. Cuius beneficij gr̄a imꝑator regni cupidus ita ei deiunctus ē: vt qui imꝑare cunctis ambiret: ab illo ſe imꝑari equanimiter pateretur. Sibi ergo imperatori amicicia iuncto: cepit de arrijreſtitutione ſuggere: ⁊ nolentes acquieſcere ſacerdotes vt cogerentur perſuadere.Capitulū. IIII.Efuncto itaqꝫ cond ſtantino magno tres eius filij eidē imperio ſucceſſerunt: qui ita ſibi romanūdiuiſerūt orbem: vt cōſtantius ſenior cōſtantinopolim ⁊ orientem teneret. Cōſtans antiochie: illirico: ⁊ affrice preeſſet. Cōſtantinus vero iunior romā ⁊ occidentalia regna poſſideret. Quibus pater moriens dalmatiū fratris ſui filium regni conſortem dimiſit: habuit enim cōſtantinus magnuſduos germanos: nō tamen ex eadem matre: quiaipſe ſolus conſtantinus ex helena alij duo ex aliavxore: quorum vnus vocatus eſt Conſtantiꝰ quihabuit duos filios ſcꝫ Gallū ⁊ Iulianū apoſtatāde quibus infra dicetur: alter dictus eſt dalmatiꝰſcꝫ frater Cōſtantini magni: ⁊ hic habuit filiū ſuum nomen imponēs ei. de quo hic. Uerum is pmoduꝫ proſpera indole vſus: neqꝫ patruo ſuo cōſtantino diſſimilis: nō multo poſt militari factiōeocciſus eſt: conſtantio fratuele ſuo ſinente potiuſqͣꝫ iubente. Cōſtantinus vero iunior filius ſcꝫmagni cōſtantini. neſcitur quibus ex cauſis pͥmisimperij tꝑibus bellū cōſtanti intulit. Qui cum ſeincōſultius bellis ingereret nō longo ab aquileiaa cōſtantis fratris ſui ducibus occiſus ē. Hic conſtantinus vt dixit Hugo floriacen̄. donec vixit habitum regiū gerens: caput ſuuꝫ perpetuo dyademate decorauit. Nutriuit ſemꝑ bonas artes ſedp̄cipue ſtudia literaꝝ legebat ip̄e ⁊ ſcribebat ⁊ meditabat̉. Et ita reſpublica romanoꝝ ad duos auguſtos redacta ē ſcꝫ cōſtantiū qͥ orienti ⁊ ꝯſtātemqui occidenti p̄erat. Interea Sapor rex ꝑſarūpotētiſſimꝰ occupata meſopotamia ſyriā irrupit:multiſqꝫ ibidē ciuitatibꝰ captis: magna dāna ppl̓iromani ꝓuincialibꝰ intulit: ꝓpt̓ qd̓ ꝯſtātiꝰ multꝭexercitibꝰ tā ex oriente qͣꝫ ex occidēte excitis: cummiro bellico apparatu ꝯͣ parthos ꝓceſſit: cū qͥbuſmodo felicit̓ modo infelicit̓ nouē vicibus cōflixitUltimū ꝟo apud ſigharā cūmiſſū ē: in quo nondubiam victoriam militum ſtoliditate amiſit quiſeditioſe ⁊ ſtolide pugnam contra rōnē belli ⁊ reimilitaris p̄cepta die iam inclinata popoſcer̄t. Et