Lec. 72.

CōioPetit̉ etiam panis ſacramentalis eucariſtie. vt det̉ nobis quoti-die ſacramentaliter aūt ſpūaliter ſumēdus: vt anima noſtra a quo-ridiano defectu reꝑaretur: ⁊ charitatis ac deuotiōis feruor in ea nuiat̉ ⁊ augmentet̉: vt ad perfectōis ſtatū valeat peruenire. Petiir etiā panis doctrine: de quo dn̄s ait: Non in ſolo pane viuit ho-o ⁊c̄. Ne anima ignorantia neceſſarioꝝ ad ſalutē: aut errore ſeducta pereat. De pane penitentie ⁊ laboris. De quo ꝓph̓a. Cibabisnos pane lacrimaꝝ: et potum dabis nobis in lacrimis in menſuravidetur aptius tractandum: cum petitur remiſſio peccatoꝝ: que re-gulariter non conceditur ſine penitentia ⁊ contritione.peccata mortalia etvenialia. nos debitoquantū ad culpā peccatoribusres pene ⁊ indignaet penamet indignistōis tue ꝯſtituētiadebita no-Et dimitte nobiscorde ore et opere. nonvindicando neqꝫ odiūaut rancorem tenendoſtra Sicut et noſ dimittimusiniuriatoribus.Debitoribus noſtris.☞ Petitio quinta qua poſtulantur remoueri maxima mala ſcꝫpctā a ſummo bono nos ſeꝑantia. Addit̉ etiā modificatio: ẜm quāfiat maloꝝ remotio. Quo ad primū petit̉ dimiſſio oīm pctōrū:tam mortaliū qͣꝫ venialiū: que nos debitores faciunt atqꝫ reos pe-naꝝ eternaꝝ ⁊ tꝑalium. Petit̉ aūt eoꝝ plena remiſſio: ita ꝙ ꝑ pr̄isclementiā nobis non imputent̉: nec quo ad culpā: nec quo ad penaͣAd pctm̄ ꝟo originale: qꝛ iam in baptiſmate dimiſſum eſt nō opor-tet hanc clauſulā extendere Docet ⁊ dn̄s quales eſſe nos oportet vthec petitio ſit efficax: vt ſcꝫ tales nos exhibeamus ꝓximis: qualemdeū eſſe volumus nobis: vult dn̄s nos eſſe miſericordes adfrēs: vtmiſcd̓iam ꝯſeqͣmur a deo patre. Dimittimꝰ aūt pctā ꝓximis: dūiniuriaꝝ in nos cōmiſſaꝝ nullam vindictā eternā vel tꝑalem deſideramus: ſed magis eoꝝ emendatōem qua ab iniurijs ceſſantes acillata damna ſi poſſent cōpenſantes nobiſcū beatitudinē ꝑpetuammereantur. Et qͣꝫuis illatoꝝ damnoꝝ recuꝑationem ẜm iuſticieordinē q̄rere poſſumꝰ. Nō tn̄ vindictā iure infligendā ꝓpt̓ nos deſi-derare debemꝰ. qm̄ uolumꝰ nob̓ a deo pctā dimitti: vt tn̄ iuſtā viu