Expoſitiomūdi et qui recte obtulit ⁊ recte diuiſit.nō ſe ſibi ẜuando: ſed ſe primum:puri atupr̄ de pͥmogenitis⁊ deinde munera ſua deo offerē-mali-clemē/ ⁊ adipibus gre-do: quod cayn non fecit: ⁊ ideociatiſſime gisa dn̄o reſpectus non fuites munera pueri tui iuſti a-patris patrumquo vnigenitum ſuumofferre paratusfuit yſaac ſcꝫpatriarchebel et ſacrificiumſacrificium ſcꝫqui filij eius ſumus nō lr̄a ⁊ carnepanis et viniſed ſpiritu et imitatione fideiquod tibinoſtri abrahe. etꝓpter victoriam abrahe conceſſam: redeunti de cede quattuor regūzodomitas inuadentium: ⁊ cum eis Lothfratris ſui filiū capientiūobtulit ſūmus ſacerdos tuusquantū ad gratie ⁊ v̓tutē plenitudinēmelchiſedech. ſanctum ſacri-qͣꝫtū ad oīs pctī originalis ⁊ actualis immunitatē.ficium īmaculatam hoſtiamEc eſt ſcd̓a ꝑticula qͥnte ꝑtis pͥncipalis ſacri canonis: in qͣ poblatōem paſſiōis xp̄i rememoratiuā: petit̉ acceptatio ob-latoꝝ: ⁊ hoc pͥmo in genere: ſcd̓o modus acceptatōis petit̉in ſpecie: ibi ſicuti accepta hr̄e dignatus ⁊ ſatis ptꝫ ſenſuslr̄e ex gloſa interliniali. Petit̉ em̄ vt hec ſacroſancta obla-tio ſit accepta deo: eāqꝫ reſpiciat noticia approbatōis: tāqͣꝫ placamētum nr̄e deuiationis. Accepta nō rōne oblationis in ſe: q̄ cum ſit patris vnigenitus: non pōt non eſſe accepta: vt ſupra dictum eſt: ſed exparte offerentiū: ex quoꝝ ſorde pōt refutari quantum ad vim reconciliatiuam offerentiū ꝓpter indignitatem eoꝝ. Tunc cum addit̉(ſicuti acceptare ⁊c̄) addit̉ ſpecificatio noſtre oblationis ꝑ oblationes patrum eā figurantiū. Adducuntur aūt tres figure: quaꝝ ſemꝑvna plus manifeſtat de veritate noſtri ſacrificij qͣꝫ alia Nam primamanifeſtat oblati paſſionem: nam abel ꝓ ſacrificio ſuo mortē ꝑtulitSecunda oblāti dignitatē. Nam abraam vnigenitum ſuū offerre