xxi

22QuintusThaīs amore caret/ munus amantis amat.¶ De quaricia pauperum et de periurio. ¶ Cap̄. ix.Vas habeat veneres alienā pecunio neſcisQuem tua ſimplicitas riſum vulgo moueat/ cūExigis a quoꝙͣ ne peieret et putet vllisEſſe aliquod numen templis/ areqꝫ rubentiQuatū quiſqꝫ ſua nūmorum ſeruat in archalantum habet et fidei/ iures licet/ et ſaimocratumEt noſtrorum aras contempnere fulmina pauperCreditur atqꝫ deos/ dijs ignoſcentibus ipſisꝯunt qui fortune iam lapſibus omnia ponantEtnullo credant mundum rectore mouerilatura voluente vices et lucis et anniAtqꝫ ideo intrepidi quecumqꝫ altaria tanguntEſt alius metuens ne crimen pena ſequaturhic putateſſe deos/ et prierat/ atqꝫ ita ſecumVerernat qd̓cumqꝫ deus de corpore noſtroDummodo vel ſecus teneam quos obnego nūmoIt ſit magna tamen certe lenta ira deorum eſtIi curant igitur cunctos punire nocentesQuādo ad me venient ſed et exorabile nume̓fortaſſe experior/ ſolet hijs ignoſcere/ multiComittunt eadem diuerſo crimina futoIle crucem/ precium ſceleris tulit/ hic dicidemaSic animū dire trepidum formidine culpeConfirmant/ tunc te ſacra ad delubravocanteꝫPrecedit trahere ȳmo vltro ac vexare poratusCam facile et pronum eſt ſuperos contempnere teſteˢSi mortalis idem nemo ſciat aſpicē quātadoce neget/ que ſic fiti conſtancia vultusPer radios ſolis/ metuendaqꝫ fulmina iurat

3Iquendū