Druckschrift 
1 (1494) Prima pars operum Johannis Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Regule AuguſtiniXXIII

tionis praue aſtringit̉ quaſi tot vincul̓ inmente ſua colligat̉. Scribit quoqꝫ Hieronymꝰ ad Celantia. Aſperā inquit inſuauem fecit nobis virtutū viā longa cōſuetudo peccādi. Iſidorꝰ etiam in lib̓. ſolilo.orū. i. Prauus inquit vite vſus aboleri diſficulter poteſt / et aſſidua cōſuetudine vicium in naturā cōuertit. Animꝰ ſceleribꝰ irretitus vix diuelli pōt dicit Beda in li. detemplo ſalomōis. Non eſt paruus labor aꝯſuetudine ſeſe peſtifera reuocare. Inanis eſt hec excuſatio in peccatis. et friuolap̄tendit̉ ꝓpter cōſuetudinē malā. quaſi diceret̉. abolita ſunt p̄cepta legis qꝛ iam amaioribꝰ et maiori ꝑte hominū ẜuant̉. quia ſeruare ea a longe eſt conſuetumQ Tercio obijciūt ꝓpͥetatis defenſores īcapitulis eorū de hmōi ꝓprietatis vſu diſpenſatū eſt vſqꝫ adeo ampliꝰ fit timidum (pace ſalua dicentiū) vt dictū eſt ſupͣ. allegatū d̓cretalē Inno. iij. extra de ſtamo. cum ad monaſteriū. votū pauꝑtatꝭadeo annexum eſt regule monachali vteſtimet abbas ſuꝑ habēda ꝓpͥetate poſſit cum aliqͦ diſpenſare. īmo nec ſummꝰtifex. Idem dicit ſctūs Tho. in ſcd̓a ſecūde. q. lxxxviij. de voto ſolēni eſt indiſpēſabile. Conformiter ad decretalē/ quoniaꝫminus eſt cōmutare votū qͣꝫ abſoluere veldiſpenſare. Sed anīal deo votū cōmutari pōt. Leuiti. xxvij. Sanctū erit (inqͥt littera) et cōmutari poterit ꝓpter meliusaut peius. Cauſam aſſignat doctor ſctūs.Quoniā mox vbi vouebat̉ deo ſanctū reputabatur/ quaſi diuīo cultui mancipatūSicut nec calix aut alia res ꝯſecratadeo poſſet cōmutari in melius aut peiusSi ergo pōt ſummꝰ pontifex ſctīficationē rei inanimate tollere. vt lapidis altarcalicis. aut veſtimentorū. ergo multominꝰab hoīe deo ſctīficato votū ſolēne religionis. Ideo facere poteſt papa religionis ꝓfeſſione ſanctificatus ē deo teneatur tribus eſſentialibꝰ votis qͣꝫdiu ſtat inreligione. Rurſus quia votū eſt ꝓmiſſiodeo facta dicit ſctūs Tho. et reddere d̓ovotuꝫ ſpecies quedā infidelitatis eſt/ queſub diſpenſatiōe cadit. Et ſicut p̄tabbas p̄ciꝑe malū ſuo monacho/ vt dicitidem ſanctus Thomas ſcd̓a ſcd̓e in materia de voto ita bonū deo debitū poteſtꝓhibere. Et in manifeſtis malis diſpenſatio excuſat a culpa. Hinc ſctūs Bern̄.

inlib̓. de p̄cept̉. et diſpenſatiōe dicit. Inſe malis cadit diſpenſatio et que bn̄ fieri poſſūt. cuiuſmodi eſt habere propriūei qui oīa abiecit in voto pauꝑtatis. Hocinquit Bern̄. ad Adam monachū ſeculariꝓpriū poſſidere licitū eſt / monacho ꝟo purum malū. Deniqꝫ ſi diſpenſatū eſt iureaut facto deberet hoc votū exigi a profitentibꝰ nec ꝑmitti in regula. Dicit quoqꝫBern̄. in lib̓. de p̄cepto et diſpenſatōe qͥcquid in regula tradit̉ in manu relinquitur abbatis. Neqꝫ abbas ſupra regulaꝫ eſtcui ſemel ip̄e ſeſe ſpontanea ꝓfeſſiōe ſubiecit. Quarto obijciūt et dicunt traditō Rilla clauiū excuſat/ que fieri ſolet quolibetanno in manu ſuꝑioris. Iſtud repugnatobiectioni p̄cedenti. Nam ſi diſpenſatū eſtde hoc ꝓprietatis voto vt obiectio p̄cedēſp̄tendit. fruſtra eſt clauis tradēda abbati īſignū conſenſus. Eſt etiā contra decretalēſepius allegatā. que votū indiſpēſabile ponit pauꝑtatis ſicut et caſtitatis. ergo ſicutabbas poſſet diſpenſare de fornicatiōeita neqꝫ de poſſeſſione in ꝓprio/ niſi dūtaxat in cōmuni ratione alicuiꝰ ammīſtrationis vel officij / et non veſtiario vel neceſſitate ſingulari. teſte decretali ex cōcil̓. lateranen̄. extra de ſta. mo. que ait. Monachiprecio non recipiantur nec peculiū habereꝑmittantur Peculiū longe minus eſt qͣꝫriū. quia ẜm iura. qui res habent in peculio habent plenū aut principale dominiū ſibi. ſed ſuo ſuꝑiori. vt ſeruus ſub domino/ filius ſub parentibꝰ/ monachꝰ ſubabbate. ſed ex eorū ſub quibus ſunt licētiapro tēpore cōmutandi vēdendi ⁊c̄. Et hecpotentia non eſt libera ſed limitata et ſubiecta / et tamē ꝯciliū lateran̄. ꝓhibet monachis. a fortiori ergo propriū. Obiectio ergo predicta abuſus eſt et irridere deuꝫ. quitamē non irridet̉ vt ait apl̓us ad Gal̓. vi.Solum ergo licitū eſt illis et ꝑmiſſuꝫ claues abbati vel ſuꝑiori referre qui habēt adminiſtrationē. vt magiſter veſtiarij/ theſaurarius/ cellerarius aut elemoſynarius. in ſignum ſubiectiōis et ammīſtratōisdoſa quoqꝫ eſt et deluſoria veritatis p̄tenſe clauem abbati referre. quia clauē referūtſed retinent oꝑe et affectu que ſunt ſub claue recluſa. Duo ſunt (inquit Hugo ſancto victore) relinquere oꝑtet ꝓpter deumFacultas retinendi quicqͣꝫ ꝓpriū voluntas habēdi. Et tamē tradēdo clauē neutꝝ