In die ſancti Anthonii
clamās toto hūilitatis ſpiritu cū apoſtoloUenit deus ſaluos facere pctōres qͦꝝ prima ego ſū. Exiſtimatio qual̓ ſit alioꝝ nondiffinio. Ego aūt iſtud ſobrie ⁊ abſqꝫ ꝯtradictōe exiſtimo credi poſſe. nō ꝙ pia mr̄ ieſu pctō fuerit vnqͣꝫ obnoxia vl̓ actuali/ deqͦ nō dubitat̉. vel originali ſicut pie credit̉.ſed peccaſſet certe ſi nō veniſſet deus ſaluoſfacere pctōres. Cuiꝰ ſaluatōis ip̄a ꝑticepspͥma fuit pͥoritate nō tēꝑis ſed dignitatisexcellētie. in mō ſaluādi. Itaqꝫ dimiſſa ſūtei pctā ml̓ta. nō dico iā ꝯͣcta vel acta ꝑ eā.ſꝫ ē dimiſſio quedā peccati ne ꝯͣhat̉ vl̓ agatur. quō loqͥtur diuinꝰ Dionyſiꝰ de purgatione angeloꝝ/ quā p̄terea dicit vnꝰ doctoranglicanus quē ꝓfundū ſchola nomīat ꝙplures fiūt a deo nob̓ gr̄e pͥuatiue ſeu negatiue ꝓpter quas ei tenemur ad gr̄aꝝ actōeſqͣꝫ poſitiue. qm̄ nō eſt peccatū. nō eſt ꝑiculūꝙ ruere n̄ poſſꝫ hō ſi nō eſſet gr̄a dei p̄ẜuāſpueniēs ⁊ ꝓhibēs. Nec obſtat his q̄ diximus illd̓ xp̄i. Cui plꝰ dimittit̉ plus diligitT ꝓbat ea potiꝰ et ſolidat. ¶ Quid ꝙ aīa quāto biberit āpliꝰ d̓ vino ſapiētie ſi ſcite et ſobrie fecerit tāto ꝑſpicacior ē in videndo ⁊delicatior atqꝫ viuacior ī ſentiēdo turpitudinē ⁊ puncturā pctōrū. ideo ſane ꝙ alienapctā ſola recogitatio ſētit dolet ⁊ deflet plꝰqͣꝫ habentis illa. Hoc ī Ambroſio fuit notiſſimū. hͦ qͦtidiano docēt exemplo viri iuſti. Omittamus pctōres omittamus puros hoīes. Nōne tu bone ieſu qͥ pctm̄ nonfeciſti/ deflens nr̄a facinora magis qͣꝫ vulnera tua. cū clamore valido ⁊ lachrymis exauditus es ꝓ tua reuerētia? Quid igit̉ putandū eſt fieri dū talis aliquis ſctūs pctm̄aliqd̓ videt̉ ſibi/ crede mihi ꝙ nō eſt dolorſicut dolor ſuus. pudor ſicut ſuus/ ⁊ fetor⁊ horror ſicut ſuus hinc deſpicit ſe abominat̉. ſe excādeſcit aduerſum ſe factuſqꝫ intolerabilis ⁊ odioſiſſimus ſibi flagellet ſe rugiens a gemitu cordis ſui. Nō ita pctōresſceleribꝰ ⁊ flagitijs oībꝰ pleniſſimi/ quorūſenſus ſpiritalis vel obſtupuit vel obtorpuit vel penitus emarcuit. Uis tale vinū cognoſcere/ lege in lege qͥd dn̄s in apocalypmādat angelo leodicie qͥ neqꝫ calidus eratnec frigidus/ ſꝫ tepidus. Dicis quia diuesſum ⁊ locupletatus/ ⁊ nullius egeo. Ecceviꝝ ſanctū in oculis ſuis viꝝ memorē operuꝫ ſuoꝝ Sꝫ qͥdſeqͥt̉ intellige. Et neſcis qꝛtu es miſer ⁊ miſerabilis/ ⁊ pauꝑ/ ⁊ cecus/⁊ nudus. ¶ Accipite narrationē in tāta ma
terie ſeueritate iocūdā. Erat ml̓ier incluſacui ſubẜuiebat ꝑ feneſtrellā q̄dam ancilla.Conueniebāt alij multi/ ꝑs ex curioſitate/ꝑs ex deuotōe/ ꝑſ ex miẜatōe. Audierat fortaſſis hec incluſa ꝙ iuſtꝰ in pͥncipio accuſator ē ſui. Erat ei mos demiſſis ocul̓ rauca ⁊ exili voce cū ſingultibꝰ ſuſpirijs ⁊ plāgore ſe peccatricē accuſare. ſe indignā videre lumen celi p̄ multitudine iniqͥtatū ſuaꝝ.ſe ꝓpterea recluſam eē. audiebat ancilla frequentiꝰ hos ẜmōes. Contigit tandē aliqn̄venire qͦſdam ad locū illū/ qͥbꝰ petentibusqͥd dn̄a ſua hec bona ml̓ier recluſa faceret?Rn̄dit ancilla. ſuſtinete pauliſꝑ qm̄ puto qͥeſcit. interloquendū vt fit q̄ſiuerūt ab ancilla qͥd ei de dn̄a ſua videret̉? Quid vultꝭ dicam vob̓ hec eſt peſſima peccatrix peſſimaom̄i qͣs terra ſuſtinet. Subaudiēs hūc ſermonē recluſa exilijt de repēte furēs ⁊ inſaniēs. mētiris viliſſima/ mentiris venefica.ego bona ſum ml̓ier. Porro ancille nō defuit vafra et acuta reſponſio. Oro ꝑ vr̄amfidem o dn̄a ne turbemī eſtimabā vos hactenus vera dixiſſe ꝙ eratis maxima peccatrix. Quid rn̄deret dn̄a nō habuit niſi ꝙ ēqͥ ſe neqͥter hūiliat. Et iteꝝ. Eſt qͥ corde loqͥtur et ore. ¶ Redeamus ad Antoniū quē Mnō meminiſſe arrogāter eoꝝ que geſſerat inebrietate vini nuptialis eccl̓ie conijcimustū ex multis q̄ lr̄a tradit/ tū ex hoc qꝛ moriens celari voluit ſepulchꝝ ſuū/ fecit hoc exhumilitate. q. d. deo. qͥ laudat̉ ab hominibꝰvituperāte te nō ſaluabit̉ ab hoībꝰ damnāte te. Noluit igit̉ ab hoībus gl̓iaꝫ q̄ eſt putredo ⁊ vermis/ noluit ſepulchꝝ ſuū egyptiaco ritu venerari poſt mortē. Ueꝝ aliterꝓuidit qͥ humilia reſpicit deus/ īmenſa illūꝓut cernere eſt tumulauit gloria. O felicemdixerim Uienne ⁊ Burgundie regionem q̄venerandis huius corꝑis ſacroſancti reliquijs decorat̉. O felices qui religioſo ⁊ peculiari quodam tāti patris obſequio dedicari meruerunt. ¶ Quid ꝙ glorioſiſſimusiſte ſanctus potētiſſimus in miraculis preſertim ſuꝑ obſeſſos a demonijs/ ſimplicitatem humilē ⁊ nociuā in diſcipulo ſuo paulo ruſticano tantū coluit tantū veneratuseſt vt ad eum remitteret energuminos difficilis curationis/ ſe nō ad hocip̄m deputāſdoneum. Hec nōne grandis humilitasviri tāti/ cuius vita omnis fuit aſcendēdode virtute in virtutē ꝑ centū ⁊ quattuor vl̓eo amplius annos. Erāt qui ſobrietatem a