In materia ſciſmatisIX
Quis me ꝯſolabit̉? qͥs medebit̉? Conſiliūqͣle mihi ꝑuenietꝫ ita plāctus lugubris dolor ⁊ anguſtia tangūt oēs in cōe filioſ eccleſie. Sꝫ longe ſeuiꝰ atqꝫ ꝓfundiꝰ dilacerat īfelix cor meū inaudita miſeria. hͦ ext̓miniūIſta ꝑditio nimirū data mihi illa ē ī ſponſam ſingularē/ q̄ omniū mr̄ ē vniuerſal̓. hiſnihilominꝰ ocul̓ aſpicio tam nefando ſciſmate eā q̄ mr̄ ē pacis ⁊ vnitatis/ tā execranda ⁊ atroci ꝑſecutōe eā fedari q̄ fons eſt pietatis/ tandē vili deiectōe ⁊ ignominioſa ſeruitute eāip̄am ꝓteri/ q̄ lib̓tatem et honorelargit̉ eternos. O pia mr̄ omniū. o mea ſingularꝭ ſponſa quouſqꝫ durabit peſſimꝰ iſtelāguor tuus? qͣꝫdiu debachabit̉ furor īpiꝰ īviſcera tua. ſatis nimiſqꝫ tuis ī mēbrꝭ ꝑſeuerat hec horrēda diuiſio. Et heu qͣle tibimīſtrabo conſiliuꝫ. tuis qͦ pacto medeborincōmodis. Cruentū hͦ vulnus tuū in medeſcendit vt vides. qm̄ hinc vaſtatrices cure. hinc ſollicitudīes ꝑuigiles. intꝰ timoresanxij. foris pugne. ī tribulatōe violentia etdiuturno indignoqꝫ carcere qͥ mihi de ꝓpͥaꝯꝑatus ē domo/ ⁊ de ſpecioſo olim nūc domeſticorū manu obruto palacio. Quid referā ꝓbra. qͥd diffamatiōes iniqͣs? qͥd ſiniſtras interp̄tatōes dictoꝝ factoꝝqꝫ meoꝝ:qͥd mille mei ⁊ meorū īenarrabiles afflictiones? Attamē nō ē hec maloꝝ ſūma vtināin caput meū refluerēt oēs erūne tue? O fidelis ſponſa vſqꝫ ad dure mortis ꝑpeſſiōꝫſine detrimēto aīe. Et tu bn̄dicta lib̓tate foueres in gremio pacis oēs filios tuos ⁊ oues paſcue tue. ¶ Et o pr̄ maxime ⁊ optimeo ſalutifer chriſte. vt qͥd natꝰ ſū videre mala gentis mee? vt qͥd datus ſum cuſtos ſpōſus ⁊ paſtor ſi nō aliā opem alid̓ ſolamē/ etaliud ferri dabat̉ auxiliū. Porro ſi ſctī pr̄eqͥbꝰ infauſta tēpeſtate ſuccedo gemebāt olīſub verēdo pondere cure paſtoralis. ſicutiGre. et alioꝝ plurimi/ etiā dum eccl̓ia ſuohonore et ꝓſꝑitate floreret quid nūc dicturus ſum ī ſua ⁊ mea tā incōꝑabili calamitate ⁊ in tāta maloꝝ mole? Hinc vl̓ maxime ꝑſpicuū eſſe dꝫ me in tali ſtatu afflictōnis et meroꝝ ꝑnicioſe retinēdo nō eſſe contumacē. Alioqͥn ꝓfecto miſerabilior ⁊ ſtolidior ſum omnibꝰ hoībꝰ qͥ miſeriā certā cuꝫcerta dānatōe q̄rerē. ſed auertat hāc inſaniāa ẜuo ſuo miẜicorſdeꝰ Ceteꝝ nōne varijs ⁊laborioſis antea legatōibꝰ attritꝰ ſū/ ſi fortereſarciret̉ truculēta hec ruptura. et ſi diſcuſſis tenebris ſerena ꝟitas oriret̉. Sed nunc
eleuās me dignitas gͣuiꝰ alliſit/ et coanguſtauit vndiqꝫ. itaqꝫ gͣuis forinſecus cernit̉corꝑalis afflictio. ſubter ꝟo introrſus plaga ſeuit acrior dū pia recogitatōe cōſideroquēadmodū oēs conatus mei / oīs zelꝰ piꝰomne feruēs deſideriū ad pacē adipiſcēdācaſſati ſunt. Et o mores o tꝑa/ ecce qd̓ ſupͣmodū auget infelicitatꝭ cumulū a nōnulliſetiā de ꝑuerſa intētōe notor ⁊ inculpor. qͥddicā ad hec/ plane ⁊ ꝯſtāter negabo? Potuit aliqͣ fortaſſis ſurreꝑe ignorātia/ q̄ tā vicina eſt hūane fragilitati. ⁊ ī hͦ me meaqꝫ oīaꝓrſus iuſtificare nequaqͣꝫ audebo. illd̓ nanqꝫ apl̓icū v̓bū quē hominū nō exterreat. nihil mihi ꝯſciꝰ ſum ſed nō in hͦ iuſtificatꝰ ſūCuiꝰ dicti q̄ alia eſt rō? niſi ꝙ in ml̓tis offēdimus. ⁊ qm̄ nō eſt hō ſuꝑ terrā qͥ viuat ⁊nō peccet. et ꝙ incerte ſunt ꝓuidentie nr̄e ⁊iuſticie om̄es ſordide tāqͣꝫ pānus menſtruate. deniqꝫ qͣles ſumꝰ in ocul̓ diuīe maieſtatis nouit nullꝰ. ⁊ ſi iuſtꝰ fuero (inqͥt Iob) hͦip̄m ignorabit aīa mea. verū ſi maligͣ fraude ſi cupida ambitōne. Putaui qͥcqͣꝫ agereqd̓ eccl̓iaſtice vniōi vl̓ obſtaret vl̓ eā retardaret ſit ī aīaꝫ iudex deꝰ/ qm̄ potiꝰ talia abinitio vſqꝫ in p̄ſens obtuli. q̄ ſalubria et ſufficiētia ꝓ vnitatꝭ ꝓſecutōe fidelit̓ eſtimabā⁊ adhuc exiſtimo/ ſi nō obfuiſſꝫ pr̄ ille mendacij qͥ oīa in malū ⁊ turbatōeꝫ euertiſſet.¶ Noſſe potes hec oīa fili ſereniſſime ⁊ xp̄i Ianiſſime corā qͦ fiducialiter hāc q̄relā effudi. nec habeo neceſſe regias aures adīplerelonga narratōe taliū oblationū ꝑ me factarum tā de via ꝯuentōis vtriuſqꝫ obediētieꝑ conſiliū a fratribꝰ meis cardinalibꝰ pͥmitus datū. qͣꝫ de via ꝯpromiſſi. ⁊ nouiſſimede via ceſſiōis. Cui vie īmo et martyrio ſicuti palā teſtatꝰ ſum iugit̉ adheſi ẜm p̄paratōem animi. Nec ab hac vnqͣꝫ ꝓmptitudine diſceſſurꝰ ſum. ſi et dū verā parere vnionē ceſſio videbit̉. teſtes ſunt apd̓ te haruꝫoblationū patentes lr̄e mee. niſi doloſo aliorū ſilentio ꝯtecte ſint. Arbitror aūt nunceluceſcere ſi leuior fuiſſꝫ et oportunior ꝓ ineundo tractatu vniōis/ pͥma ꝯuentōis oblatio qͣꝫ ſubito incurſu talē arriꝑe viā q̄ inhas truderet anguſtias. et cui nullū vnqͣꝫprebuerūt aſſenſū aduerſarij. abſqꝫ quibꝰgeneralē fieri vnionē qͥs expectet? Nolo tn̄inclite fili ex his dictis vl̓ dicēdis tuam inculpare deuotōnem ad pacē eccl̓ie. que vtinā deuotio nulla vnqͣꝫ mendaci informatione ſuꝑ meis et alioꝝ geſtis q̄ſita fuiſſet il-