Trilogus
acritate ſentētiā ꝓpͥam defendere ⁊ alienaꝫcarꝑe reꝑti ſunt. Et qm̄ ita tibi placitū eſto ſoror beniuolētia (hͦ enī nutu tuo ſignificas ꝯuertat̉ oratio nr̄a ad eos qͥ acta oīmp̄ẜtim ſuꝑiorū tota ſeueritate recēſent atqꝫdijudicāt. nullū eis refugiū ad correctōeꝫ.nullū locū ad veniā vel excuſatōeꝫ relinq̄ntes. cū ꝓfecto male nimis eſſent res hūaneſi ſemel peccātibꝰ clauderet̉ miẜicordie ſinꝰ. ꝙ ſi miẜicordia ꝯcedit̉ homībꝰ/ illa obſecro qͥbꝰ rōnabilit̓ iudicio p̄ſtabit̉/ qͣꝫ hoībus occupatꝭ qͣꝫ hoībꝰ ad regimen reipublice ꝯſtitutis. ſiqͥdem ad eos ex om̄i ꝑte fallēdos inuigilat aſſidue ſubditoꝝ qͦrundaꝫmalignitas. nūc mendacioꝝ fuco. nūc blādicijs adulationū. nūc accuſatōnū ꝯfictōibus. nūc ingeſtiōe ſuſpitionū. vt vel ſic rapiant ſpolient ⁊ d̓trahāt. vl̓ vt amorē ſimulent/ tāqͣꝫ ſolliciti de ſalute dn̄i ſui / ſi multoſaccuſauerīt. ſi mendacibꝰ nouitatibꝰ aurespruriēteſ pͥncipū fricauerīt. ſi accēſos odijſſi ſtimulatos ira animos eoꝝ magꝭ inflammare vrgereqꝫ ſtuduerīt. Quāobrē nō absre videt̉ dixiſſe Seneca ꝯſulēdū eſſe bonementi ſuadere. quā inqͥt bonā mētē nemooccupatus inuenit. ⁊ alibi tradit hac rōneeſſe vl̓ difficile vl̓ īpoſſibile vt idē ſit princeps ⁊ vir bonus. Ip̄i ꝓfecto ſuꝑiores nōtā ſuꝑ hoīes/ qͣꝫ hoīes ſuꝑ eoꝝ capita poſtti ſunt. ⁊ nō tā inuidia qͣꝫ miſcd̓ia digni habēdi/ tanqͣꝫ miſerabiliores ceteris hoībꝰ. ⁊velut poſiti ad ſagittas cauſa deceptorie iaculatōis. qͦꝝ ml̓toꝝ ſtulticiā adulatio ī inſaniā ꝟtit. alioꝝ iracūdiā in furorē. alioꝝ beniuolentiā indulgentēqꝫ naturā trahit adꝓdigalitatē crudeliſſimā. Rapiūt eī a pauꝑibꝰ qd̓ apud ditiores effundāt. Parcuntdeniqꝫ d̓linq̄ntibꝰ lāguida qͣdā ſpecie benignitatꝭ illecti. ſed redit hec miẜicordia ſtulta ad innocētū ꝑniciē truculētā. Quantuserat ille rex ⁊ ꝓph̓a dauid/ qͣꝫ ſagax/ qͣꝫ ꝑuigil? ip̄e cū ad vniꝰ ſerui mēdoſaꝫ vocē ſeductus ē. vt hereditatē cuiꝰ pater de dauid optime meruerat ad eūdē ſeruū traduceret pꝰmodū ꝙ etiā monitꝰ nō reſtituit ſꝫ diuidēdā imꝑauit. Quorſum hec oīa? nimirū vtꝯmonefacerē tolerādos eſſe pia ꝯpaſſionedefectꝰ ſuꝑiorū magꝭ qͣꝫ dijudicatōe nſeuera ꝑſequēdos. Neqꝫ mihi qͥſqͣꝫ oppoſueritillud ſapiētis/ exiguo ꝯcedit̉ miſericordia.Potētes aūt tormēta potēter patient̉. Ip̄iꝟo pͥncipes in hoc exigui ſunt eo ꝙ āpliusſi ex ignorātia forte ſua ip̄i ſibi grades ſibi
fortes ⁊ beati videant̉. Rurſus ſi plura inhoībus vicia correctōis impoſita tolerat.reſeruās ea diuini cēſure iudicij idē fieri depͥncipatuū delictis neceſſitas maior expoſtulat. vt nō ꝓtinus ꝓ quolibet errato ſpernat̉ eoꝝ pͥncipatus. cū a pl̓s dn̄is etiā diſcolis ⁊ xp̄s phariſeis hypocritis obedire p̄ceꝑit. ⁊ Ariſto. diffinit pͥncipē nō debere reꝑcuti. Uidit hͦ tragicus ille qͥ monuit athenien̄. ne leonē introducerēt in ciuitatē ītroductū ꝟ̓o eū cū oī māſuetudine ⁊ lenitatetractarēt. q̄ ſil̓itudo ſatis eſt accōmoda reiquā agimus. Ꝙ ſi de qͦlibet pͥncipāte hecvera ſunt ip̄i dn̄o omniū/ ⁊ eo ſeruo oīumquo dn̄o oīuꝫ. papā loquor. qͥs nō hoc cōemiſericordie debitū impēdendū arbitret̉:Eſto dn̄s Bn̄dictus errauerit in nō offerēdo celerit̓ viā ceſſiōis/ attendat̉ in eo potuiſſe cadere deceptōes qͣles numeramꝰ ꝓueniētes ex ſubditꝭ. Attēdat̉ hūani cordiſfragilitas ad honores q̄rēdos auida ⁊ ꝑtinaxad retinēdos. attendat̉ qͣntas vires habeant ſuſpitōes ingeſte a maliuol̓ nec eē facile illos ꝓ libito diuellere. Attēdat̉ inſuꝑ penitētia ip̄ius offerētis iā pͥdē id qd̓ ab iniitio q̄rebat̉. Deniqꝫ ſi erratū eſt ab eo nunqͥd ſibi ianua pnīe q̄ cuilibet inferiori aꝑtaeſt occludet̉. Nunqͥd penalis carcer nūqͥdinnumeri dolores alij ī corꝑe in bonis ⁊ infama iā plus qͣdriennio tolerati diluere ſufficiūt hͦ erratū? Uiderīt ſi qͥ ſint mōſtrātesoppoſitū v̓bo vel oꝑe/ ne plꝰ hoſtili odio ꝑſone/ qͣꝫ vnitatis publice zelo ſe ꝓdāt inflāmatos. Itaqꝫ placꝫ hͦ loco inſerere qͣndaꝫepl̓aꝫ quaſi noīe ſuo ad regē frācie deſtinatam que ſic contexta eſt.Enedictus ep̄us ſeruus ẜuorū gͦdei chariſſimo filio in xp̄o Rarolo francoꝝ regi xp̄ianiſſimo ſalutē apl̓icāqꝫ bn̄dictōeꝫ ⁊ miſerationis ſpm̄ aſſumere. Si demolitio hieruſalem terreſtris olī ꝑſtrinxit ad lachrymascor ꝓph̓e Ieremie ⁊ ſaluatoris ieſu. Si p̄terea corꝑalis ſeꝑatio ſpōſi a ſpōſa fideli tāte eſt moleſtie. ſi deniqꝫ ip̄a etiā natura ſuodocet inſtinctu turturē aſſiduos gemitusedere/ dū comꝑari viduatā ſe ſenſerit. nullꝰmirabit̉ ſi in deſolatōe miſerabili ſpūal̓ hieruſalē ⁊ in acerbiſſima ſeꝑatione quā in eaſentit animus ꝯqueror ⁊ ploro. Quis igit̉dabit capiti meo aquā ⁊ oculis meis fontē lachrymaꝝ ad deflendū iugit̓ luctuoſiſſimā ſacroſctē eccl̓e labefactōꝫ diuiſionēqꝫ.