Propoſitio facta Maſſilie
vndiqꝫ ītumeſcētibuſqꝫ ꝓcellis circa nauēeccl̓ie tu myſticꝰ Ionas ꝓiectꝰ es ī marehͦ ē ī amaritudinē tribulatōis. nō deſeruitte deꝰ. ſꝫ mirabilit̓ ī vētre ſacri palacij velutī vētre cēti ꝯẜuatū eduxit ad littꝰ lib̓tatꝭ. ⁊facta ē trāqͥllitas maior. Tota qͥppe obedientia iſta a tumultū ſiluit. Eo tūc venit adverēdā tue celſitudīs p̄ſentiā hō qͥdā nō infime fortune qͥ vltro ꝯfeſſus ē te pr̄eꝫ ⁊ dn̄ꝫſuū īmo nr̄m oīm te chriſtū dn̄i nedū īpietāgere ſꝫ crudeli īauditoqꝫ patricidio īterficere ſel̓ ⁊ iteꝝ voluiſſe. Expauerūt opinorqͥ aderāt/ qͣ frōte vir tāti ſacrilegij vir tā nefarij facinorꝭ ꝯſciꝰ nō ſolū hͦ facere/ ſꝫ vl̓ cōparere p̄ſūpſiſſet. Ml̓ti ceper̄t toruos ī euꝫocl̓os flectere. dētibꝰ fremere. vix manꝰ ꝯtinere. niſi ꝙ tuā expectabāt ſnīaꝫ. ⁊ qͣlē expectabāt? niſi vt diceres. tollat̉ īpiꝰ/ exturbet̉ſacrilegꝰ. ligatꝭ manibꝰ et pedibꝰ trahat̉ adcarcere vt tradat̉ ī mortē. At ꝟo tu nihil horū dixiſti pr̄ clemētiſſime/ ſꝫ miẜicordie etmāſuetudīs ſinū aꝑiens/ ⁊ clemētie virgaꝫextēdens/ p̄occupaſti ꝯfitētē reū pͥꝰ qͣꝫ v̓baorōis ꝯpleſſꝫ. ſereniſſimo qͦꝫ vultū ⁊ v̓bisſuauibꝰ plenā p̄cōcepti huiꝰ flagicij veniāīdulſiſti. vincens ī bono malū. et cuiꝰ eſſesſpūs/ cuiꝰ īſuꝑ vicariꝰ facto certiſſimo palā docēs. Hoc egiſſe nōne fatꝭ erat ad miẜicordiā? Addita ē aſſecuratio/ trepidare vetās iureiurādo firmata. Nā fit cui ml̓tū dimittit̉ ml̓tū ingͣtꝰ ſi d̓ dimiſſiōe heſitaueritDixit nāqꝫ ſpūs tuꝰ bonꝰ ⁊ ſuauis. hͦ faciatmihi dn̄s ⁊ hͦ addat/ ſi vllas vnqͣꝫ aduerſūte odij vl̓ vīdicte reliqͥas apd̓ me ẜuauero.īmo ſi quā penā ī te poſteriꝰ exercere voluero. illa ī caput meū pͥor cadat. Nec indulgētiā tm̄mō ego p̄ſto ſi deīcepſ bn̄ te habueris. ſꝫ ⁊ tibi tuiſqꝫ ſil̓ibꝰ oībꝰ bn̄ficētiā policeor āpliorē. O digniſſimā ſūmo pōtifice vocē. O rn̄ſū diuīo viro ꝯueniētiſſimuꝫ.O factū miẜicordie ſingularꝭ. qd̓ pr̄em etpaſtorē euāgelicū repn̄tat. Qui pꝰ ꝑſecutōnes paulū. poſt trina negatōꝫ petꝝ. et poſtportōem hereditatꝭ luxurioſe ꝯſūptā/ iuniorē filiū plꝰ amauit. O diuinū factū quodvtinā oēs ppl̓i oēs qͣquauerſū natōnes audirēt/ tū ꝓ exēplo et imitatōe/ tū ꝓ arguēdomēdacij eos qͥ te rigiduꝫ etᵇ auſteꝝ/ aut irememorē crimiari moliūt̉. Hec ē plane victoria xp̄iana/ īiurias et iras n̄ īiurijs ⁊ iraſꝫ miẜicordia ⁊ māſuetudīe vincere. ⁊ imitari eū qͥ etiā ī cruce poſitꝰ dixit. pr̄ igͦſce ill̓⁊c̄. Sic btīſſimus martinꝰ cū vrgeret̉/ vt
Bricciū ſibi ꝯtumelioſū abijceret. Si inqͥt chriſtꝰ iudā martinꝰ cur n̄ bricciū tolerabit? ¶ Sileāt nūc hiſtorie gētiliū q̄ ſuorū 7qͦndā pͥncipū māſuetudinē ampliſſimiſ ꝟbis extuler̄t. vt Seneca neronē in duobuſvolumībꝰ. Cicero Iuliū ceſarē in orōibusSuetoniꝰ Octauianū auguſtū ī hiſtorijſ.et alij alios/ ꝯꝑantes eos vel aſilo romulivel ciuitatibꝰ refugij. vel tēplo miẜicordieqͣle deſcribit Statiꝰ thebaidos. Siqͥdeꝫincōꝑabil̓ eſt iſtoꝝ laus ad tuā gl̓iaꝫ/ ſicutvmbra ad ſerenā lucē. fumꝰ obſcurꝰ ad purū ignē. palea volatilis ad ſolidū granū. lmo ſicut viciū ad virtutē. Ip̄a eī taliū māſuetudo non ꝓ diuīo honore et auctoritatequā ſpernebat ⁊ tu colis vnicā ſꝫ inanē iactātia quā tu calcas anhelabat. Collandabūt alij cruētas belloꝝ victorias ⁊ ambitioſos ex his triūphos mirabūt̉. Plꝰ apudme valꝫ aſſertio ſapiētis. ꝙ meliorē ſapiēsviro forti. ⁊ qͥ dn̄at̉ aīo ſuo expugnatore vrbiū. Quā ſnīam alijs v̓bis lyricꝰ explicat.Latiꝰ regnes fragilē domādo ſpm̄/ qͣꝫ ſi lidiā remotis gadibꝰ iūgas. ⁊ vterqꝫ penusẜuiat vni. ¶ Quāobrē agͦſce pr̄ btīſſime cūqͣnta ꝯſcīe ſecuritate. cū qͣli ſerēitate cordisfas habꝫ dicere religioſiſſima deuotio tuadū crebro vl̓ orat vl̓ miſſam celebrat. Pat̓dimitte mihi debita mea ſic̄ ⁊ ego dimittodebitoribꝰ meis. Et rurſus cū ꝓph̓a. Dn̄edeus meꝰ ſi feci iſtd̓. ſi ē iniqͥtas ī manibuſmeis ⁊c̄. Ita pr̄ btīſſime imitaris chriſtū.qͥ cū malediceret̉ nō maledicebat. qͥ tēptatus ē ꝑ oīa vt miẜicors fieret. quē videmꝰꝓpter paſſiōem gl̓ia et honore coronatuꝫTātūmodo nō eripiat tibi blāda ꝓſꝑitasmiẜicordiā illā. illā patīaꝫ pene diuinam/quā ſeuiēs aduerſitas ⁊ ẜuauit ⁊ reddiditclariorē. Da veniā ſi ſcrupuloſior ſim ī hacꝑte Nā fit aliqn̄ ſuadēte pacꝭ īimico/ nūc ꝑſe nūc ꝑ adulatores qͥ ſūt arma ſua ⁊ ſagitte vt hō qͥ calamitate p̄ſſus eqͣnimit̓ oīa nedū tolerauerat ſꝫ indulſerat poſtmodū ſuccedētibꝰ ꝓſꝑis repetit oīa a debitoribꝰ ſuiscū rigore ⁊ fenore. vt appareat indulgētiaꝫpͥorē nō ex v̓tute ſꝫ vindicandi impoſſibilitate natā. nec dimiſiſſe ex corde. ſꝫ in tempꝰmore ſimiaꝝ diſtuliſſe. Non cadat in hancexprobrationē vera ⁊ ꝑfecta dilectōnis tuemanſuetudo/ neqꝫ fallat eā ſimulacꝝ fictūiuſticie/ qͣſi nō melius ſit viciſſe mala ꝑ indulgentiā qͣꝫ ſeueritatē/ qͣſi rurſus nō ſit p̄clariſſima iuſticia īdulſiſſe ſupplicibꝰ ⁊ ſub