VIICoram papa Benedicto

mox ī amiciciā ꝯueniebāt dum reipublicepax ⁊ vtilitas q̄reret̉. Hoc T. liuiꝰ. hͦ valerius exēplis docēt/ et vetere grecoꝝ īſtitutochariſtia ſeu ꝯmūis gr̄a fiebat ꝓ ꝯmūi vtilitate. nō ꝓrſus diſſimilit̓ ab āno iubileo iudeorū. Ꝙ ſi filij iſrl̓ aīo pacifico ibant adp̄liū. filij eccl̓ie qͥbꝰ animis debēt q̄rere pacis bonū? Si herodes ⁊ pilatꝰ facti ſūt amici ad ꝑſeq̄nduꝫ xp̄m qͣlis dꝫ eſſe pax adQ eundē adorādū? ¶ His exēplis cū certa ratiōe ꝑmota hūilis ⁊ deuota. S. t. filia. qͣꝫ pͥmū vniuit ſe ī ſe reuocās oēs ꝑditos a ſuoꝯſortio vl̓ gremio quōlibet alienatos. ⁊ adhonores pͥſtinos reſtituēs. monēs inſuꝑ ⁊maternal̓r iubēs vt iniuriaꝝ p̄teritaꝝ nēomemor ſit ampliꝰ ſꝫ honori mr̄is ⁊ vtilitati pacis oīa ꝯdonent̉. Recedāt vetera. noua ſint oīa. qͣtinꝰ liberioribꝰ animis eo paxvniuerſal̓ q̄rat̉ qͦ nulla particularis obſtiterit diſcordia. Cōcordia (inqͥt Saluſtiꝰparueres creſcūt/ diſcordia maxīe dilabūt̉Quidqꝫ ꝯcordiā fratꝝ p̄dicatorū antea fere deſꝑatā oꝑata ē. cōmemorās ⁊ lr̄is ſuisinſerēs zelū gͣndē quē ꝓ eadem ꝯcordia dudū pariſiꝰ on̄deras/ ſtudēs in hͦ ⁊ ſperansfilia tua/ tue ſctītati n̄ mediocrit̓ ꝯplacere¶ Habes igit̉ pr̄ btīſſime filiā pacificaꝫ/ eteuāgelice btītudinis ꝑticipē. dignā inſuꝑq̄ ad pacē vniuerſal̓ hereditatꝭ tue q̄rēdaꝫadmittat̉. vt dicat ex ſnīa. Facta ſū corā eoqͣſi pacē reꝑiens. Scit ip̄a qm̄ tale ē pacisbonū/ vt ml̓ta ꝓpt̓ eā tolerare. multa īdulgere. diſſimulare pl̓ima. q̄ vl̓ corrigi vl̓ adregulā duci neq̄ūt oꝑtꝫ. Hoc ſctī pr̄es ſcriptis ſuis/ hͦ exēplis docuerūt Habēt̉ ī ꝓmptu dicta eorum ī decretis et alibi copioſe.Sed eoꝝ dicta nūc allegare qͦtādo coramſciētibꝰ legē loqͦr. et vbi res ī ſe ꝑſpicua ē/ ſuꝑfluū ne dicamꝰ curioſū iudicamꝰ. ⁊ a ſanctoꝝ patrū veſtigijs alienū. qꝛ et oſtētatōꝫredolet/ ⁊ cicatricoſam fluidāqꝫ reddit orationē. ¶ Orit̉ ex p̄miſſis ꝯſeq̄nt̓ intellectusdicti illiꝰ ſaluberrimi et veriſſimi ſi ſane capiat̉. ꝙ ꝯmūis error facit ius. hͦ ē ꝙ p̄latuſdn̄ante opinione etiā erronea ī ſubditꝭ/ ml̓ta vel agere vl̓ omittere tenet̉. qͣlia ſi faceretaut diſſimularet opiniōe hmōi nō extanteip̄e gͣui delicto teneret̉ obnoxiꝰ. Que doct̉na p̄ſenti negocio accōmodatiſſima ē/ ſi iāeā dilatare liceret. ſꝫ orō nr̄a certꝭ coartādaN eſt limitibꝰ. ⁊ ad alia deproperat. ¶ Attamēp̄tergredi vllo mō neqꝫ poſſum nec debeo.dū ad ꝯcordē huiꝰ obediētie vnitatē exhor

tor ſuadēs īiuriarum qͣrūlibet obliuiſci. qͥnſūmā tue māſuetudīs ⁊ mititatꝭ laudē admirer que exēplū māſuetudinū dauid īſecuta. caput ad maledictōneꝫ īclinauit. vt adn̄o bn̄dictōeꝫ ꝓ maledictiōe reportaret/ ⁊bn̄dictōe hereditatē poſſideret. Et cū iudamachabeo eſſꝫ mēoria tua ī eternū ī bn̄dictōe. Ecce ſathan accepta a deo licētia (alioqͥn qͥd ip̄e potuiſſet) ꝑcuſſit te plagꝭ multistribulatōnū ⁊ anguſtiaꝝ. iuſtiſſime qͥdē inordine ad ꝓuidētiſſimā dei diſpoſitōeꝫ. qͦniā iuſtꝰ ē in oībꝰ vijs ſuis. ⁊ ſctūs in oībꝰoꝑbꝰ ſuis. Per cuiꝰ ꝓuidētiā fit vt diligētibꝰ deū oīa cooꝑent̉ ī bonū. Et qͥ ẜm merita plebiū diſponit vitā rectoꝝ. vt ait Grego. qͥ etiā ꝓpͥo filio nō peꝑcit qͥn eū ſaturaret obprobrijs. Demū nihilominꝰ has cōmotōes ꝑuerſiſſimo intētōis fine mihi ſuſcitaſſe videt̉. Ad qͥd? Nimirū vt eſſent pedibꝰ tuis in laqueū ⁊ offenſiōes et ſcādalūQuo pacto ſic? Ut animꝰ tuꝰ generoſus īindignatōꝫ ⁊ de īdignatiōe ī impatiētiā. etde hac ī odiū et diffidentiā ⁊ ſuſpitōes anxias ⁊ trepidas q̄ ml̓tos ſupplātarūt laberet̉. ⁊ ī vindicādi libidinē excādeſceret. ⁊ vttādē abiecta māſuetudīe dimiſſo om̄i ꝯſilio ad poſtremū om̄i ſtudio ꝓſecutōnis eccleſiaſtice pacꝭ/ ſpūs tuꝰ natura mitꝭ ⁊ ſuauis ad ſolā vindicte carnificinā ſub zeli iuſti ſpecie raꝑet̉. laceraretqꝫ oues ꝓpͥas. ꝓtereret. abijceret diſſiparet. ⁊ ꝓpt̓ ſuſpitōes īfidas ⁊ turbidas. res oēs timide gelideqꝫmīſtraret. qͣli arte venatores apros ī ꝓpͥaꝫirritāt necē. ⁊ lepuſculos ꝑ vanā penne volitātis formidinē ī verū tradūt ꝑiculum etlaqueū. At bn̄dictus dn̄s et bn̄dictꝰ tu. qͦniā laq̄us iſte deſiderij vindicte ꝯtritus eſtTua qͥppe māſuetudo nō ſolū nō ſublataē a. S. t. his fraudibꝰ. ſꝫ mira qͣdā effulgentia magis ⁊ magꝭ emicuit/ vſqꝫ ad quēdaꝫintuētiū ſtupore. vſqꝫ ad pias lachrymasaudiētiū/ et ad exēplū mēoriale ⁊ v̓e chriſtianū apd̓ oēs generatōes poſteroꝝ. Que exempla oīa ſi referre voluero nitar incaſſuꝫprius tꝑus et lingua deficiēt. ¶ Unū tn̄ ex Sinnūerꝭ (qd̓ fideliſſima relatōe didici)/ ꝯmemoret̉ exēplū qd̓ dū pariſiꝰ in ẜmōe publico reſtitutōis ꝓ ꝑte regꝭ feria ſcd̓a poſt pēthecoſt. corā populoſiſſima ⁊ celeberrimavtriuſqꝫ ſtatꝰ freq̄ntia retuliſſem illud ſuiſſuſpirijs altis et ſubditis tacētes approbarūt etn̄ pauci ad pias vſqꝫ lachrymas (necmirādū ꝯpūctiſūt. ¶ Poſtqͣꝫ ſeuientibus