Sermo factus in die

vſqꝫ in celū. quā filij agar exqͥrētes ſapīamque de terra ē detruſerūt vſqꝫ in ſcenuꝫ. Etꝙ nō ex toto corruerit ē ex gr̄a dei ⁊ ſaluatoris noſtri. Hec ego loqͦr eo liberius qͦ mihiꝯſcius ſum nō ex q̄ſtu nō ambitu/ non adlaudē ꝓpriā mee ꝓfeſſionis ſꝫ ꝓ aſſertioneꝟitatꝭ et vtilitate publica hec dicere Quiaad veritatē curia iſta theologiā hactenusminus debito ꝓmouit ne dicā ſpreuit q̄ tn̄omnē ſibi qͣ pollet gloriā acqͥſiuit. Per qͥdꝫPer p̄dicatōeꝫ humilē generatricē deuotionis in cordibꝰ fideliū maxīe pͥncipū. Nāſi deſit religioſa deuotio honoratio eccl̓iarum qͣlis erit? Prouideat gratia ſummi pōtificis vt nunc cepit.Cōſideratio ſecūdaApparēs gratia in humilitate pueri Ieſucircūciſi/ docet p̄latū quēlibet vt iuxta ꝯcilium ſapiētis poſitū a Tullio qͣꝫto maioreſt humiliet ſe in omnibꝰ. Et ab omni ſe ſuperbie intemꝑantieqꝫ ſigno circūcidat. Tāto em̄ eſſe humilior ⁊ ad ſeruiendū ꝓmptior quiſqꝫ dꝫ ex munere ait Greg. qͣꝫto ſe obligatiorē eſſe ꝯſpicit in reddēda rōne. Naꝫab eo cui plus cōmittit̉ plus exigit̉. Ita vtſaluberrimū ſit xp̄i documentū metaphiſicali rōne fundatū. Qui voluerit eſſe maiorinter vos erit omniū mīor ⁊ miniſter/ qꝛ ẜꝫmagnitudinē dn̄atōis eſt ſubiectōis grandior obligatio. qͣꝫobrē ſummus pōtifex nōficta verboꝝ humilitate ſꝫ veritatis attētione ꝓfūda noīat̉ ſeruus ſeruoꝝ. Et certe itaſeruus vt ẜm p̄ꝑatōeꝫ cordis ⁊ ſi nō ſꝑ ẜmexhibitōeꝫ oꝑis ip̄e vitā ſuam qͣꝫto magisſtatū ſuū exponere ꝓ cuiuſlibet ſubditi ſuiſalute. nedum ꝓ toto grege teneat̉. Hoc itaſentire catholicū eſt ſtabilitū in hoc ꝟitatisverbo. bonus paſtor aīaꝫ ſuā ponit ꝓ ouibus ſuis. Et ita corde credit̉ ad iuſticiam.ore aūt vel ſcripto ꝯfeſſio fit ad ſalutē. Alioqͥn nō iniuſtꝰ fit lucifer qͥ ita p̄eſſe voluitẜm doctores vt ſubiectōis viciſſitudinemſubditis nō referret cū ex oppoſito ip̄e plꝰalioꝝ cōmodis obſeqͥ velle debuerat. ¶ Exhac iteꝝ ꝯſideratōne culpāda reddit̉ pōpaſuꝑba. pōpa male ſobria p̄latoꝝ qͦrundamin faſtū mūdano q̄rentiū nihilominus excuſatōes in pctīs ⁊ dicentiū ꝙ hec pompahonorat eccl̓aꝫ. Honorat ꝟo īmo vere onerat ⁊ deſtruit factis ⁊ exēplis. Neqꝫ em̄ inornatu ſplēdido neqꝫ in lauto ꝯuiuio neqꝫem̄ in diſcoloꝝ ⁊ comatuloꝝ clientū nume

ro/ ſꝫ in ſpū mundo ⁊ ꝯſideratione ſancta.honor eccl̓iaſticꝰ illuſtrat̉. Ꝙ ſi qͥs p̄latorū in pōpis iſtis puerili et vana exultatōedelectet̉. ſi ad honores caducos gloriabūdus exhilareſcat. ſi d̓ ſe faciat idolū ⁊ ſtatuam nabuchonoſor gaudēs laudari/ gaudēs coli/ et nō potiꝰ exhorreat īſtar xp̄i/ quiſūmos inter honores fleuit. ſi n̄ memor ſitiubentꝭ. in veſtitu ne gl̓ieris vnqͣꝫ. ⁊ in diehonoris tui ne extollaris. Uideat obſecrovideat tal̓ ne tandē ſeip̄ꝫ tanta ꝓpͥe ⁊ alieneadulatōis ludificatōe decipiat. qd̓ iuxta ꝟ̓bum comici/ ex ſtulto. hͦ eſt ex vaneglorioſo inſanus fiat. Qualit̓ inſanus? Certe leſus in iudicio ratōis ſicut ledit̉ philocaptꝰOīs qͥppe paſſio ꝓfundata et radicata circa aliqd̓ concupiſcibile ſit illud honor. ſitopulētia. ſit ābitio. ſit voluptas. reddit hominē demoniaco ſil̓em/ ẜm dictū Origenis in exꝑientia fundatū. Mētior ſi nō tēpore meo talis apparuit. ⁊ verboꝝ copia⁊ iuriū ſciētia ⁊ abſtinētia famatꝰ/ corꝑe vegeto et forti / quē vſqꝫ ad hoc inſanum reddidit ambitio ceca. ꝯtēptrix alieni oīs conſilij laudibuſqꝫ ſuis credula. vt putaueritpoſt illuſiōes plurimas eſſe verꝰ papa cōcorditer electus Et cū ita deſiꝑet nihilominus affirmabat ſe ꝑ multos annoſnihil tēptatōis a vana gl̓ia ſenſiſſe. Cū p̄terea moneret̉ vt ſapiētiorū crederet ꝯſilio. nō inqͥtquia factu meū tale tantūqꝫ eſt vt aliꝰ a menemo illud intelligat. Sed qͥd mirādū eſtī hoīe fragili dementiā hanc ſurrepſiſſe cūſapientiſſimꝰ olim angeloꝝ lucifer/ qꝛ ſeipſum nō in luce veritatis ſed vmbra ꝓpͥe vanitatis intuebat̉/ eſſe voluerit nō ſolū ſil̓isaltiſſimo ſed extollit̉ ſuꝑ omne quod dicit̉deus/ ex inſana et fantaſtica p̄concepte dominatōis libidīe. Uult quoqꝫ ritibꝰ ⁊ ſacrificijs coli ꝑ ſil̓itudinem ad deū. ſicut ſacrilege artes magice palā tradūt. ¶ Propt̓eaſaluberrimū eſt vt p̄latus libēter audiat etfreq̄nter que hūilia ſunt et culpabilia de ſeip̄o. quia nemo eſt qͥ nō peccet. dicatqꝫ cuꝫꝓpheta. Increpabit me iuſtꝰ ⁊c̄. Nimis eīhꝫ ml̓tos qͥ vel adulatōne vel dignitatꝭ honoratōe ſibi loquūt̉ magnifica. apponētesfomentū morbo ſuꝑbie. quē vix vllū medicamen vel tyriaca ꝓprie rep̄henſionis ⁊ fragilitatis ſufficit expellere. ⁊ dare locū gratiedei ſaluatoris noſtri.Conſideratio tercia