Circūciſionis domini

qͥn eū nuditati ⁊ frigori ⁊ duro vulneri dūtenellus circūcidit̉ exponeret. Et tu mihiapud ip̄m pueꝝ inuenire thronū gr̄e repromittis. Si in viridi hoc fecit deus. ſi īnocentiſſimo filio non peꝑcit in ſicco qͥd fiet.pctōribꝰ ſeruis qͣliter ignoſcet? Quintiammater eius mater bn̄dicta qͥbꝰ oculis pctōres īſpiciet qͥ tota hodierni doloris ſui carſa ſunt. qui totā ſue grādis anxietatis materiā p̄buerūt/ dū ꝓpt̓ eos vnigenitū dilectiſſimū ex acri vulnere cruentū ex nuditate ⁊ frigore vagientē cognoſcit ⁊ dolentem:At ꝟo quiſqͥs hoc dixerit ſciat nil tale timēduꝫ/ ſatiſfactū eſt iuſticie. ſatiata ē/ non puniet bis in idip̄m eū qui gr̄aꝫ huius pueriflagellati meruit/ qui factus ē a deo nob̓ iuſticia atqꝫ redemptio. in qͦ ⁊ ſi iuſticia appareat in eius attritōe ꝓpter pctā nr̄a. ſuꝑeminēter tn̄ apparet gr̄a dei/ qui vt ſeruū redimeret tradidit filiū qͣſi pctōrē puniendum¶ Sꝫ ⁊ tu ꝟ̓go digniſſima nō abhorre peccatores ſine quibꝰ nunqͣꝫ fores tali digna filio. qͥ licet ex te genitus ē attn̄ nobis natusnobis datus. Adimus ergo cum fiduciate ⁊ filiū tuū. In qͥbus talis apparuit gr̄adei vt tu mater dei fieres inueniēdo gratiāapud deum/ ⁊ ip̄e hō filius dei diceret̉. Itavt nō dubitauerit Augꝰ. aſſerere nullaꝫ inrebꝰ ꝑ tp̄s ortis maiorē iſta eſſe gr̄am/ duꝫverbū caro factū eſt. De quo v̓bo locuturus det ip̄e nobis gratuita benignitate verbum efficax ⁊ fructuoſum meritis ⁊ p̄cibꝰtuis virgo glorioſa q̄ ab angelo vocata esgr̄a plena antonomatice ⁊ diuina ſalutatione quam repetimus dicētes Aue ⁊c̄. ¶ Aparuit gratia dei ⁊ ſaluatoris nr̄i ⁊ reliquaExhilareſce tu qͥ perieraſ. miſerāde homoerige aures/ audi ⁊ gratias age/ qm̄ apparuit gr̄a dei. datū certe optimū ⁊ donū ꝑfctum. qm̄ gr̄a dei vita eterna. ⁊ ſi dn̄s datgr̄aꝫ/ dabit ⁊ gl̓iam. Nō igit̉ inuanū hancdei gr̄aꝫ accipias nō ꝑ ingratitudinem inhuius anni pͥncipio enceniū tā inſigne ꝑuipendas. Et attēdas vigilāter qꝛ non dixitapl̓s Apparuit ſapīa dei apparuit iuſticiadei/ apparuit potentia. Illas qͥppe magisextimeſcebat hō reus ꝓditor ⁊ dānatus qͣꝫdeſiderabat. Qm̄ ſapiētia accuſabat ⁊ nonhabebat locū negatio nec valebat excuſatōAdam vbi es ⁊c̄. Si voluerit mecū ꝯtēdere (dicebat Iob afflictꝰ) nō potero rn̄derevnū ꝓ mille. Iuſticia accuſatuꝫ ꝯdēnabat⁊ nō inuēiebat̉ appellatio. qꝛ audiſti vocē

vxoris tue ⁊c̄. Propt̓ea idē Iob verebaturoīa oꝑa ſua ſciēs ꝙ nō parceret delinquētiHinc qͦꝫ ē ꝓphetica ſupplicatio. Nō ītresin iudiciū cū ẜuo tuo dn̄e. qꝛ nō iuſtificabitur in ꝯſpectu tuo oīs viuēs. Potētia deniqꝫ accuſatū ⁊ ꝯdēnatū puniebat/ ⁊ nō erateuaſio. A facie manꝰ tue .i. potētie ego defeci/ plorabat pſalmiſta. Et rurſus. Quiſ nouit ptātē ire tue. et p̄ timore tuo irā tuā dinūerare? Et nēo ē qͥ d̓ manu tua poſſit eruere. Nō gͦ q̄rebamus ſapiētiā accuſantē nōiuſticiā cōdemnantē. nō potētiā executōniſentētiā demādantē atqꝫ ſeuiētē. Ubi ſeuiētem? Seuiētē nūc in celo ꝯͣ apoſtatas angelos. nūc in ꝑadiſo ꝯͣ ꝑentes pͥmos. nuncin turri babel ꝑ ꝯfuſiōeꝫ linguaꝝ. nūc ī terra ꝑ diluuiū aqͣꝝ multarū. nūc in pentapoli peccatrice / ꝑ ſubuerſiōem ꝑuerſorū. Tādem in inferis ꝑ incluſiōeꝫ oīm. Sed ſolāgr̄aꝫ miſerātē ⁊ abſoluētē petebamꝰ. qͣ ſaluieſſemꝰ nō ex oꝑbꝰ iuſticie q̄ fecimus nos.Et hec hodie nob̓ apparuit dū celauit deꝰpotentiā in īfirmitate. ſapiētiā in infantia.iuſticiā in pietate/ ⁊ circūciſiōis ſatiſfactōeTanqͣꝫ īpoſuerit deꝰ ſilētium eis/ ⁊ dederitaudientia totā miẜicordie. Ita ſuꝑatꝭ om̄ibus datur triūphus gr̄e. Et hec apparuithodie nobis valde neceſſaria. Nā qͥd ageret qͦ ſe v̓teret hō ꝯdēnatꝰ in curia iuſticieſi nemī datus eſſꝫ locꝰ appellatōis ad curiam gr̄e. ſi nō ſuꝑaret miẜicordia iudiciuꝫ?¶ Dicamꝰ iterū ꝙ pͥus ſempit̓na dei ꝟtusatqꝫ diuītas (teſte apl̓o) ex eis q̄ facta ſūt ītellecta ꝯſpiciebat̉. ſicut antea dixerat ſapiens. ꝙ ex magnitudīe ſpeciei ⁊ creature poteſt viſibilit̓ eaꝝ creator agnoſci. Sed etſapiētiā eiꝰ ex oꝑbꝰ agnouit/ q̄ exclamansdixit. qͣꝫ magnificata ſūt oꝑa tua dn̄e. om̄iain ſapīa feciſti. Poterat quoqꝫ dei beniuolentia vtcūqꝫ agnoſci ī reꝝ dignātiſſima cōẜuatōe et directiōe in ſuos fines. ſicut potētia ex creatōe ⁊ ſapiētia ex gub̓natōne videbat̉. Quapropt̓ forte gr̄am appellat ſapiens nutricē omniū. Sed ex reꝑatiōe lapſi.ex recreatōe deꝑditi. ex iuſtificatōne impij.maxime apparuit gr̄a dei. Nā q̄ gr̄a maiorq̄ liberalior vl̓ dici vl̓ exiſtimari potuerat/qͣꝫ vt tātū daret deꝰ hoī vt pauꝑ fieret. quiſhͦ crederet? ſi nō ꝯſcius ſecretoꝝ dei Paulꝰaſſereret. qꝛ ꝓ nobis egenꝰ factus ē vt illiꝰ īopia diuites eēmus. Gr̄a inſuꝑ qͣlis mirabilior/ qͣꝫ vt talit̓ ꝯpateret̉ homī miſero deus. ꝙ miſer fieret/ obprobriū ⁊ abiectō ple