Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Franci et Angli

LIII

ranniā mare eſt eſſe debet terminus veſter. Habuiſtis tn̄ al̓s ducatū Acquitaniecum aliquibꝰ ꝑtinentibꝰ in feudū a rege frācoꝝ/ quē ducatū multiplicatas felloniasdiuīe regie Fracie maieſtatis offenſiuasamiſiſtis cōtra fidelitatē iuratā ꝓmiſſamveniēdo. In Normānia aūt nullū ius habuiſtis/ nec habetis/ īmo vt dux Normannie rex frācoꝝ ē verus rex Anglie. ſcitis em̄ dux Normannie iuſto titulo regnū vr̄mq̄ſiuit. Un̄ reperio etiam anno. c. liiij. rexfrācoꝝ Lodouicus zelotipia motus/ vxorem repudiauit/ quā Henricus Normannie dux p̄ter eius voluntatē duxit. ꝓpt̓ qd̓int̓ eos ſuborta guerra. ſꝫ poſt eodē anno facta pace inter eos dictus Henricus dicti regis Lodouici p̄ſidio angliā ꝯͣ. SStephanū intrat regnū occupat. ſꝫ ꝯcordiam illi regnū ad vitā dimiſit. poſt illo ſtephano mortuo dicti regis p̄ſidio regniintegritatē habuit poſſedit. Poſt aūt circa annū dn̄i. M. x. Philippus francoꝝ etHenricus angloꝝ reges ſil̓ in xp̄i noīe cuꝫinnūeris nobiliū milibꝰ iter ꝑegrinatōnisvltra mare xp̄i vindicta fiēda arripuerūt ſi rex tuus Odoardus ſil̓r in die ſctī Georgij facere voluiſſet/ aut ſaltē illū xp̄ianiſſimum frācoꝝ regē Philippum de Ualoys impediuiſſet anglicos ſuos. cc. ꝑdidiſſet nec tātoꝝ frācoꝝ mortē ꝓpinaſſꝫ necnotā ſue fidelitatis infracte īcurriſſet. ſicqꝫrex Henricus vltīo vita functus ſtrēnuita ꝓpriā fratꝝ ac ſue militie ꝯͣ infidelesuertiſſet. An. Poſſibile ē. F Precornoīa mihi pōtificē tuū inſtructorē in hacmateria eruditorē. An. noīabo ſedmagnū in dei ſeruitio tibi eſſe aſſero ī magna dignitate ꝯſtitutū. F. Utinā bn̄pēdat ſue magnitudīs p̄ceps caſuū ſublimiū maxīa lubricitate. qm̄ trepidaret tamſublime aggredi faſtigiū qd̓ videt̉ virere cadit extollit̉ terminat̉ fine repentino ſicuti ros ſubito deſiccat̉. An Niſi bn̄ intelligeret fuiſſet in tāta ꝯſtitutusdignitate. Dignitas ex ſe improbosneqͥt facere reuerendos/ qꝛ ex ſe dignitas nihil hꝫ v̓tutis: nec ꝟtus ex dignitate. ſꝫ ꝓpt̓v̓tutē dignitati dat̉ honor. Si em̄ aliquidboni a natura ineſſet dignitati/ mali p̄eſſent ſic̄ videmus p̄eſſe. An Talē illū credo fore p̄latū bn̄ intelligentē. F. Uti talis ſit cuius oꝑatio lingua mēs vitateſtimoniū p̄beāt dignitati. Apud deū em̄

eſt etas/ ſed actus vita moꝝ dignitasapprobat̉. An. Quare de illo tm̄ dubitas inqͥris? F Per ea video audioiugit̓ in his regnis in iſta materia. An. Quid vides? Frā. Uideo p̄latos ſacerdotes vr̄os armigeros viros ſanguinum effectos ſed quo iure neſcio. tn̄ nuꝑin ciuitate Rothomagen̄. audiui regē vr̄mHenricum vltimo vita functum ſtrēnuūmirabiliter p̄latos vr̄os arguentē mordētem ex eoꝝ incumbenti officio eſſentpacis amatores/ zelatores ꝑquiſitores/ tn̄ vr̄os vidi p̄latos magnos audio bellatores. pͥdem qd̓ deterius eſt piū charitatiuū ſubſidiū fide xp̄i iuredatū ꝯͣ hereticos ꝯuertendū. ꝯͣ nos xp̄ianiſſimosuerſum. nr̄a occiſione erogatū. qd̓ mihinedū admiratōeꝫ inducit/ ſꝫ ſtuporem. Cuius mores euerſos ꝯſidero recolēs eiusqd̓ dicit Bern̄. ad Eugeniū hodie totuszelus eccl̓iaſticus feruere videt̉ intuendispoſſeſſionibꝰ dignitatibꝰ. honoriqꝫ totuꝫdet̉ ſctītati nihil/ de dei placito vltīa fitmētio de iactura ſalutis cūctatio nll̓a necſalubre putat̉ niſi qd̓ ſublime. nihil iuſtuꝫvidet̉ niſi qd̓ gloriā redolet. An. Probiſunt vere/ ſed regis pͥncipis imperio hecfaciunt. Frā. Dixit Petrus magna autoritate magis deo oportet qͣꝫ hominibꝰobedire. Non in fortitudine viri bn̄placitūerit deo ſed ſuꝑ humilem manſuetuꝫ timentem verba dn̄i requieſcet ſpūs eius/ etqui te in vna maxilla ꝑcuſſerit/ p̄be aliam.Iuxta illud verbum chriſti. Dedi genasmeas euellentibus ꝯſpuentibus in me.Dic p̄cor p̄latis ſacerdotibus tuis magiſannuentibus maieſtati qͣꝫ veritati mēte vtreuoluant illud terrendum euangeliū. Niſi iuſticia veſtra abūdauerit magis qͣꝫ phariſeoꝝ non intrabitis in regnuꝫ celoꝝ. Quidixerit fratri ſuo racha reus erit iudicio.dixerit fatue/ reus erit gehenne ignis. Si tam modica iniuria gehennā ꝓuocauit/quid tantis ſtragibꝰ execrabilibꝰ homicidijs alijs guerre diſcriminibꝰ? Cogitētecōuerſo ſi veri ſacerdotes pontifices pacem ꝑſuaſiſſent a temꝑe Odoardi citra qͣꝫta qualis eſſet militia nobilitas xp̄iana. ſi xp̄i fide augenda expoſita vt rex noſter diſpoſuerat/ quantus fructus vbi nūcluctus? Cogitent de ſatiſfactione vbi in ſeuitia ꝑſeuerant.Finit.

An 5