Franci et Angli
IIII
or/ me cogit exclamare/ cecꝰ ſuꝫ ad lucē ꝓpero/ tu es medicꝰ ⁊ lux vera via ⁊ vita ⁊ fonsmiẜicordie miẜere mei. ¶ An. ¶ Pctōr ſumforte nō exaudiar. ¶ F¶ Dic dn̄e peccaui etfaciēdo nihil factꝰ ſuꝫ nihil. ⁊ ita ꝯfiteor/ qꝛꝯreſſio ē vta ad te ꝑ quā egrediar de limo etredibo ad te viā. qꝛ v̓bū dixit. Ego ſum viaꝟitas ⁊ vita. ſeꝑatꝰ a te factꝰ ſine via. qꝛ ſineip̄o factū ē nihil. ⁊ qꝛ nullū bonū ſine ſūmobono qͦtiēs a te ſūmo bono deuio nihil efficior. Uidit em̄ d̓s cūcta q̄ fecerat ⁊ erāt valde bōa. malū āt factū ſine ip̄o v̓bo nihil aliud eſt qͣꝫ pͥuatio boni/ ſic̄ cecitas pͥuatio viſus. Et iteꝝ dic. Dn̄e null̓ meritis p̄cedētibus placuit tue ſūme ⁊ miẜicordiſſime bonitati. ad eſſe me ꝑducere ſꝫ ⁊ magꝭ viuere ⁊ſentire ⁊ paulominꝰ ab āgel̓ ītelligere. qꝛ illa iā faciē tuā hn̄t. ego āt ꝑ ſpeꝫ ⁊ ſpeculū inenigmate. obſecro regat me tua miẜicordia⁊ cogat te pietas ad ſaluandū/ q̄ te vicit adcreādū. qꝛ nihil odiſti eoꝝ q̄ feciſti. ¶ An.Arta ē via. qꝛ qͥcqͥd in mudo ē/ aut ē ꝯcupiſcētia carnis/ aut ocl̓oꝝ/ aut ſuꝑbia vite. nimis peccaui deū mūdo poſtponēdo/ diffido exaudiri. ¶ Fr ¶ Audis v̓bū ꝯſolatiōisdicēs. Dedit eis ptātē filios dei fieri his qͥcredūt in noīe eiꝰ/ qͥ nō ex ſanguinibꝰ neqꝫex volūtate carnis/ neqꝫ ex volūtate viri/ ſꝫex deo nati ſunt. ¶ An ¶ Quō pot̓o redire ⁊filiꝰ effici? ¶ F. Iā dixi ꝑ ꝯfeſſionē/ pnīaꝫ ⁊ſatiſfactōeꝫ. ¶ An. ¶ Difficile ē. ¶ Fra. ¶ Immo facile volenti. fec̄ te d̓s digniſſima creaturā ⁊ lꝫ ſis nō capax āgel̓. qͦdāmō par potes ꝑ v̓bū effici. qꝛ potes eqͣlis fieri ⁊ filiusadoptiuꝰ ꝑ vnigenitū v̓bū ꝑ quē hēmꝰ acceſſuꝫ. Oīa em̄ ſub pedibꝰ hoīs ſubiecit d̓svt ſolꝰ hō totꝰ deo ſubijceret̉ ⁊ totꝰ eſſet ẜuꝰ/cūctis dn̄at̉ hō. ⁊ exteriora cuncta ꝓ corꝑeſunt creata. ip̄m v̓o corpꝰ ꝓ aīa/ aīa ꝟo ꝓ d̓ovt illi ſoli ẜuiat ⁊ illū poſſideat ad ſolatiuꝫ.Cogita ſi tāta tibi ſolatia in hac die lachrmaꝝ/ qͣꝫta in die nuptiaꝝ. ſi hͨ delectabilia īcarcere qͥd in ꝓpͥa pria ꝯferet diligētibꝰ eū:qꝛ nō ē nūerꝰ benignitatꝭ ſue. ¶ An. ¶ Intelligo aſſerta vera. ſꝫ mihi ignaro ⁊ laico difficilia. ¶ Fr. Immo groſſa ⁊ breuia. ¶ An.Dic igit̉. ¶ F ¶ Dilige deū ⁊ ꝓxi. ¶ An. Diligo deū. ¶ F¶ Qui diligit me ẜmonē meum ẜuabit. ¶ An. ¶ Sermo ē mihi ꝓlixus ⁊ignotus. ¶ F. ¶ Immo breuiſſimus ⁊ reſolutus ad dilectōneꝫ dei ⁊ ꝓximi. ¶ An ¶ Indilectōe dei nō heſito. qꝛ ſumma eſt rō. Sꝫus ſit ꝓximus nō intelligo niſi qͥ miſericor
diā in me agit vt ꝯͣ alios ſine dei ⁊ legis offenſa poſſim dimicare/ ſic̄ ⁊ antiqͥ pͥncipes⁊ ꝓph̓e ꝑ ꝯtextū ſacre ſcripture dimicarūt/⁊ ſtrennue militarūt. ¶ Frā ¶ Xp̄i actio tuadꝫ eſſe inſtructio qͥ ꝓ ꝑſecutoribꝰ orauit. ⁊ qͥdixit. Niſi iuſticia vr̄a abundauerit pluſqͣꝫſcribaꝝ ⁊ phariſeoꝝ nō intrabitis in regnūceloꝝ. Qui āt dixerit fratri ſuo racha/ reuseſt ꝯcilio/ qͥ aūt dixerit fatue/ reus ē gehēneignis. Dictū ē antiqͥs in lege antiqͣ quā algas. Nō occides/ xp̄us aūt nō vult ꝓximūꝯtriſtari v̓bo nec effectu/ ſꝫ mutua charitate/ ſic̄ ⁊ ip̄e dilexit nos/ diligere ꝓpt̓ ip̄m tāqͣꝫ frēs in Adā. frēs in xp̄o. frēs in eccleſiaIllud fuit xp̄i teſtamentū. Pacē meam dovobis/ pacem meā relinqͦ vobis/ ⁊ in terrapax hoībꝰ bōe volūtatis. Noli igit̉ ꝓximuꝫdeſpicere nec ꝯtriſtari ſi xp̄ianus miles cupis nūcupari. ſalua iuſta ⁊ moderata defenſiōe inculpat tutele. ¶ An ¶ Si tibi credāꝑibit in me ſtrēnuitatꝭ p̄terite fama gl̓ioſa.ero fabula gentiū. parentū opprobriuꝫ qd̓abſit. qꝛ crudelis qͥ famā negligit. ¶ Frā.Crudelior ē qͥ aīaꝫ ꝑdit/ qͥ eterna amittit ꝓcaducis. ¶ An. Q Quid p̄ferēdū putas gl̓ie⁊ fame bōe. nōne ꝓ illa militamus oēs militeſ? ¶ F. ¶ Nō nob̓ dn̄e nō nob̓. ſꝫ nomī tuoda gl̓iaꝫ. Gl̓ia deo debet̉ in excelſis. ⁊ in terra pax hoībꝰ bōe volūtatis. Dyabolus ſibigl̓iaꝫ q̄rit de oꝑbꝰ diuinis. tu ⁊ illi ſil̓is fures ⁊ latro q̄rēs deo furari gl̓aꝫ ſibi ꝓ immēſis bn̄ficijs debitā. Noli gl̓iari in vēto ⁊ fabulis/ mitte nautis ventū. ⁊ gl̓iaꝫ deo/ ſperne caduca fallaciſſima ⁊ guſta ⁊ ſapora eterna. ¶ An ¶ Quid eqͥ/ qͥd ſocij/ qͥd tyrones/qͥd arma qͥd caſtra q̄ſita ⁊ peculiū euenirētſꝫ ⁊ reſpublica ⁊ illius pͥncipes qͦꝝ gr̄aꝫ q̄ſiui/ qͥd erūt facturi? ¶ ¶ Peribūt ⁊ tu cū illis ſic̄ ⁊ granū qd̓ in petra tua ſemīaui/ fructū nō emiſit nec emittet. ¶ An. ¶ Nolo perire īmo pacē vel fedus velleꝫ int̓ nos inirevt honore ſaluo/ poſſem tuis ꝯſilijs acqͥeſcere. ¶ F ¶ Nob̓ tāqͣꝫ hoībꝰ bōe volūtatispax debet̉ iure teſtamēti quā vos illis quaſi miniſtri antixp̄i rapuiſtis illius obtinende capaces. ¶ An. Deus ſupplebit defectꝰnr̄os. ¶ F. Magnipotens cuius oculusſuꝑ filios Ade a die natiuitatis vſqꝫ in exitum / vt reddat vnicuiqꝫ ẜm oꝑa eoꝝ bonavel mala cūcta cernēs/ ⁊ cui nihil latere pōtſupplebit iuſticie huius ſeculi defectus/ etvos nr̄os efferos ⁊ ſue pacis crudeles ꝑſecutores puniet iuxta demerita. ¶ An. De
nN 2