Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

In decretis facta Pariſius

LII.

ratio. Dn̄s voluit ita theologiā a cāonibꝰſeꝑari/ vt tn̄ maneret vſus termīoꝝ theologicoꝝ incōfuſus. Scīa em̄ q̄libet īferiorſc̄ ſumit pͥncipia ſua a ſuꝑiore alt̓nāte eaꝫ.ſic vt termīoꝝ ſuoꝝ ꝓpͥetatē obẜuet neceſſeeſt. alioqͥn fieret velut altera ꝯfuſio babylonica ꝑ diuiſionē linguaꝝ. nec mutuo ſe ītelligerēt theologus ⁊ iuriſta. Qua ex re ptꝫꝙ vbi d̓ iſtꝭ termīs hereſis ⁊ hereticꝰ/ ſymonia ⁊ ſymoniacꝰ ⁊ ſil̓ibꝰ/ fit mētio. recurſuseſſe pͥncipal̓ dꝫ ad vſum quē theologꝰ ẜmohꝫ. ẜm quē dic̄ Augꝰ. ꝙ nob̓ ad certā regulā loqͥ fas ē. Ac ꝑinde pꝫ ꝙ expoſitio bulle mēdicātiū reqͥrit exponi ꝑ ius euāgelicū Decīanona ꝯſideratio. Dn̄s noluit vtẜm ius canonicū regularet̉ īmobilit̓ de neceſſitate totus eccl̓ie ppl̓s ſic̄ oꝑtet ip̄m regi ſtabilit̓ ⁊ īmobilit̓ ꝑ ius euangelicū ⁊ diuinū. Tollit hec ꝯſideratio temeritatē aliquoꝝ vel igͦrantiā qͥ ſuis iuribꝰ poſitiuis/ īmobilitatē ⁊ indiſpēſabilitatē talē tribuūt⁊ parē vī obligādi qͣlē hꝫ ip̄m ius euangelicū ⁊ diuinū. Ac ꝑīde qͦt heu ſcandala qͦt ꝑturbatōes in euāgelico regimīe p̄dem ortaſint ⁊ qͦtidie ſuccreſcāt legi fas ē in exꝑiētielibro. Tales nimiꝝ intractabiles. qͦs ph̓sappellat īmāſiuos/ neqꝫ epykeiā/ neqꝫ bonā eqͥtatē recipiūt. adherētes traditiōibꝰ ſuis ſic̄ euāgelio. īmo ꝓpt̓ traditiōes ſuas (ſic̄ꝯq̄rit̉ xp̄s) faciētes irritū mādatū dei. Mathei. xv. Applicauimꝰ al̓s ꝯſideratōꝫ hācp̄cipue vtilē ad materiā reductōis grecoꝝſꝫ nūc omittamꝰ. Clauis ē hͨ ꝯſideratio ꝓinueniēdo ꝯſequent̓ naturā ⁊ ꝯditōeꝫ totiꝰeuāgelice hierarchie. Et quō regimē eiꝰ monarchicū ē ⁊ regale qͦ ad ſpūalia ex īmobiliinſtitutiōe xp̄i. Utꝝ v̓o ſit exiſtimādū qͦ adtꝑalia etiā eccl̓e dedicata non ita ē manifeſtū. Scitis ꝯcertatōes iſtic īnūeras eſſe dicētibꝰ alijs ꝙ eccl̓ia nihil hꝫ tꝑale niſi adiuinis pͥncipibꝰ. alijs ꝟo in oppoſitū certātibꝰ ꝙ oīno ſūt eccl̓e/ ſꝫ lites has vl̓ nūerare h̓ vel dirimere nō nr̄m ē. Uiceſima ꝯſideratio. Dn̄s voluit eruditis in ſacris canonibꝰ licētiā doctoralē īꝑtiri. qͣtinꝰ hr̄entᵈex hͦ autoritatē nō ſolū docēdi ip̄oſ cāoneſſꝫ eos doctrinalit̓ īterp̄tādi/ exponendi/ vl̓gloīandi. Hoc int̓ cet̓a maxīe oꝑat̉ licētiadoctoral̓ ⁊ illud rōnabilit̓. nō em̄ potuit oīhora fieri recurſus ad ꝯditorem canonum.Propt̓en eruditis ⁊ approbatis ꝯferendafuit tal̓ autoritas doctoral̓. Nō ſolū ip̄is ſꝫetiā pͥncipalibꝰ theologis. p̄ẜtiꝫ vbi dubie-

tas oriret̉ ex his ⁊ circa ea q̄ ius euāgelicuꝫpōt ad elucidatōꝫ deducere. ⁊ quēadmodūarchitectonica pͥncipat̉ ſubalt̓nate ſcīe. ⁊ ſicut ex pͥncipijs ꝯcluſiōes examīant̉ ⁊ ꝓbāt̉ſi recte ſūt. Deniqꝫ cauſas alias lumīe doctoral̓ eſſe dicimꝰ qͣtinꝰ euitet̉ ꝯfuſio in politico regimīe. ⁊ ne inſufficiēs vel īmeritusad hͦ ip̄m ſe īgerat. qꝛ poſtrēo honor alit artes dicit Cicero. ⁊ oēs accedunt ad ſtudiaꝓpter gl̓aꝫ. Poſtulemus tādē/ vt dn̄s pr̄familias ſup̄mus nos ita ſolui ⁊ ad ip̄m deduci p̄cipiat iuxta figurā aſine ⁊ pulli eiusꝙ ad Hierl̓m celeſtē ip̄o ſedēte ⁊ dirigente ꝑueniamus.Finit. Incipit tractatuseiuſdem de nobilitate.mo qͥdā nobil̓ abijt ī regionē lōgīquā acciꝑe ſibi regnū.Quiſ hō iſte nobil̓ niſi xp̄s ieſus xp̄s nobiliſſimi regis dauid īclyta ꝓles. De qͦ ꝑ allegoriā Eccl̓s aitBtā terra cuiꝰ rex nobil̓ ē. Et ī laudē ſapīeait idē in ꝑabol̓. Nobil̓ in portiis vr̄ eiꝰ. cūſederit cū ſenatoribꝰ t̓re. Qui p̄terea d̓ ſe loq̄bat̉ ſamueli. Qui me ꝯtēnūt/ erūt igͦbiles. Dicamꝰ igit̉ aliqͣ de nobilitate. ſumentesoccaſioneꝫ ex pr̄e militis egregij dn̄i woilh̓.ſanet. ⁊ nobilitate cōpoſiti. Nobilitas ꝟ̓odeſcribit̉. Scd̓o diuidit̉. Tercio igͦbilitaspādet̉. Quarto corollariū qͣdruplex eliciet̉.Obilitas ē eminētia q̄dā vel pͥncipalitas/ vel excellētia int̓ alias resAſui generiſ/ hn̄s facultatē aliquā inillas p̄ẜtim ꝓpinqͣs influēdi. Nobil̓ idcirco dr̄ h̓ acciꝑe regnū ſibi ſiue regimē aliqd̓alioꝝ ꝓpt̓ influxiuā ptāteꝫ. Nobilitas ſicdeſcpͥta ꝯuenit cū lib̓tate q̄ ē dignitas aliqͣſuijp̄ius nō alteriꝰ gr̄a. Determīatio ptꝫ .i.poli. ml̓ta ꝑ exempla qm̄ in oī genere dn̄at̉aliqd̓ vnū qd̓ in illo genere pͥmū eſt ⁊ nobiliſſimū/ tā in aīatis/ qͣꝫ in aīa carētibꝰ. Hecdeſcpͥtio ꝑ ſequētia ꝑſpicua magis eſt.Obilitas ſic accepta generalit̓ reꝑiItur ī maiori mūdo. ⁊ ſil̓r in minorimultis modis. quēadmodū varieſūt hierarchie ⁊ pͥncipatꝰ qm̄ nō ē nobilitaſſine pͥncipatu qͦdā. Nobilitas in pͥmis ēſuꝑeminent̓ nec extra in ip̄a trinitate btā/ q̄ad ſanū intellectū dr̄ ſuꝑceleſtis hierachia.Eſt em̄ in pr̄e fōtal̓ nobilitas ſeu dignitasvl̓ autoritas que notificat̉ ꝑ duas natiōesiſtas. Innaſcibilitas. ⁊ pͥncipiū d̓ nō pͥnci

iM 4