Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Cancellariam

II

in oculis ſuis ad nil aliud vacāt niſiatheniēſibꝰ dicere vl̓ audire aliqͥd noui. Uip̄terea ml̓titudīe res gerit̉. vbi ſi ſintſus ſalute ſolliciti facilit̓ abūde ꝯſilia reperiūt. apud iltos v̓o ſalutē ſuā q̄rūt/dicatio ſolū ocioſa ſꝫ etiā ꝑnitioſa irrifiōe digna ſi tm̄mō curioſa ſit efficit̉. vbi aūt ē auditus effundas v̓bū. Exemplo xp̄i corā Herode audire curioſa geſtiret obmutuit. Cōſideret̉ ꝓfecteſſe Grugis pōt ſolo etiā vite exēplo/ ſi verba deeſſent. vbi tn̄ ꝓficere bn̄ficiū notabileꝑſtringit p̄latura ſolēnis Cōſideret̉ abexceptis qͥd apud magnates ꝓſint inferio v̓ba. īmo grauit̓ iraſcunt̉ dicētibꝰ/ ſiſint ẜm volūtatē. ſi obẜuēt illud. loqͦmini nob̓ placentia. qͥd Michee ꝯtigerit ſineqͣqͣꝫ meminerīt. Quapropt̓ multi docto p̄dicātiuꝫ qd̓ rn̄dēt dicere ioculatores fiſtulatores mirāt̉/ ad arbitriū tripudiare nolētiū carmīa .i. doctrinas mēſurāt variātqꝫ. Cōſideret̉ repugnāte natura vlꝯſuetudine altera natura ē nil vnqͣꝫ feliciter agit̉. Eſt āt natura mea cōſuetudo adagibilia ꝓrſus inepta ſcrupuloſa. iners formiduloſa. leuiſſime ꝑturbata. vt plꝰ milliesexꝑior iugit̓. Quid igit̉ conabor ꝯͣ ictū fluuij/ cur vi nature faciā quā lꝫ expellā. furca(vt Oratius ait) tn̄ vſqꝫ redibit? Quid fructu ꝓuiſione honore/ allectabor amicoꝝ:Fateor hec vltīo euīcere potui carnaliorhoc parētibꝰ ruralibꝰ curātibꝰ. īmo ipſis frībꝰ ſororibꝰ muliebrior ad altiora ſcādētibꝰ minoribꝰ minor. ſꝫ īminēte tāto naufragio mercibꝰ etiā chariſſimis/ īmo neceſſarijs vltro ꝓiectis enatādū ē. ab incēdiodiuitijs ꝓprijs emigrādū. ſic̄ a curia certelucroſiore memetip̄m violent̓ eripui. nec piget qͣꝫqͣꝫ obniterent̉ amici. ſi dicat ꝑicula hec extīore fugere venire ad illd̓ Terētianū. qͥd ſi celū ruatꝭ ꝓculdubio plura dātintelligi amicoꝝ cōminatōes ābigue exteritis futura p̄ſagio ꝑticularia tn̄ necS loqͦr nec ea intrīſecꝰ latēt aꝑio. Cōſideret̉ in qͣꝫta copia ſunt mgr̄i ad ꝯtēplatōꝫforte minus idonei. oībꝰ agēdis ī officiovigilātius libētiꝰ atqꝫ felicius deẜuirent.Nec oꝑtet hoīeꝫ q̄rere in ſit macl̓a.qꝛ rara nimis auis in terris. nec ꝓfecto tal̓ſuꝫ ego. Uidete obſecro qͣꝫ intolerabiliseſſet error atꝫ ſuꝑbia in me vl̓ in alijs metalia cogatare. ſic p̄ferre velle. qͣlit̓ ſimia deformis fetū ſuū cadall̓ an̄ponit. Porro

eſt ꝯſiliū ꝯͣ dn̄m ſi ab ocul̓ ſim ꝓiectꝰ vt p̄ſitalt̓. Eſtimo audita facta. Bn̄dictuꝫ necederet ab amicis ſuꝑbie fuco fuiſſe deceptū. qͣſi videlꝫ eccl̓a recederet ſua ceſſiōene alius tal̓ ad regimē ip̄i debitū poſſe reꝑiri. hec ꝟo plāe tēptatio demonij meridiāi. Cōſideret̉ qͣꝫta ſit raritas deo in ꝯtēplationis qͥete viuentiuꝫ more pͥoꝝ ſctōꝝ. ſiqͥs tenuit̓ ad opus aptus īueniat̉/ credē ſibi puto. qꝛ talētū ſuū tale ē alia agibilia ſaltē in tāto. ſic̄ opus oculi videre ē/laborare. Hꝫ em̄ qͥlibet donū ꝓpriū a deo.Talē ceſſionē hac cauſa ip̄e greg. nazāzenꝰ papa Celeſti. alij plures/ fuerūt executi. Cōſideret̉ ſi ad ep̄atū vocarer vl̓ aliud ingēs tꝑale bonū/ an amici ꝯſulerēt oībꝰ ſpretis cacellariā eſſe tenēdā. Eſtimo neqͣqͣꝫ/dubito tn̄ qͥn nūc ſecurius volēdo deſcēdere illā deſero/ qͣꝫ alit̓ aſcendēdo. ſi in caſu dimiſſiōis officij ad maiora. vl̓ mortꝭtrāſitu ꝓuidendū reſtaret cancellarie. agat̉nūc ꝓut tūc/ īmo tāto ꝓuidius/ qͣꝫto deliberatio maior eſſe pōt/ qͣꝫ pͥmū data rapiat̉ occaſio. Cōſideret̉ multi etiā ex amicis dicūt ꝑicula ſe videre pn̄t abſqꝫ tātis īuidie odijs aduerſitatū cauſis/ ſubire illudonus gͣtis. in tātis gͣuatus ſuꝫ oneribꝰ. irrōnabilit̓ vſqꝫ qͣqꝫ qͦrundā vexatus odijs qͥbꝰ meā forte ambitōeꝫ/ aut importunitatē/ ſpes quā ſitiūt adēpta ē extorta ſi renuant videāt qͣꝫ eqͦ mecū agant iudicio. attendāt ne digito mouere nolīt onera meis ceruicibꝰ volūt īmanere. Deniqꝫ nemineꝫ dubitare arbitror qͥn liceat ẜmiura oīa reſignare bn̄ficiū tale/ reſignare inmanu ſuꝑioris. vel religionē intrare. vl̓ aliter viuere p̄ſertī bn̄ficiū aliud curatū hn̄ti. ſi lꝫ cogͦſco me mores meos. certusſum certitudīe tali quaꝫ in tali materia ſufficientē exiſtimo mihi ē expediens. Qſi fingāt nimis me amātes illud expediens eſſe reipublice/ vl̓ alioꝝ ꝓfectui. audiātdiuinū tonitruū. Quid ꝓdeſt hoī ſi totummundū lucret̉. Uideāt demū ne ſint int̓ illos de qͥbꝰ alibi Inimici homīs domeſticieius. Illud etiā pueris decātatū. Que nocitura tenes/ qͣꝫuis ſint cara relinq̄. Et neme mutatiōis culpabilē arguāt. ſi nūc tamvehement̓ fugio/ diligent̓ ꝓſecutꝰ ſumſciāt qꝛ meū ſaꝑe etate exꝑiētia creuit. mea ſpes plurima fruſtrata eſt. certū vo ēid eſt illud temꝑibꝰ mores ſapiens. ſialleget̉ infamia mea/ ſcio infamiā bo

ix M