Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Uenite ad me oēs qui laboratis I

odorifera. oliua fructifera Ego ſuꝫ fōs hortoꝝ. puteꝰ aqͣꝝ viuētiū vena gr̄aꝝ. Ego ſūvenia pctōꝝ. gr̄a iuſtoꝝ. gl̓ia ſctōꝝ. Egoſuꝫ adiutor paupeꝝ. pr̄ orphanoꝝ iudexvioniaꝝ. Ego ſuꝫ dn̄s ẜuoꝝ. pr̄ filioꝝ. ſpōſus fileliū aīaꝝ Ego iuuabo puſillanimeſ.refouebo flebiles. ꝯſolabor flētes. Qd̓ ꝑierat reqͥrā. qd̓ abiectū fuerat reducaꝫ. qd̓fractū fuerat alligabo. qd̓ īfirmū fuerat ꝯſolidabo. qd̓ pingue forte cuſtodiā. Uenite ad me ego reficiaꝫ vos. Oībꝰ oīa fio.oēs īuito. dimittere vos ieiunos nolo. veīZ te ad me ego reficiā vos. Seqͥt̉. Tolliteiugū meū ſuꝑ vos. Duobꝰ mōis pn̄t hec ꝟ̓ba accipi. ex qͦꝝ altero diuīa benignitas. exaltero ſapīa dei magnificeꝯmēdat̉. Sapīein ī breui clauſula oīs recte viuendinorma ē exp̄ſſa. Benignitas v̓o in ſuūiugum appellauit. nos trahere monuit Quo benignitas eiꝰ in cōmēdabil̓apꝑeat attende. Collite inqͥt iugū meū ſuꝑvos. Meū inqͣꝫ ac ſi dicat. Iugū qͦddā impoſui mihi. ip̄m iugū ē charitas diligovos. iugū meū tollite ſuꝑ vos .i. diligiteme. qꝛ pͥor dilexi vos. Uide ſi īfinita eluceſcat benignitas dei. deꝰ ē creatoroīuꝫ ſcl̓oꝝ. Iugū dilectōis dedignat̉ trahere nobiſcū nec ſufficere ſibi iudicauit vteſſet int̓ nos ſuꝑ nos ſue pn̄tia maieſtatꝭ/niſi deſcēderet ad nos eſſet ī nob̓ tāqͣꝫ vnꝰex nob̓. pn̄tiā ſuſcepte hūilitatis. tuꝫgr̄aꝫ mutue dilectiōis. Nūqͥd tāte ac talibenignitati. īmo (vt ita dicā) hūilitati eiꝰ ingͣtus poteris Uenerare fili adā ī ſaluatore tuo ſacratiſſimā eiꝰ ſublimitatē. ſꝫ minus admirare ſinceriſſimā eiꝰ hūilitatē Reuerere ī illo deꝰ nr̄ ē nihilominꝰ āplectere caro frat̓ nr̄ ē. Trahe iugū dilectōis eo qd̓ ē aliud niſi vt ꝯtēdas redamare amauit te. Cōtēde diligere certatī dilige curre qͣꝫtū potes. p̄currere tn̄ potes. qꝛab et̓no dilectꝰ. āpliꝰ dilectꝰ. tn̄ adhuc minus diligꝭ. Dilige tn̄ creatorē tuū. redēpto tuū. dilectorē tuū qͣꝫtū potes ex qͣꝫto debes/ potes paꝝ debes ml̓tū. vel potidebes ex multo .i. ex toto corde tuo. ex totaaīa tua. ex oībꝰ viribꝰ tuis .i. ex qd̓ ſcis es potes. Certe ſi millies millies tm̄ eſſes fcires poſſes qͣꝫtū es ſcis potes.ex totalit̓ toto diligere tenereris. Et ſietiā ex toto diligeres qͥd es tu ad deum?Rn̄debo tibi inqͥt. Heliu maior ſit deushoīe. Aiis pͥor dedit illi retribuet̉ ei? qͥs

āpliꝰ dilexit vl̓ qͥs ſaltē eq̄ dilexit? Ipſe nimiꝝ nos p̄cedit diligēdi īchoatōe ſic̄cedit et̓nitate. ip̄e nos p̄cedit diligēdi ītēſione ſic̄ p̄cellit maieſtatis īmenſitate. Fac̄ o qd̓ potes. ſi qͣꝫtū debes potes Diligit ph̓s eo creatꝰ ab illo ē. Gr̄aſ agitpͥmo voluerit potiꝰ eſſe aliqͥd qͣꝫ nihil.ſcd̓o potiꝰ hoīeꝫ qͣꝫ pecꝰ. t̓cio viꝝ magꝭqͣꝫ feminā. qͣrto lr̄atū potiꝰ qͣꝫ idiotā. Uide tu (o xp̄iane) ſi ml̓to āpliꝰ excellētiusgl̓iandū tibi ſit. Etem̄ te deꝰ tuꝰ creauit. aberrore pr̄ni delicti baptiſmū te abſoluit. flde ſua ſacr̄is te ībuit. ex ml̓tiſ etiā ꝑicul̓ teeruit. abſqꝫ vll̓ tuis meritꝭ ad ſibi ẜuiēdūte vocauit. ml̓ta te ſpūs ſuauitate ditauitQuid an̄ oīa morte ſua/ tali morte teredemit te cedi ꝯſpui crucifigi voluit.vīcl̓a alapas. v̓bera ſpinas. ſputa blaphemias te ſuſtinuit. Quātū putas intibi benignitatꝭ exhibuit qͣꝫtū ꝓpt̓ a te amari ꝓmeruit. O qͣꝫ īfelices qͣꝫ īfidelibꝰ deteriores tātā eiꝰ benignitatē vilipēderintaut obliuiōi tradiderīt ſiue etiā ꝯtēpſerintdigni plāe deleant̉ de libro viuētiū cuꝫiuſtis ſcribāt̉. Ecce quō benignitatē dn̄iieſu .i. benigniſſimā digͣtōeꝫ eiꝰ ꝯmēdabilēaſpicimꝰ ip̄e nob̓ dic̄. Tollite iugū meūſuꝑ vos. ꝟo qͣꝫtū in v̓bis iſtꝭ de ſapīa.dei āmiratōis caꝑes ſi ꝓfunditatē ip̄oꝝ digne ꝓſpicere poſſes? Qui docet oēꝫ hoīemſcīaꝫ. ꝯdidit oēꝫ ſacrā ſcpͥturā. vētꝭdus poſuit. qͥd ſine pondere ꝓferre potuit:Uideamꝰ qͥd ſit. tollite iugū meū ſuꝑ voIugū xp̄i ip̄o nr̄o vſu ẜuitiū dicimꝰ qd̓ ip̄iſub ſctē religiōis hītū ꝓfeſſi ſumꝰ.dic̄ tollite/ ſignificare voluit libera election volūtaria deuotōe iugū ip̄m ſubeun ſit Tollere igit̉ iugū xp̄i ē coactos ſꝫſpōtaneos ẜuituti eiꝰ colla ſūmittere. Et ſiem̄ ſūt aliqͥ qͦs ad mōaſticā vitā cogat īfirmitas. cōpellat pauꝑtas.. reſideat aīo. ſꝫfaciāt de neceſſitate v̓tutē mutādo intētōeꝫ tūc ip̄a neceſſitatis occaſio nocebit. cuꝫad ꝟitatꝭ normā ītētio directa fuerit. Dic̄itaqꝫ Tollite iugū meū ſuꝑ vos. ac ſi dicat.corā vob̓ qͣſi poſitū ē iugū meum. ſꝫ penesvos ſit ꝯſiliū vr̄m. ſi vultꝭ tollite iugū meūſuꝑ vos. ſi vultꝭ ꝑfecti eſſe vēdite oīa habetis date pauꝑibꝰ ſeq̄mī me. Nouit deus frēs chariſſimi qꝛ bonū ē hoī ſi portauerit iugū ſꝫ tollēdo eo ꝯſiliū dat. p̄ceptūne nos īpingere videat̉ in trāſgreſſiōis rea. Si p̄ceptuꝫ daret/ oꝑteret oēs hoīes

lL 4

(