Uenite ad me oēs qui laboratis I

⁊ ſi ex toto efficere nō valet. tn̄ hͦ ip̄m qͣſi ſalus qd̓ ex nō audito v̓bo ac ꝑ hͦ nō ꝯtēptoIminꝰ dānat̉. ¶ Hinc ē ꝙ qn̄ cū iudeis noslocrotigerit. ꝯfuſioni magis eoꝝ qͣꝫ ꝯuerſioni dabntādo operā damꝰ. qꝛ de ꝯuerſiōeeoꝝ qͦd mō deſꝑamus. Et de his hacten¶ Tercius āt diuīaꝝ vocationū moduſ eſtīſpiratio. quā ml̓tis modis fieri ꝯſtat. Fitnāqꝫ tīore. amore. pudore. cōpūctōe. deuotione. intelligētia. ſapīa. datōe. redditōe. augmētatōe ⁊ ꝯſūmatōe cuiuſlibet gr̄e. Que(qm̄ ad alia ꝓperamꝰ) ſingillatī euoluere ſuperſedemꝰ. Hoc ſolū cōmonemꝰ. ꝙ hͨ ſolavocatio ꝑ ſe ſuffic̄ ad ꝯuertendū hoīeꝫ. ceteraꝝ nulla ſine iſta aliqͥd valet. Fremat mūdus. p̄mat corpus. tumultuet̉ ꝯſcīa. choruſcēt miracl̓a. appareāt exēpla. addant̉ ⁊ doctoꝝ v̓ba. magꝭ ꝑ hec blaſphemie. murmūratōes. ꝯtēptus ⁊ irriſiōes. detractōes ⁊ ꝑſecutōnes. qͣꝫ gr̄e aut virtutes ſuſcitabunt̉¶ His itaqꝫ de vocationū modis tāqͣꝫ ꝑ exceſſum dictis ad ꝓpoſitū redeamꝰ Ueniteinqͥt dn̄s ad me ⁊c̄. Cogitāti mihi qͥd ſibidn̄s voluerit in hͦ v̓bo venite. Occurrit ſententia btī Bern̄. in ẜmōe ſuꝑ Can̄. cāti. tx.ca. ſic dicētꝭ. On̄de mihi faciē tuā. Ad qͥdꝫvt mihi videt̉ ſe magis on̄dere vult. Ita ē.videri vult. nō videre. Quid em̄ ille nō videt? Ita frēs ꝓrſus ita mihi videt̉. Et in hͦloco ꝙ ip̄e potiꝰ venire velle ad nos qͣꝫ nosad eū inſinuet. vtrūqꝫ tn̄ neceſſariū ē ad et̓nā ſalutē. ſꝫ ſuū venire nr̄m p̄cedere. nemoſane mētis igͦrat. Eſt em̄ ſuū/ nr̄i cauſa. ſic̄⁊ fit nr̄i cauſa. Etem̄ niſi ip̄e venerit ad noſnos nūqͣꝫ veniemꝰ ad eū. ¶ Sꝫ qͥd dicimꝰ.Quō veīt qͥ vbiqꝫ ē. Quō venire pōt qͥ nuſqͣꝫ deeſt? Quō etiā veniemꝰ ad eū qͥ īmobilit̓ ⁊ īmutabilit̓ ē ſupͣ oīa ⁊ īfra oīa. ītra oīa⁊ extra oīa? Utrūqꝫ mirabile ē .ſ. ꝙ veīt ip̄oad nos. ⁊ ꝙ nos venimꝰ ad ip̄m. Sꝫ videamus quō fiat qd̓ fieri oīmodis ꝯſtat. Et pͥmo de aduētu ip̄ius ad nos. ¶ Aduētus ipſius qͣdriꝑtitus ē. Aduētus incarnatōnis.aduētus diſpēſatōis. aduētꝰ aduocatiōis.aduētus vltīe retributōis. Primꝰ in plenitudīe tēpoꝝ. Scd̓s ī cordibꝰ electoꝝ. Tecius in cuiuſlibet hoīs morte. Quartus innouiſſimo die ¶ De eo quē ſcd̓o loco poſuimus aduētu .ſ. diſpēſatōis nūc agere intendimꝰ ceteris omiſſis. Uenit itaqꝫ dn̄s adnos vl̓ in nos diſpēſatiue cū mētes nr̄as illuminat accendit ⁊ replet ſui amoris igne.Tūcꝝo eū in nos veniſſe dicimꝰ cū intēſi-

orē ſolito ſctī deſiderij feruorē in corde ſentimꝰ. Et qͣꝫto feruētiores ſumꝰ tāto eū pn̄tiorē credimꝰ. ¶ Uenit cū mēti aſpirat ⁊ vocē eius audis. ſꝫ nō ſcis vn̄ veniat aut qͦ vadat. Uocē audis/ qꝛ gr̄am ſentis. ſꝫ neſcisvn̄ veniat. qꝛ nō diſcernis vtꝝ de iudicio ſeueritatis. an de ꝓpiciatorio bonitatis gr̄aꝓcedat. Neſcis qͣꝫ qͦ vadat. qꝛ nō intelligisad quē finē tēdat. Si āt ꝓ eo ꝙ ſcire te putas qͦ vadat. qꝛ ſentis ꝙ in cor tuuꝫ vadat/ꝯtētioſius q̄rere īſiſtas ⁊ vn̄ veniat. Saneme aliud rn̄dere poſſe nō ꝓfiteor. niſi ꝙ deeo cordis loco vbi nō ſentit̉ ꝓcedit ad eumcordis locū vbi ſentiat̉. Nō em̄ de exterioribus cuiuſqꝫ loci ſedibꝰ qͣſi localit̓ adueniēsingredit̉. ſic̄ nec de interioribꝰ aīe ſucceſſibꝰqͣſi tꝑalit̓ oriens egredit̉. ſꝫ incōmutabil̓ inſe manēs ab inexꝑiētia cordis ad exꝑiētiaꝫeius ꝓdit. vel certe de pn̄tia potētie q̄ vbiqꝫeſt/ veniēs ad pn̄tiā gr̄e qͣ nūc adeſt nūc abeſt trāſit. ¶ Eſt tn̄ ⁊ aliud qd̓ de aduētu eiꝰ Lſic̄ ⁊ de receſſu eiꝰ figuralit̓ dici poſſit. Uenit ſiqͥdē ad nos duobꝰ modis. ⁊ duobusmodiſ recedit. venit cū accedit vl̓ apparet.recedit cū abit vl̓ euaneſcit. Qd̓cūqꝫ venitvl̓ recedit/ de loco ad locū gͣdatī trāſit. Qd̓ꝟo apparet vel euaneſcit ex īprouiſo ſe noſtris aſpectibꝰ īgerit vel eripit. Euaneſcereaūt ē nō ad nihilū redigi. ſꝫ ab aſpectu repēte ſubtrahi ſic̄ de dn̄o ſcpͥtū eſt. Et ip̄e euanuit ab ocul̓ eoꝝ. ¶ Uenit itaqꝫ dn̄s ad noſcum diuīo nos exercitio ad v̓tutes erudit.Apparet nob̓/ cū intelligētiā ſacre ſcpͥtureqn̄qꝫ etiā nō meditātibꝰ inuehit. ſiue cumſubito lumē mire ſuauitatis īfundit. Euaneſcit cū nos inopinate in manibꝰ aduerſarij derelinqͥt. Cū euaneſcit. mōs cadēs defluit ⁊ ſaxū trāſfert̉ de loco ſuo. qꝛ robuſtusqͥſqꝫ qͥ mōti ꝓpt̓ v̓tutū altitudinē. ⁊ ſaxo ꝓpter firmitatē cōꝑabilis erat. magna ⁊ ſubita tēptatōe ꝓſternit̉. Cū recedit paulatī terra alluuiōe ꝯſumit̉. qꝛ īfirmus terre ꝓpt̓ deiectōeꝫ vite cōꝑabilis. exigua ſꝫ aſſidua tribulatōe frāgit̉. Ueniēs aūt ſiue apparensſubito letificat cor hoīs. ⁊ ꝓ multitudīe miſerationū ſuaꝝ īplet oē aīal bn̄dictiōe/ ⁊ expectat ſuis ſctīs monitis/ factis nos rn̄dere debere. Un̄ neceſſe eſt frēs chariſſimi vtoccurramꝰ obuiā ei. ¶ Ecce audiſtis qͣliter.ad nos venit. qͣlit̓ nos vocat. qͣlē miẜicordiā miẜicordia īdignis p̄rogat. Ecce nūctp̄s acceptabile. ecce nūc dies ſalutis ⁊ tp̄smiſerēdi eius. Scriptū qͥppe ē Benignꝰ ē

lL