Sermo de verbis dn̄i
pr̄i ⁊ filio ac ſibi īeffabilit̓ acceptabiles reddere. ¶ Ecce ꝓ me orat omīs eccl̓a ſctōꝝ. ꝓme orāt oēs chori āgeloꝝ. ꝓ me interceditpijſſima v̓go maria mūdi ſalꝰ ⁊ dn̄a. ꝓ meint̓pellat vnigenitꝰ dei filiꝰ. ꝓ me poſtulatſpūſſctūs. ⁊ ſolꝰ pr̄ pot̓it aduerſuꝫ me claudere viſcera miẜicordie ſue? Abſit. ¶ Eiusqͥppe natura bonitas. eiꝰ opꝰ miẜicordia ē.eiꝰ naturale ⁊ ꝓpriū ē miẜeri ſꝑ ⁊ ꝑcere. Ipſius deniqꝫ vox ē illa ad Moyſen. Clamabūt inqͥt ad me. ⁊ ego exaudiā eos. qꝛ miẜicals ſuꝫ. Certe cū tales ac tātos habeā patronos ⁊ aduocatos int̓ceſſores ⁊ adiutores. quē tīebo? Nōne dignꝰ ero. vel potiusnōne ip̄i digni er̄t vt ꝑ eos ⁊ ꝓpt̓ eos obtineā qͣꝫcūqꝫ petiero gr̄aꝫ. ⁊ gr̄aꝫ ꝓ gr̄a? Superna etem pietas qͥ pͥmā gr̄aꝫ dedit .i. bonū velle/ dabit ⁊ ꝑficere ꝓ bōa voluntate .i.gr̄aꝫ ꝓ gr̄a. ſcd̓aꝫ ꝓ pͥma. addat ⁊ ꝑſeuerantiā .i. gr̄aꝫ terciā ꝓ ſcd̓a. ⁊ itumiẜicordia eiꝰſubſequet̉ me oībꝰ diebꝰ vite mee. Ad extremū v̓o gr̄aꝫ ⁊ gl̓aꝫ dabit dn̄s. gr̄aꝫ boni finis. gl̓iaꝫ et̓ne btītudīs. ¶ Ubi notāduꝫ ꝙvna q̄libet bōa oꝑatio nr̄a ⁊ regͣtiatoria eſtp̄teritoꝝ ⁊ meritoria futuroꝝ dei donoꝝ. futuroꝝ inqͣꝫ tā in pn̄ti qͣꝫ in futura vita. Qd̓ſatꝭ expͥmere videt̉ psͣ. lxix. titulꝰ qͥ inſcribit̉pſalmꝰ Dauid in remēoratōe ꝙ ſaluū feciteū dn̄s. Pſalmꝰ bonā oꝑatōeꝫ ſignificat.oꝑatio fieri dr̄ in remēoratōe ꝙ ſaluū eū fec̄dn̄s .i. in gr̄arūactōe. In cuiꝰ tn̄ pſalmi fine ſcpͥtū ē. Adiutor meꝰ ⁊ liberator meꝰ estu. adiutor videlꝫ ad gr̄aꝫ. liberator a corruptiōe ad gl̓iaꝫ capeſcedā. Sic̄ gͦ pctm̄ aliqd̓ pēa ē pctī p̄cedētis/ ⁊ cauſa ſubſequētꝭ/ita ē regiōe ꝟ̓tꝰ ē donū v̓tutꝭ p̄cedētꝭ/ ⁊ cauſa ſubſequētꝭ. ⁊ nihilominꝰ vtriuſqꝫ tā v̓tutis videlꝫ qͣꝫ pctī retributio manet in et̓nū.Ecce qͥbꝰ meritꝭ ⁊ qͥbꝰ modis obtinere poſE ſum regnū celoꝝ. ¶ Sꝫ obſiſtet fortaſſis ātiquꝰ ille aduerſariꝰ. ⁊ calūniabit̉ iniuſtū eēvt alienis p̄cibꝰ ⁊ nō ꝓprijs oꝑbꝰ qͥſqͣꝫ ſaluet̉. Ad v̓bū iſtud fateor expaueſcereꝫ. niſimagna mea merita recogͦſcerē. Habeo aūtduo merita magna ⁊ valida ⁊ merito ꝓ hisīgrediar in locū tabernaculi admirabil̓ vſqꝫ ad domū dei. ¶ Et pͥmū qͥdem ē dn̄i meipaſſio. Scd̓m v̓o mei ē. ⁊ ip̄iꝰ oꝑatio. etiāſi minimū qͥd oꝑatꝰ fucro. Etiā ſi vel vnūin fine vite gemitū edidero. Quacūqꝫ inqͥthora pctōr īgemuerit ſaluus erit. Primuꝫopꝰ oꝑatꝰ ē dn̄s meus ꝓ me ⁊ ſine me. ⁊ ꝙmerito eiꝰ ip̄e nō eguit mihi dedit. Scd̓
opus oꝑat̉ mecū ⁊ in me ⁊ eiꝰ meritū mihitotū dat. ac ꝓ eo ⁊ p̄miū dabit. Atꝫ ita veꝝeſt ꝙ electi deo dicūt. Oīa eī oꝑa nr̄a oꝑatꝰes nob̓. Primū meritū ianuā mihi regni ce.leſtis reſerat. Scd̓m in btītudīe ſedē calocat. ¶ De pͥmo ſcriptū ē. Occiſus es Fredemiſti nos deo in ſanguine tuo/ ⁊ feciī nosdeo nr̄o regnū ⁊ ſacerdotes ⁊ regnabūt ſuper terrā/ terrā vtiqꝫ viuentiū. Itē xp̄us ꝓpctīs nr̄is mortuꝰ ē. iuſtꝰ ꝓ iniuſtis vt nosofferret deo. Et mgr̄ Petrus in ſententijs.Nō potuit patefieri regni aditꝰ. ⁊ fieri ſalꝰniſi ꝑ mortē vnigeniti cuiꝰ tāta fuit humilitas ⁊ patīa. vt merito eiꝰ patuerit in eū credētibꝰ regni aditꝰ ¶ De ſcd̓o ſcpͥtū ē. Unuſqͥſqꝫ ꝓpriā mercedē accipiet ẜm ſuū laborē. Et alibi. Oīs miẜicordia locū vnicuiqꝫtribuit ẜm meritū opeꝝ ſuoꝝ. ⁊ ẜm intellectū ꝑegrinatōis eius. Bn̄ aūt dr̄ ẜm intellectu ꝑegrinatōis eiꝰ qꝛ ẜm ꝙ magꝭ aūt minus ſe h̓ ꝑegrinū eſſe qͥſqꝫ intelligit. ⁊ iuxtaintellectu/ veraꝫ patriā inqͥrit ẜm hͦ magisaut minꝰ in regno claritatis hēbit. Attn̄ qͥvel vltimus erit in regno (vtpote qͥ illud ſibi ꝯqͥſierit vno ſolo gemitu vel vno aq̄ frigidē potu) ſcimus ꝙ tantā gl̓aꝫ hēbit qͣꝫtānec oculꝰ vidit nec auris audiuit nec in corhoīs aſcēdit. ¶ Quid āt putas illi erit qͥ a pͥmo māe in vinea dn̄i laborās ſuſtinuit pōdus diei ⁊ eſtus. ⁊ in celo repoſuit ſudoresſuos? Hoc ineſtimabile ē. Cū gͦ mihi merita ad regni aꝑtōeꝫ ſuppetāt ⁊ ad ſedis collocatōeꝫ. qͥd ē iā vn̄ deſperare habeā p̄ẜtimcū ad thronū gl̓ie tātis int̓ceſſoribꝰ qͣꝫtosſupͣ memoraui ſultus accedā. ¶ Hoc in mefrēs ex voce cuiuſlibet electi ⁊ dilecti deo nōp̄ſumptuoſa arrogātia. ſꝫ pia ⁊ hūili ꝯfidētis trāſfiguraui. q̄ me indicta ſequāt̉ ignorans. ſꝫ de diuīa miẜicordia nō deſperās.Nō em̄ his ꝑuētuꝝ me diffinio qd̓ qͥdē ſolus nouit deus ſꝫ modū p̄ſcribo qͦ ꝑueniredebeat oīs dei electus. Hec ⁊ his ſil̓ia dyabolo temptāti ⁊ pctm̄ ſue diffidētie vel deſperatōnis ingerere volēti ſoleo rn̄dere. neqn̄ p̄ualeat inimicus meꝰ ſuꝑ me. At ſi qn̄me cogitatio in ꝯſpectu diuine maieſtatisrapuerit ibi certe longe aliter ꝓcedo. qꝛ tūcme puluerē cinerēqꝫ eſſe recognoſco. Tūcme peccatorem miſerrimum ⁊ ſupplicio digniſſimū ꝓfiteor ⁊ cum omni reuerētia veniam deprecor. Tunc quaſi ſuꝑ terrā ſto ⁊alas ſubmitto quas in altercatiōe dyaboliqͣſi in celo volās extēſas tenco. vt̓ ſꝑ ⁊ corā