Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo de verbis dn̄i

res ſaluos facere q̄rere qd̓ ꝑierat. Uenitaūt non qͣlis erat a pͥncipio creator iudexoīuꝫ ſcl̓oꝝ. ſꝫ qͣlis nob̓ cōgruebat ſic̄ ſpecioſus forma filijs hoīuꝫ. ita copioſus diues in miẜicordia ſuꝑ oēs inuocāt illū.Uenit tanqͣꝫ ſaluator ꝑditis. redēptorcaptiuis. rex militibꝰ. dn̄s ẜuis. diues pauꝑibꝰ. medicꝰ egrotis. vbi ſic̄ nulluꝫab infirmitate libeꝝ inuenit ita ſaluatiōeoīuꝫ aduenit. Uenit flos floꝝ. dux moꝝ veiMena. fons pietatꝭ gr̄e. patens domuiiacob/ ī abſolutōneꝫ pctōris menſtruate.Uenit tāqͣꝫ doctor bonus. mgr̄ piꝰ. p̄dicator ꝟitatis miẜicordie. mitis hūil̓ corde. Uenit ſolio maieſtatꝭ ſinu dei pr̄is qd̓ ibi hauſerat de fonte pietatꝭ eructauit nob̓. Et qͥd potuit niſi charitas?Ip̄a eſt ſola cōmouit viſcera miẜicordiedei nr̄i mitteret nob̓ liberatorē ꝓpugͣto liberaret nos ẜuitute dyaboli opp̄tſi eramꝰ. Teſtat̉ apl̓s vbi ait. Propt̓ nimiā charitatē ſuā dilexit nos deꝰ pr̄ filiuꝫſuū miſit. Iteꝫ. Propͥo filio ſuo peꝑcit.Hac charitate ſua vrgēte dei filiꝰ venit celo. hac vrgēte ſuſpēdi ſe ꝑmiſit ī ligno Hacvrgēte deſcēdit vt ſuos educeret captiuitenebant̉ in īferno. Hāc ip̄e v̓bo docuit exēplo ꝯfirmauit. ꝓprij ſanguīs effuſiōe ſignauit. Hāc ſignificauit loco. Uerbo docuit dixit. Diligite īimicos vr̄os⁊c̄. Exēplo ꝯfirmauit. in cruce pēdēsſuis etiā crucifixoribꝰ orauit. Pat̓ inqͥensigͦſce ill̓/ qꝛ neſciūt qͥd faciūt. Sāguīs effuſiōe ꝯfirmauit. qꝛ poſuit aīaꝫ ſuā ouibus ſuis. ſuo grege piꝰ paſtor mori dignatꝰ ē. Deſignauit loco diceret Uenite ad me oēs laboratꝭ onerati eſtꝭ. Locus charitatꝭ ip̄e ē. Sꝫ diſcerne vtꝝ ſue ē diuīe an̄ nr̄e? Si dicamꝰ ſue nulli dubiū ē. In ip̄o em̄ hītat oīs plenitudo diuinitatꝭ corꝑalit̓. Si diuinitatꝭ charitatis. deꝰ charitas ē. Si dicamꝰ nr̄e ꝯſtat qꝛcharitatꝭ nr̄e locꝰ ip̄e ē. Quis em̄ magꝭ ꝓximus ē ſaucio/ aut qͥs magꝭ diligi meret̉ abip̄o qͣꝫ ſamaritanꝰ curauit vino oleorAd eūdē locū qͣſi ad idē cētꝝ ꝯcurrit exꝑte/ diuina charitas hūana vt recte ſit ip̄emediator dei hoīuꝫ. xp̄s ih̓s. Qd̓ elegant̓ deſignat ꝯuētꝰ ille dn̄i moyſi in ſummitate motꝭ ſynai. legit̉ dn̄m ī mōtē deſcēdiſſe. moyſen aſcēdiſſe ad. Quidmōtē iſtū niſi ille ſignificat̉ aſſūptꝰ abo ī vnitate ꝑſone? Sꝫ dn̄s ſupͣ mōtē deſcē

dit. qꝛ vt hoīeꝫ aſſumeret qͣſi a ſūmo celi faſtigio diuīa ſe digͣtio īclinauit. Moyſes ātelectꝰ dn̄i aſcēdit. qꝛ oīs electoꝝ deuotio adredēptorē nr̄m ſe ſubleuat. vt ad ītuitū deiꝑtīgat. Illd̓ qͦꝫ qd̓ de Heſter regina ligit̉huic ſnīe opitulari videt̉. Rogatura Feſter ppl̓o ſuo accedit ad regē ſedētē ī thiono.videt gl̓aꝫ eiꝰ corruit. ſꝫ eleuat̉ oſculat̉ v aureā quā ip̄e tenebat manu. Rex ſedēsin throno ē deꝰ pr̄ cūctꝭ iudiciaria ptāte p̄ſidēs. Regīa eccl̓iaꝫ ſctāꝫ deſignat filijsſuis oībꝰ videlꝫ fidelibꝰ deū pr̄eꝫ int̓pellat.Sꝫ gl̓aꝫ regꝭ vidēs regīa corruit. qꝛ maieſtatē diuinitatꝭ ꝯſideras eccl̓ia expaueſcit.Eāqꝫ rex eleuat ꝟ̓gā aureā ad ip̄aꝫ extēditqꝛ vt eccl̓iaꝫ ſuā op̄s deꝰ ad ꝯtēplatōeꝫ diuinitatꝭ ſue exaltet. neceſſe ē vt pauidā pͥus amorē incarnatōnis filij ſui corroboret. āt v̓gā būanitas xp̄i deſignet̉ hēmꝰin Pſal. ſic. Uirgā v̓tu. tue ⁊c̄. Ac ſi aꝑte dicat̉. Hūanitateꝫ tuā o xp̄e es ꝟtꝰ pr̄is naſci faciet dn̄s ex iudaico ppl̓o Que ꝟga bn̄aurea dr̄. qꝛ xp̄i hūanitas ſplēdore ſapīe ſingularꝭ rutilare credit̉. Rex v̓gā maū tꝫ ſꝫ regīa oſculat̉. qꝛ hūanitatē quā deꝰ pr̄ ſibiū ꝑſona filij vniēs qͣſi māu ſtrīxit. hāc eccleſia fideliū ꝯfeſſiōis ſue labijs dulcit̉ tangit. Ad hūc igit̉ locū charitatꝭ ē ad ſeip Iſaꝫ. charitas ip̄a nos vocat vt in charitateradicati fūdati/ charitatē teneamꝰ/ charitatē diligamꝰ Dic̄ Uenite ad me oēs ⁊c̄Uox iſta ē vocātꝭ. inuitātꝭ. ſuadētꝭ. hortantis. rogātis. totū nr̄a ſalute. bonoꝝ nr̄oꝝ egeat vult tn̄ ſuā nob̓ demonſtrare charitatē btītudinē cōicare. In̄ eſt nos vocat ad regnū. īuitat adꝯuiuiū. qd̓electis oībꝰ ꝑatū ē ab origīe mūdi. Uocatelogatos. īuitat ieiunos. ſuadet volētibꝰ. iubet nolētibꝰ. hortat̉ laſſos. cogit īuitos.bus in cōe dic̄. Uenite ad me oēs ⁊c̄. Oqͣꝫ ſtupēda pietas. qͣꝫ mira dei digͣtio. queꝫrogare debuimꝰ vt nos reciꝑe digͣret̉. ab ipſo rogamur vt ad veīre dignemur. Quain reqͥd alid̓ qͣꝫ pͥma illa gr̄a quā nullus hominū ꝓmereri pōt/ cōmēdat̉? Primā gr̄aꝫdico ꝑfidos credentes reducit ad fidem. ꝑuerſos male viuentes ꝯuertit ad religioneꝫ. ꝑteſos negligētes accēdit ad deuotiōeꝫ. Ip̄a eſt gratuitū bn̄ficiū dei ꝓfluens ex illa ineffabili benignitate dn̄i ieſu.ex intimis viſceribꝰ charitatis eius. Ip̄a ēcui nll̓a ſcelera horrida. nll̓a pctā magna.nulla conſuetudinum vincula dura. nulla