Sermo de verbis dn̄i
res ſaluos facere ⁊ q̄rere qd̓ ꝑierat. Uenitaūt non qͣlis erat a pͥncipio creator ⁊ iudexoīuꝫ ſcl̓oꝝ. ſꝫ qͣlis nob̓ cōgruebat ſic̄ ſpecioſus forma pͦ filijs hoīuꝫ. ita copioſus ⁊ diues in miẜicordia ſuꝑ oēs qͥ inuocāt illū.Uenit tanqͣꝫ ſaluator ꝓ ꝑditis. redēptor ꝓcaptiuis. rex ꝓ militibꝰ. dn̄s ꝓ ẜuis. diuesꝓ pauꝑibꝰ. medicꝰ ꝓ egrotis. vbi ſic̄ nulluꝫab infirmitate libeꝝ inuenit ita ꝓ ſaluatiōeoīuꝫ aduenit. Uenit flos floꝝ. dux moꝝ veiMena. fons pietatꝭ ⁊ gr̄e. patens domuiiacob/ ī abſolutōneꝫ pctōris ⁊ menſtruate.Uenit tāqͣꝫ doctor bonus. mgr̄ piꝰ. p̄dicator ꝟitatis ⁊ miẜicordie. mitis ⁊ hūil̓ corde. Uenit d̓ ſolio maieſtatꝭ d̓ ſinu dei pr̄is⁊ qd̓ ibi hauſerat de fonte pietatꝭ hͦ eructauit nob̓. ¶ Et qͥd hͦ eē potuit niſi charitas?Ip̄a eſt q̄ ſola cōmouit viſcera miẜicordiedei nr̄i qͦ mitteret nob̓ liberatorē ⁊ ꝓpugͣtorē qͥ liberaret nos d̓ ẜuitute dyaboli q̄ opp̄tſi eramꝰ. Teſtat̉ hͦ apl̓s vbi ait. Propt̓ nimiā charitatē ſuā qͣ dilexit nos deꝰ pr̄ filiuꝫſuū miſit. Iteꝫ. Propͥo filio ſuo nō peꝑcit.Hac charitate ſua vrgēte dei filiꝰ venit d̓ celo. hac vrgēte ſuſpēdi ſe ꝑmiſit ī ligno Hacvrgēte deſcēdit vt ſuos educeret qͥ captiuitenebant̉ in īferno. ¶ Hāc ip̄e ⁊ v̓bo docuit ⁊ exēplo ꝯfirmauit. ⁊ ꝓprij ſanguīs effuſiōe ſignauit. Hāc ſignificauit ⁊ loco. Uerbo docuit cū dixit. Diligite īimicos vr̄os⁊c̄. Exēplo ꝯfirmauit. cū in cruce pēdēs ꝓſuis etiā crucifixoribꝰ orauit. Pat̓ inqͥensigͦſce ill̓/ qꝛ neſciūt qͥd faciūt. Sāguīs effuſiōe ꝯfirmauit eā. qꝛ poſuit aīaꝫ ſuā ꝓ ouibus ſuis. ⁊ ꝓ ſuo grege piꝰ paſtor mori dignatꝰ ē. Deſignauit eā ⁊ loco cū diceret Uenite ad me oēs qͥ laboratꝭ ⁊ onerati eſtꝭ. Locus gͦ charitatꝭ ip̄e ē. ¶ Sꝫ diſcerne vtꝝ ſuehͦ ē diuīe an̄ nr̄e? Si dicamꝰ ſue nulli hͦ dubiū ē. In ip̄o em̄ hītat oīs plenitudo diuinitatꝭ corꝑalit̓. Si diuinitatꝭ ⁊ charitatis.Nā deꝰ charitas ē. Si dicamꝰ nr̄e ꝯſtat qꝛcharitatꝭ nr̄e locꝰ ip̄e ē. Quis em̄ magꝭ ꝓximus ē ſaucio/ aut qͥs magꝭ diligi meret̉ abip̄o qͣꝫ ſamaritanꝰ qͥ curauit eū vino ⁊ oleorAd eūdē gͦ locū qͣſi ad idē cētꝝ ꝯcurrit ex oīꝑte/ diuina charitas ⁊ hūana vt recte ſit ip̄emediator dei ⁊ hoīuꝫ. hō xp̄s ih̓s. ¶ Qd̓ elegant̓ deſignat ꝯuētꝰ ille dn̄i ⁊ moyſi in ſummitate motꝭ ſynai. cū legit̉ dn̄m ī mōtē deſcēdiſſe. ⁊ moyſen aſcēdiſſe ad eū. Quid ꝑmōtē iſtū niſi hō ille ſignificat̉ aſſūptꝰ a v̓bo ī vnitate ꝑſone? Sꝫ dn̄s ſupͣ mōtē deſcē
dit. qꝛ vt hoīeꝫ aſſumeret qͣſi a ſūmo celi faſtigio diuīa ſe digͣtio īclinauit. Moyſes ātelectꝰ dn̄i aſcēdit. qꝛ oīs electoꝝ deuotio adredēptorē nr̄m ſe ſubleuat. vt ad ītuitū deiꝑtīgat. ¶ Illd̓ qͦꝫ qd̓ de Heſter regina ligit̉huic ſnīe opitulari videt̉. Rogatura Feſterꝓ ppl̓o ſuo accedit ad regē ſedētē ī thiono.videt gl̓aꝫ eiꝰ ⁊ corruit. ſꝫ eleuat̉ ⁊ oſculat̉ vgā aureā quā ip̄e tenebat manu. Rex ſedēsin throno ē deꝰ pr̄ cūctꝭ iudiciaria ptāte p̄ſidēs. Regīa eccl̓iaꝫ ſctāꝫ deſignat q̄ ꝓ filijsſuis oībꝰ videlꝫ fidelibꝰ deū pr̄eꝫ int̓pellat.Sꝫ gl̓aꝫ regꝭ vidēs regīa corruit. qꝛ maieſtatē diuinitatꝭ ꝯſideras eccl̓ia expaueſcit.Eāqꝫ rex eleuat ⁊ ꝟ̓gā aureā ad ip̄aꝫ extēditqꝛ vt eccl̓iaꝫ ſuā op̄s deꝰ ad ꝯtēplatōeꝫ diuinitatꝭ ſue exaltet. neceſſe ē vt pauidā pͥusꝑ amorē incarnatōnis filij ſui corroboret.Ꝙ āt ꝑ v̓gā būanitas xp̄i deſignet̉ hēmꝰin Pſal. ſic. Uirgā v̓tu. tue ⁊c̄. Ac ſi aꝑte dicat̉. Hūanitateꝫ tuā o xp̄e qͥ es ꝟtꝰ pr̄is naſci faciet dn̄s ex iudaico ppl̓o Que ꝟga bn̄aurea dr̄. qꝛ xp̄i hūanitas ſplēdore ſapīe ſingularꝭ rutilare credit̉. Rex gͦ v̓gā maū tꝫ ſꝫeā regīa oſculat̉. qꝛ hūanitatē quā deꝰ pr̄ ſibiū ꝑſona filij vniēs qͣſi māu ſtrīxit. hāc eccleſia fideliū ꝯfeſſiōis ſue labijs dulcit̉ tangit. ¶ Ad hūc igit̉ locū charitatꝭ hͦ ē ad ſeip Iſaꝫ. charitas ip̄a nos vocat vt in charitateradicati ⁊ fūdati/ charitatē teneamꝰ/ ⁊ charitatē diligamꝰ Dic̄ gͦ Uenite ad me oēs ⁊c̄Uox iſta ē vocātꝭ. inuitātꝭ. ſuadētꝭ. hortantis. rogātis. ⁊ hͦ totū ꝓ nr̄a ſalute. Cū eī bonoꝝ nr̄oꝝ nō egeat vult tn̄ ſuā nob̓ demonſtrare charitatē ⁊ btītudinē cōicare. In̄ eſtꝙ nos vocat ad regnū. īuitat adꝯuiuiū. qd̓electis oībꝰ ꝑatū ē ab origīe mūdi. Uocatelogatos. īuitat ieiunos. ſuadet volētibꝰ. iubet nolētibꝰ. hortat̉ laſſos. cogit īuitos. oībus gͦ in cōe dic̄. Uenite ad me oēs ⁊c̄. ¶ Oqͣꝫ ſtupēda pietas. qͣꝫ mira dei digͣtio. queꝫrogare debuimꝰ vt nos reciꝑe digͣret̉. ab ipſo rogamur vt ad eū veīre dignemur. Quain reqͥd alid̓ qͣꝫ pͥma illa gr̄a quā nullus hominū ꝓmereri pōt/ cōmēdat̉? Primā gr̄aꝫdico q̄ ꝑfidos ⁊ nō credentes reducit ad fidem. ꝑuerſos ⁊ male viuentes ꝯuertit ad religioneꝫ. ꝑteſos ⁊ negligētes accēdit ad deuotiōeꝫ. Ip̄a eſt gratuitū bn̄ficiū dei ꝓfluens ex illa ineffabili benignitate dn̄i ieſu. ⁊ex intimis viſceribꝰ charitatis eius. Ip̄a ēcui nll̓a ſcelera horrida. nll̓a pctā magna.nulla conſuetudinum vincula dura. nulla