In ꝯcilio Conſtantienſi
XLIX
da peccatoꝝ ſuoꝝ poſitus/ morit̉ ſibi. poſtmodū germinat ⁊ diſponit aſcenſiones incorde ſuo de germine ad ſtipitē. ⁊ de ſtipitead florē. hoc ē de virtute in virtutē de imꝑfecto ad ꝑfectū. donec aꝑto mētalis ſinusflore/ ⁊ ulxidiata deſuꝑ apice ſynderiſis. videt̉ deus deoꝝ in ſyon. in pn̄ti ꝑ gr̄am p̄guſtate dulcedinis. ⁊ in futuro ꝑ gl̓iam cōplete felicitatis. quā nobis ⁊c̄.Finit.Sequit̉ carme optalia creſcant eiuſdemtiuum vtIlij flores rutilātis auriFrācie ſcuto/ ſaphyri colorisEnitēt oīs cor hn̄s piū/ dicTilia creſcant.Tilij flores/ ſolito magis ſuntInter vrticas tribuloſqꝫ ſpinisObſiti denſis/ miſerante xp̄oTilia creſcant.Lilij flores variū ſubortiNunc ſunt pͥus ⁊ fueruntStipitem ſolus tenet h̓ in ip̄oTilia creſcant.Tilij flores ſcelus o pudendūUnguibꝰ curuis lacerās leo truxIſtius votis ꝓhibebat vſumTilia creſcant.Quiſquis es. Frācus fidei ꝓbateHoſte ſublato dn̄o volenteUoce p̄celſa reboato dicensLilia creſcant.Tilij flores Dionyſius olimFrancie fert̉ domui dediſſeCuius obtētu p̄cibuſqꝫ dignisTilia creſcant.Uulgus ingratū/ ſtolidū ꝓphanūCladibꝰ diris meritū perireObſtrepēs tali iubilo decentiTilia creſcant.Iure qͥ francos regis ⁊ coronāCorde deuoto reuerere xp̄mTe libens totū ſibi da iubebitLilia creſcant.Lilij flores decoraſtis ample.Remigi necnon Ludouice ſanctiIugiter vr̄o petimus fauoreLilia creſcant.Amen.Incipit ſermo eiuſdem de or̄one factus in ꝯcilio Conſtan̄.
Bſecro vos tanqͣꝫ aduenas ⁊ Aperegrinos abſtinere vos ⁊c̄.¶ Exiſtimate p̄cor v̓bū hͦ obſecratiōis ſaluberrime humil̓⁊ pie nō meū eſſe v̓bū. paruꝫem̄ haberet ex me pōderis ⁊ autoritatꝭ. Accipite potius tanqͣꝫ ab eccl̓iaꝝ pͥncipe Petro ſicut vere ē enunciatū originalit̓. .i. Petri. ij. ⁊ recitat̉ in epl̓a currētis dn̄ice Obſe 4cro ⁊c̄. ¶ Itaqꝫ ſic̄ dicit coapl̓s Petri Paulus. qͣꝫdiu ſumus in hoc mūdo/ peregrinamur a dn̄o dicentes ex ſnīa qͥlibet cū ꝓph̓aIncola ego ſuꝫ in terra peregrinus ⁊ aduena. cuius rōnē reddit ibidē apl̓s Hebreo.xi. Qm̄ nō habemus hic manentē ciuitatēſed futurā inqͥrimus. Hierl̓m illam ciuitatem q̄ edificat̉ vt ciuitas. Et o qͣꝫ glorioſadicta ſunt de te ciuitas dei ⁊c̄. qͥs nos deducet in ciuitatē hanc munitā. Quaꝫ felix illaciuitas ꝙ a lōge olim ꝓſpiciētes Moyſes⁊ Leui nō ſine myſterioꝝ quodā īuolutropͥmogenitis ſuis impoſuerūt nomīa Gerſam ⁊ Gerſon/ q̄ interp̄tari ſonāt idem qd̓aduena vel ꝑegrinus. ¶ Sint igit̉ nob̓ aduenis ⁊ ꝑegrinis cantabiles obſecro. vocePetri iuſtificatōes dn̄i in loco ꝑegrinatōiſnr̄e. Ad hͦ em̄ factus ē iſte ꝯuētus ſtatiōisſaluberrime. vt miẜicordiā ⁊ auxiliū ꝯſeqͣmur. A qͦ? ab eo qͥ ꝑegrinātibꝰ duobꝰ diſcipulis ⁊ de ſe colloquētibꝰ qͣꝫuis nondū credentibꝰ ſe ꝯiunxit. ſcripturas aꝑuit. cor accendit. dās illud intelligi qd̓ ꝓmiſerat. vbiduo vel tres cōgregati fuerint in noīe meoibi in medio ſum. Math̓. xviij. ¶ Nunqͥdnō vere credēdū ē ꝙ dn̄s ſit in loco iſto? Adeſt vtiqꝫ/ cui milia miliū ſeruiūt ⁊ decies cētena milia aſſiſtunt ei. Ad qͥd ita ē? Nimiꝝvt illud ꝓuerbiū Laberij a Seneca ⁊ macrobio poſitū. Comes facūdus in via provehiculo ſit. Et qͥd facūdius verbo dei inexcelſis? ¶ Et nobis viri frēs ⁊ reuerēdiſſimi pr̄es p̄clariſſimi ſapientes atqꝫ chariſſimi. nobis qͥ ꝑ varios caſus ꝑ tot diſcrimina reꝝ/ tēdimus. nō in lacū. ſꝫ in celū/ exorādus ē ip̄e idem xp̄s qͥ nr̄e ꝑegrinatōnis eſt(dicēte Boecio) dux ſemita terminus ideꝫ.ne peregrinātes nos deſerat. ſed cōmiteturducat. dirigat. ⁊ ꝑducat. ¶ Conſeqͣmur hͦ q̄ſumus tuis intercedentibꝰ meritis obtīſſima dei mater ⁊ virgo q̄ pueꝝ Ih̓m ꝑegrinantē in terra egypti cum fidiſſimo ⁊ iuſtoioſeph v̓gīe ſpōſo tuo baiulaſti. fouiſti. nutriſti. cuſtodiſti. ſic tu nos aduenas ⁊ ꝑegri