Sermo de ſancto
nubeculis quodāmō fuſcata. Itaqꝫ ne ſuiſum cuolet/ talibꝰ fantaſmatū ⁊ deſiderioꝝcatenulis circūligata tenet̉ in portōe inferioris rōnis q̄ eſt aīalitas. Altera ꝟo cognitio ſurſum emergit ab hac ꝯfuſiōe materialiū imaginū ſic ꝙ remanet liber rōnis ſuperioris intuitꝰ purus ⁊ ſerenus ⁊ totꝰ intellectiuus ad res ꝑſpiciēdas cū ſumma facilitate circūqͣqꝫ diffuſus. ¶ Ita fit vt res eadēlōge alit̓ ſciat̉ ꝑ eruditōꝫ lr̄aꝝ aut exꝑientiācōeꝫ. ⁊ alit̓ ꝑ ꝯtēplatōeꝫ q̄ facit hoīeꝫ trāſire in affectu cordis ⁊ guſtare de reqͣlibet iuxta ſaporē ſibi ꝓpriū. ⁊ dat pure cognitōiarida ē ſuū ſaporē ac inde reſultat ſapīa .i. ſapida ſcīa. Prīa cognitio in ītellectu ē. Secunda in affectu. Prima in qͣdā luce. Secūda in luce ⁊ feruore. Scd̓a plus immutat quēadmodū dulcedo mellis plus afficit dū guſtādo ſentit̉ ⁊ maſticat̉/ qͣꝫ dū tm̄mō rōnatiue ⁊ viſiue ꝯſpicit̉. Ita nō oportet ꝯtemplātes plura ſcire qͣꝫ alios. ſꝫ pluribus modis ⁊ alijs. ¶ Qd̓ ſi gl̓oſus rex Ludouicꝰ velut alt̓ Dauid vir int̓ tot turbasint̓ tot ppl̓os ⁊ abſqꝫ lr̄is ml̓tis. libera hacꝯſideratōe ⁊ ꝯtēplatiōe pollebat. erubeſcatocioſa ⁊ lr̄ata ſenectus/ ſi tali careat. ⁊ ſi nōvltra ſapiat qͣꝫ ꝑuulus. Imitādus eſt certepr̄iarcha Iſaac qͥ egreſſus ē ad meditāduꝫin agro inclināte iā die. ⁊ vide qͥd ſecutū eſtSiqͥdē Rebecca illa prudēs ⁊ decora q̄ ſapiētis ꝑſonā gerit eidē obuia fuit Gen̄. xx.iiij. Inclinata ē qͥppedies vite in ip̄is grādcuioribꝰ. Propterea exire debent hͦ veſꝑead meditandū in agro illo celeſti/ vbi ſapīaobuia erit. vbi thezaurus in margarita p̄fulgida felicitatis et̓ne recōdit̉. īueniturqꝫMath̓. xiij. In hͦ agro īpetrat axa irriguūinferius ⁊ irriguū ſuꝑius. Iudi. i. In hocagro apparet angelus vxori Māne ſedēti⁊ qͥeſcenti ⁊ leuāti ſe ſuꝑ ſe. Iudi. xiij. ¶ Dequa ꝯſideratiōe loquit̉ inuitās nos ad eaꝫGrego. in O mel̓. Si ꝯſideremus fratreschariſſimi q̄ ⁊ qͣꝫta ſunt que nobis ꝓmittūtur in celis vileſcunt animo oīa que habentur in terris. Terrena nāqꝫ ſubſtātia ſuperne felicitati comꝑata/ mors ē dicenda potius qͣꝫ vita. Ip̄e em̄ qͦtidianus defectꝰ corruptōis qͥd aliud ē qͣꝫ q̄dam ꝓlixitas mortis? Que aūt lingua dicere. qͣs intellectuscaꝑe ſufficit ſuꝑne illiuſ ciuitatis qͣꝫta ſuntgaudia angeloꝝ choris intereſſe. cum beatiſſimis ſpiritibus glorie cōditoris aſſiſtere. pn̄tem deū cernere. incircūſcriptū lumē
videre. nll̓o mortis metu affici. incorruptionis ꝑpetue munere letari? Sꝫ ad hec audita/ inardeſcit animus. Iāqꝫ illic cupit aſſiſtere vbi ſe ſperat ſine fine gaudere. Sedad magna p̄mia ꝑueniri nō pōt niſi ꝑ magnos labores. Hec ille. Uere ſic eſt. Remopōt nō dicā ad felicitatē. ſꝫ nec ad hāc felicitatis ꝯſideratōeꝫ ſublimem aſcēderc niſicū forti ꝯtritōe ſpūs. Uerbū ē diuini Dicnyſij. Niſi p̄terea cū ocio magno ⁊ libero acuris terrenis ⁊ deſiderijs oībꝰ carnaliuꝫ.Niſi demuꝫ aſſit ꝯſtans ꝑſeuerātia cui ſoliaperit̉/ ſola coronat̉. Hec tria ponit Bern̄.ſuꝑ Can̄. ¶ Sed heu ⁊ ve multi ideo cedunt iuri ꝓpinqͥtatis hereditarie in agro hͦ cꝯtemplatōis. qꝛ ducere nolūt Ruth. iuxtamyſticam hyſtoriam Ruth. iiij. ſcriptam.Ruth īterpretat̉ qͣſi deficiens ſeu defectio.animus ꝟo humanus heres agri huius exſua creatōe ⁊ regeneratōe niſi ruth ducat hͦeſt niſi deficiat a ſeip̄o/ ⁊ agrū taleꝫ celeſtisꝯtemplatōis iure libero poſſidendū nō attingit. Nō videbit me hō ⁊ viuet inqͥt dn̄s.Et intellige vita ſenſuali ⁊ animali/ ſꝫ diuiſionē fieri inter ſpm̄ ⁊ animā neceſſe ē ꝑ verbum dei viuax ⁊ efficax. Que diuiſio longeplus hꝫ ammiratōis qͣꝫ aīe ⁊ corꝑis ſeꝑatio. quēad modū teſtat̉ autor li. de ſpiritu ⁊aīa. ⁊ venerabilis Richardus. ¶ Sed qͥdconamur. qͥd multa garriēdo balbutimusquaſi videlꝫ rem tantā/ tantis ꝟboꝝ anguſtijs claudere valeamus. Hoc itaqꝫ neqͥt fieri. Scripſerūt multa plurimi viroꝝ diuinoꝝ ⁊ eleuatoꝝ ſuꝑ hac re. ⁊ diuinus Dionyſius. Augꝰ. Grego. ⁊ recentiores Bern̄.Hugo. Richar. ⁊ poſt eos Bonauē. ⁊ alijqͥ in hāc ꝯcurrūt ſnīaꝫ nō poſſe hāc cognitionē ꝯſideratōis qͣ loqͥmur incxꝑtis apire. qm̄ ē māna abſcōditū. ⁊ calculus in qͦ ēnomē ſcriptū qd̓ nemo nouit niſi qͥ accipit⁊ ſons in qͦ nō cōicat alienus. ¶ Sileamꝰergo ⁊ ad vnū obediētes xp̄o/ ꝯſideremꝰ lilia agri quō creſcūt. qm̄ hoc ſufficiet. tantūnō deſit imitatio ⁊ applicatio ad opꝰ. Nōne lilioꝝ ſemen pͥus mortificat̉ in terra qͣꝫſtipes aſſurgat. ⁊ qͣꝫ flores emicēt? Nō alit̓carnalitatē ⁊ animalitatem cū ſuis appetitibꝰ ⁊ deſiderioꝝ paſſionibꝰ corruptiſſimiſemori neceſſe ē ſi cupimus tandem / patentibus floribꝰ/ pulchraꝝ caſtarūqꝫ affectionum/ libero ꝯſpectu ſuꝑnis inhiare fulgoribꝰ. ¶ Et qͥs ad hec idoneus? Nimiꝝ ille qͥin valle lachrymaꝝ totūs in ꝯtritiōe ꝑuali-