Sermo factus de ſancto

tas. ſuauitas incōprehēſibilis ē. iocūdiſſimaqꝫ dulcedo. Iubeas vt diligam te. Diligaꝫ te igit̉ dn̄e fortitudo mea. diligā nonꝙ amore meo egeas. ſed qꝛ idip̄m vis ⁊ iubes. fiat qd̓ vis. fiat qd̓ mādas. exurge domine in p̄cepto qd̓ mandaſti. diligat te qͥcqͥd in me eſt. tota v̓tus mea. totū cor meū.tota aīa mea. deſideret teip̄m qͥ totus es deſiderabil̓. amē te totū cui me totū nec ſemeldebeo. Naꝫ debeo/ qꝛ nihil erā ⁊ feciſti me.debeo/ quia ꝑierā ⁊ reformaſti me. milleſiesmortē meruerāt pctā mea. ſꝫ debeo milleſies ⁊ amplius: qꝛ miẜicordia tua magna ēſuꝑ me. ⁊ eruiſti milleſies aīaꝫ ex inferno inferiori. etiā aīa mea tepida ⁊ euomi digna.aīa arida nimis in amore dei tui. aīa ingͣtabn̄ficijs eius. Appello te. rn̄de mihi. ſi qͥſpiā amore tuo ſic arderet vt oīa largiret̉ tihi gͣtis. nōne diligeres eum? Quid ſi vltraomīa ſua donaret ⁊ ſeip̄m nec ſolū donaretſꝫ inſuꝑ ꝓ te redimendo a morte/ mortē ip̄eduriſſimā vltro ꝑferret. nō adeo obduruiſti/ vt poſſes talē ſic amātē redamare. Atuero deus tuus ille talis eſt. qͥ nō puſilla aliqͣbōa ſꝫ hͦ celū hanc terrā hͦ mare ⁊ oīa q̄ ineis ſunt/ tibi ꝯtulit. ſꝫ ⁊ ꝓprio filio ſuo nonpeꝑcit (inqͥt apl̓s ſuus) ſꝫ ꝓ nob̓ oībꝰ tradidit illū. qͣꝫto magis nō oīa etiā nob̓ cū ip̄odonauit? ¶ At rn̄debit fortaſſis tua vel ingratitudo vel auaricia. nō mihi ſoli inqͥesiſta donata ſunt. ꝓpterea nō ſūt amoris erga me ſingularis indiciū. Falleris aīa meaſciueris qꝛ tibi multo copioſius bn̄ficiumcollatū eſt. Itaqꝫ finge tibi vnice hͦ celuꝫ. ⁊hāc terrā datas eſſe. deum inſuꝑ ꝓ te ſola redimēda carnē ⁊ mortē ſuſcepiſſe. nūqͥd ſolitariū hͦ munus grāde malles eſſe qͣꝫ cummultis? Nunqͥd hoīuꝫ oīuꝫ parentū ⁊ affiniū. nunqͥd etiā angeloꝝ ꝯſortio/ velles nōgaudere? Nunqͥd eligeres muneꝝ tuoꝝ nl̓los eſſe ꝑticipes? Nō ita ſapis aīa mea/ vthoc ſapis. Cur gͦ nō diligis diligentē te/ ettalē ⁊ talit̓ diligentē. qͥ amari ſe ⁊ iubet auctoritate ⁊ rogat charitate. aduerſitate cogit. allicit ꝓſperitate? Cui vox illa cōgruit.ſi ad puꝝ reducat̉. dies nocteſqꝫ me ames.ne deſieris. me ſomnies. me expectes. d̓ mecogites. me ſperes. de me oblectes. mecuꝫtua ſis. meus fac ſis poſtremo animus qn̄F ego tuus. ¶ Talia olī plura mecū meditabar vt colūba. Nūc ad vos mihi exhortationis ẜmo ē qͥ inter ꝓficiētes computandieſtis. ad vos qͦs edomita iā carne qͣꝫtū ſatꝭ

eſt ad meditandum ꝯuenit ſatagere totisconatuū neruis ad amorē dei nutriendumaugendū. ꝓficiendūqꝫ. Non vos abducatoro vel ignauia ⁊ vecordia. vl̓ amor ſoliusilluſtrādi intellectus. ꝙ negleciꝰ ſit affectꝰ.quē ſic̄ maxime reſpicit v̓tus ⁊ merituꝫ itap̄cipue colēdus ē. ¶ Atuero dicetꝭ. nos certe ad ſtudenduꝫ poſiti ſumus. nos ad ſcripturas intelligendū. hec ē noſtra vocatio.Hoc nec ego nec reprobo frēs. nihilominus teſtimoniuꝫ ꝑhibebo vob̓ qͣle poſitū ēin epl̓a mea ad frēs de mōte dei/ ꝙ ſcripturas ſacras nullus vnqͣꝫ plene intelliget qͥ n̄affectus ſcribentiū induerit. Et qͣles affectus? v̓tutū qͣꝝ regina ⁊ mr̄ ip̄e eſt. Deniqꝫẜm mēſurā dilectōis/ ꝯſequit̉ magnitudoreuelatōnis diuinoꝝ p̄ceptoꝝ. Nolo mihicredideritis niſi hͦ inſinuet deus ip̄e dilectionis. dū apl̓os dixit amicos. qꝛ oīa q̄cunqꝫ audiui inqͥt a premeo nota feci vob̓. Nimiꝝ a natura comꝑtū eſt ꝙ ſecreta nr̄a occultamus hoſtibꝰ/ amicis reuelamꝰ. Super inimicos meos prudentē me feciſti inquit ille cui incerta ⁊ occulta ſapīe ſue deuſmanifeſtauerat. Cauſam ſubdit meditationem ⁊ amorē diuinoꝝ p̄ceptoꝝ. ¶ Quis p̄terea negauerit qͥn amare ſit qͦddaꝫ ſentire.qꝛ amor inſuꝑ q̄dam ſpūalis exiſtat perceptio? Sentire v̓o cognoſcere ē nō minꝰ qͣꝫvidere. Et ſepe tāto amplius ⁊ certius/ qͣꝫto tactus ⁊ guſtus ab obiectis ſuis ꝑceptiori ac iocūdiori actualitate mouent̉. Nonne mellis dulcedo ⁊ ignis caliditas ⁊ odorum ſuauitas melius guſtu tactu ⁊ olfactuqͣꝫ viſu dinoſcunt̉. Nō aliter aīa ſuū guſtuꝫhabet ſuū tactū olfactum inſuꝑ/ ex amore.Rurſus ſi btītudo hec debet̉ mūdis cordeꝙ ip̄i deū videbūt. ⁊ hec mūdicia nullo pacto melius/ nunqͣꝫ ſincerius ⁊ efficaciꝰ fit/qͣꝫ ꝑ ſucceſſionis amoroſe depuratiuā actionem/ vt maiorē amoreꝫ amplior ꝯſequat̉cognitio neceſſe eſt. ¶ Porro vbi amor ibioculus. vbi ꝟo oculus ibi intētio. ⁊ vbi intenderis ingeniū valet. qͣre ad vehemētiorem amorem valētior effulgebit cognitio.¶ Deinde v̓tus vnita fortior ē ſeip̄a diſperſa. Erit gͦ v̓tꝰ cognoſcitiua/ qͣꝫto in ſe collectior/ tāto fortior. Nihil aūt plus qͣꝫ amorvnitiōeꝫ hāc oꝑat̉. Plura ſunt in hac ſnīa.nā qͥs neſciat ex hac calefactōe forti/ igneꝫlucentē eruꝑe? Ita ex amore cognitio generat̉. ¶ Dicetis p̄terea fortaſſis amoreꝫ voshabere dei qͣꝫtū ſufficit ad p̄ceptū. Uellemꝰ