Sernardo doctore melliſluo XLVI

XLVIII

tudinis dignitatis honeſtatis atqꝫ dilectionis. īſtar narciſci. de qͦ pocte fabulant̉ Exillo delere ſtatuit aīa mea a corde ſuo omnēpulchritudinē reꝝ geſtaꝝ. Oēꝫ cepit amorem alteꝝ a tuo/ dedignari. Cepit tedere qͦtidianaꝝ haꝝ formaꝝ. hāc em̄ tātā de ꝓpͥadignitate decore ⁊ nobilitate p̄ſumpſeratfiduciā. Tā ſuꝑba de amore (vt vulgi voxeſt) facta erat ita vt nullū niſi oīpotētiſſimūſapiētiſſimū ditiſſimū ⁊ pulcherrimū ſuꝑoīa amare dignaret̉ magna ſꝫ bōa ſuꝑbia.¶ Quid mihi ⁊ tibi aito hō qͥd mihi ⁊ tibiad pulchritudines iſtas reꝝ materialium?Quid ad amorē eaꝝ qͣs eq̄ nobiſcum in facultate ſua bruta habēt? Eſto pulchra ſintoīa. Eſto ſpecioſa ⁊ amena ⁊ digna diligi.Quantū ſuꝑemīet pulchritudo ⁊ decor illius qͥ fec̄ oīa? Si in veſtigio. Si in vmbra. Si in nutu qͦdā ⁊ odore hec violētiaineſt vt ſe amari tāta īportunitate/ tantaqꝫrapacitate cōpellāt/ vbi tn̄ aculei gͣues ſūtvbi plus aloēs qͣꝫ mellis hn̄t. Noli mirariſe res ip̄a a qͣ ꝓfluūt hec oīa/ ſua vi me trahit ⁊ dignitate me allicit. In cuiꝰ amore tāta delectatio ē. ⁊ cuius ꝯuictus nō hꝫ amaritudinē. ſꝫ leticiā ⁊ gaudiū. Iſte ē deꝰ mecuius vulnerata charitate ego ſum. ſibi meelegit. me totā habebat. ſibi me dedi. ¶ Uerum qͣꝫdiuꝫ heu tandē aberit. Et qͦuſqꝫ vſqꝫ quo vociferabor vim patiēs ⁊ nō exaudiet? Quero eū miſera nec inuenio. vulnerauit me ⁊ abijt. Adiuro vos filie hierl̓m vtſi inueneritis dilectū meū annūcietis ei. qꝛamore lāgueo. Et ita vere elanguit aīa duꝫhoc mō aſſidue ſuſpirat ad deū ſuū Eratqꝫlanguor fortiſſimus. adeo vt macreſcereꝫ ⁊marceſcerē totus. diſplicebat qͥcqͥd agebā.quicqͥd videbam in ſeculo. ¶ Et aio ego adaīaꝫ meā. Certe aīa mea adhuc rudis es inamore. nec ſatis erudita. ꝓpterea forte nonvenit ad te dilectus tuꝰ. Uis introeamusſcholā aliquā q̄ doceat nos modū qͦ amandus ē amicus tuus/ deus nr̄. Nam qd̓ ſinemō eſt. placere quō pōt? Qd̓ ſi ad res aliasviliores ars addit̉ ⁊ ꝓficit. qͣꝫtominꝰ rei huic diuiniſſime ⁊ qͣ ſola optīe viuit̉ exiſtimādū eſt artē nō deeſſe? Annuit ip̄a. Uenit gͦnō tā greſſu corꝑis qͣꝫ ſtudio ſedule inueſtigatōis ad ſcholas varias. int̓rogaui de qͣlibet. Nūqͥd nō ars amoris doceret̉ in eaꝫRn̄ſum accepi a ſingul̓ voce ꝯfuſa ⁊ rauca. Docemꝰ amorē. Sꝫ in ꝟitate cōperi dūꝑgerē vltra q̄rere. ꝙ nō erat amor ille. vt eſt

amor dei nr̄i. amor caſtusⁱ queꝫ q̄rebat aīamea. In ſchola vna/ docebant̉ hoīes amare. ī illa voluptatē. in alia mūdanā aliquaꝫvanitatē. Quīetiā ſchola illa q̄ videbat̉ honeſtiꝰ inſtituta/ ſchola lr̄atoria/ ſchola ſcīaꝝvariaꝝ/ referebat ad cognitōeꝫ oīa. nihil adamorē. Docebant̉ illic ſedulo adoleſcētes⁊ ſenes cū iunioribꝰ/ de rebꝰ q̄rere. diſputare. libros euoluere. veꝝ a falſo acute ſecernere. In his totꝰ mergebat̉ intellectus. ſꝫ affectus ꝓcul erat. ꝓcul ſine affectiōe. ꝓcul valde ⁊ exul in terra deẜta inuia ⁊ inaqͦſa. In oterra ſalſugīs a malicia hītātiū paſſionū inea. In loco horroris ⁊ vaſte ſolitudīs extratermīos ꝯuerſatōis illiꝰ de qͣ dictuꝫ ē. Nr̄aꝯuerſatio in cel̓. ¶ Ilico retorſi pedem egoBernardus ab his ſchol̓. ⁊ aggͣuata ē valde aīa mea ſtudijs eaꝝ. eo ꝙ ita affectū ſuūvel dep̄uabāt. vel ītolerabili ꝓrſus vanitate aridiſſimū relinq̄bāt. Et dehinc ex imopectore altū trahēs ſuſpiriū. Filij inqͥt hominū vſqꝫ qͦ gͣui corde vt qͥd ſine affectōnede affectibꝰ iudicatis. vt qͥd loqͥmī ſedule d̓dilectōe. ſꝫ nō idiomate dilectōis/ dū caretis dilectōe illa ꝓ qͣ ſi dederit hō oēꝫ ſub̓aꝫſuā/ qͣſi ꝓ nihilo deſpiciet eā. qͣꝫqͣꝫ vbi docet̉illa? Docet̉ dico nō lingua ꝓpͥa affectuumvbi reꝑit̉? Quis eius mihi ſcholā on̄det?Fulcite q̄ſo me floribꝰ caſtoꝝ eloqͥoꝝ. vosqͥcūqꝫ poteſtis. ⁊ poteſtis ſoli qui amatis.Stipate me malis ordinate charitatis. qꝛamore langueo. ¶ Sic lamētabat̉ aīa mea. 7ſic languebat turgida amore/ q̄rēs ſcholāquo ꝯueniētius eā in arte bn̄ amādi ⁊ amorem ꝯẜuādi pariēdi ⁊ agēdi redderet inſtitutā. ¶ Tū ē celo intonuit dn̄s voce grādiad aures ſuas introrſus vt religiōis ſcholam peteremus. Credo qꝛ magis ad inflāmatōeꝫ affectus qͣꝫ eruditōneꝫ ſolā intellectus religio ſtatuta ē ſi recte manet inſtituta. In qͣ rurſus ab initio collocat̉ ſecuriusferuor amoris nouitius qͣꝫ in ſolitudine netenera adhuc aīa offendat in illud maledictum. ve ſoli. qꝛ cū ceciderit nō hꝫ ſubleuātem. Paraui ꝯfeſtim animū gerebā circit̓viceſimūſecundum annū. Anno dn̄i. Mcxij. Et a ꝯſtitutōe domꝰ Ciſtercij. xvi. dūcū ſocijs āpliꝰ triginta religiōis ſchole meſubdidi. ¶ Sꝫ qͣli religiōi ⁊ qͦ fine? Religioni inopi auſtere regulari. nō qͣles heu multas intueor corruptiores qͣꝫ ſeculū. Corruptiores in cōmeſſatiōibꝰ. in laſciuia moꝝ. īeffreni cuiuſlibet diſciplīe regularis abie-