Omniū ſanctorum
XL. V
more fedoꝝ deſiderioꝝ ꝑ mūdiciam cordis.Luctꝰ deniqꝫ purgauit et ſanauit tactū ſpūalē ī v̓ginibꝰ ⁊ ꝯtinētibꝰ ab inqͥetiſſima prurigine fede carnalitatis ꝑ pacē ſpūs. ¶ Porro neqꝫ lingua dicere neqꝫ mēs ꝑciꝑe pōt/ qͣꝫta ad hāc ſanitatē ⁊ reformationē a luctu factā ſubſecuta ſit cōſolatio. Ex magnitudineſuoꝝ effectuū eius plenitudo ꝯcludat̉. Hecnēꝑe ꝯſolatio ſuo odore traxit Abraā d̓ t̓ra⁊ cognatōe ſua. ⁊ īmolatiōeꝫ ꝓprij vnigenitinihilipēdere cōpulit. Sic de ceterꝭ patriarchis ⁊ ꝓphetꝭ ſuo mō. Hec ꝯſolatio ſua pulcritudīe ducebat apl̓os gaudētes a ꝯſpectuꝯcilij ⁊c̄. Per ip̄iꝰ dulcē armoniā lapides ſtephano. ignis Laurētio. Agathe carcer. carbōes igniti Tiburcio. Uincētio ſartaginesdulceſcebāt. Quid amplius? Per hāc vtiqꝫꝯſolatōꝫ ſapidiſſimā vaſta ſolitudo heremi.famēs. ſitis. nuditas. ⁊ oīa q̄ horrida ⁊ aſꝑahūana mortalitas refugit. ea a btīs ꝯfeſſoribus vltro ſuſcepta ſūt. Deniqꝫ tenelle puellule hac ꝯſolatiōe diuini amplexꝰ cōfortate.extinxerūt īpetū ignis ꝯcupiſcētie infernal̓.eis placuit celibatꝰ. nuptie deſpecte ſt̓. morſoīm terribilior abſqꝫ vllo terrore ſuſcepta eſt⁊ Bene ergo habꝫ hīcterciū fundamētū ī hͦ termino ꝯſolatio. validū ē ſicut p̄cedētia. et ſuſtinere ſine collapſuſtructurā qͣdrifarie ꝯſideratōis p̄t. ¶ Primaꝯſideratio. Lugētes nō ſolū nō cōtriſtat qͥcqͥd eis acciderit vt d̓ iuſto ſapiēs loquit̉ ſedetiā ipſos letificat ⁊ cōſolat̉. Ratio ī ꝓmptueſt. qm̄ app̄hendūt quicqͥd euenit eis/ tanqͣꝫmiſſum eis a patre miſericordiaꝝ. ⁊ a ſapientia diuine ꝓuidētie. que attingit a fine vſqꝫad finē fortiter. ⁊ diſponit om̄ia ſuauit̉/ tanqͣꝫ etiā cooperās in bonū ſuū ẜm apoſtolicāſnīam. Sit illud mors. ſit tribulatio. ſit anguſtia. ſit letū. ſit triſte eodē ꝑ omnia vultū.eodem luctu. eadē cōſolatione pugnāt ꝑ arma iuſticie a dextris ⁊ a ſiniſtris ¶ Miraturhic aliquis de ſanctis noſtris. Miret̉ quomodo Epicurus voluptatis aſſertor dixit(teſte Seneca) iocunduꝫ eſſe v̓tuoſo/ torreriī thauro Phalaridis. Et dū moriēs vermibus ſcateret hanc vocē emiſit. Feliciſſimūhunc diē ⁊ beatiſſimū ago. Nōne p̄terea hocvidit oculatiſſimus ph̓orum Ariſto. dicēs īvirtuoſo om̄ia cōſonare rationi. ¶ Igit̉ erātfideles iſti ph̓i opponet aliquis aut abſqꝫ fide intelligi pn̄t q̄ credunt̉. Ubi eſt ergo illd̓niſi credideritis nō intelligetis? Ego aūt qͣ-
les iſti fuerint ph̓i/ nō diſputo. Scio tamēnec mentitū fuiſſe ph̓m. nec intellectū taliuꝫmercatū haberi poſſe abſqꝫ p̄uia fidei ſalteꝫinformis colluſtratiōe. Et forte veritas ſeſeꝑ ora infideliū ſicut olim ꝑ aſinā Balaam/⁊ ꝑ Cayphā reuelauit. Propterea ipſos intellexiſſe plene que dicebāt nō aſſero. ſed itatn̄ ſentiēdū eſſe cōſtāter affirmo. Sꝫ dicuntnos dicere ita/ vl̓ ad fauorē fidei vl̓ religiōiſadulatōꝫ. vel nr̄e ꝓfeſſiōis laudē/ qͣſi vicꝫ officiū noſtꝝ mētiri ſit. ¶ Garriāt qd̓ voluerītꝓfecto. ⁊ ſi ceſſaret nūc oīs obligatio ad fidē⁊ religionē/ certa tn̄ ⁊ comꝑta rō ī hac me veritate teneret. beatos ⁊ cōſolatos eē lugētes.in multis quoqꝫ veritatibꝰ fidei nō minꝰ extraneis. ¶ Subinde miraculū hoc cōſolationis ī aduerſitatibꝰ fit ex gr̄a dei ſpāliter. etex forti actuatōe rōnis ī recogitatōe diuīe ꝓuidētie pr̄ne om̄ipotētiſſime ⁊ ſapiētiſſime ⁊optime. Que actuatio fortꝭ vel trahit ad ſe.vel impedit actus inferioꝝ potētiaꝝ. aut ſaltē ne ſuū actū impediāt/ diminuit ⁊ remittitFūdat̉ hͦ in illa regula ph̓ie. Maiores motus impediūt minores Ꝙ aūt in chriſti paſſione nō ita contigerit miraculoſe diſpenſationis fuiſſe dubium nō eſt. ¶ Hic ingerit ſecorollarium de te beata virgine / que reginacelorū vocari digna es. quia dū tuam ꝑtranſiuit animā gladius paſſionis filij tui. anīatua nihilominus cōſolatione plena fuit Deniqꝫ ex his elucet quo pacto in ſapientē neqꝫ iniuria cadit neqꝫ leſioScd̓a ꝯſideratio.Epicurus collocās homīs felicitatē ī voluptate animi ſi conſequēter locutꝰ ē/ poſuit eāſil̓r in luctu ꝓ ſtatu p̄ſenti. Itaqꝫ dici nequitꝙ felicitas noſtra ſit in voluptate niſi comitāte. Nō em̄ ipſa ē finis vltimꝰ/ ſꝫ ſolus deꝑ dilectionē ⁊ cognitiōꝫ app̄hēſus. Comitatur aūt pari mō de neceſſitate felicitatē iſtaꝫluctus ꝯſurgēs ex app̄hēſione maloꝝ vt inhoneſta ſūt vel honeſtatꝭ impeditiua. Dicere em̄ ꝙ cū vicijs ⁊ erroribꝰ poſſit hr̄i ꝟa voluptas ⁊ pax animi. ē ponere incōpaſſibilia.Dn̄s erat qͥ dixit. Nō ē pax īpijs. qm̄ natura ꝑ os ſynderiſis iugiter vicijs obmurmurat. ⁊ ꝑ intelligētiā erroribꝰ. quēadmoduꝫ laꝑis extra locū poſitꝰ inqͥetꝰ qd̓āmō ē. cuiꝰ ſignū accipimꝰ qd̓ p̄mit obſtātia. Hīc collaudādꝰ ē eraclitꝰ quē referūt Iuuenal̓ ⁊ Seneca cōtinue fleuiſſe. collaudādꝰ ſi flebat eo fine ⁊ circūſtātijs quibꝰ oportebat.