Sermo factus in ſolennitate
qm̄ ipſi ꝯſolabunt̉. Hec tādē ſumpta ſint exſcd̓a radice in hoc termino luctꝰ adherente.Rō tercia et poſtrema edificij nr̄iſtructura ꝯſummāda ī hoc termiP no ꝯſolatio/ repetere non pigeatquid ē ꝯſolatio. Cōſolatio eſt habitus aīe quo īclinat̉ amplecti qd̓ammodo⁊ vnire ſibi obiectuꝫ ſub rōne boni. honeſti⁊ ꝯueniētis app̄hēſum. Cōſolatio aūt actualis/ eſt vitalis ⁊ mulcebris motus aīe/ ex tali habitū ⁊ inclinatōe cōſurgēs. Ecce ꝙ duoꝯcurrūt ad integritatē bone ꝯſolatiōis. app̄henſio potētie cognitiue. ⁊ rō obiectalis honeſti ⁊ ꝯueniētis. ¶ Et qm̄ potētia q̄ app̄hēdit ſi ſit indiſpoſita. et ab armonia debite ꝓportionis diſcraſiata/ faciliter decipit̉ in iudicio. aut qn̄qꝫ nihil ſentit. oportet oīno noſtrā cognitiuā rationalē bn̄ diſpoſitaꝫ eſſe/ ſibn̄ ꝑ eā querimꝰ app̄hēdere/ ⁊ ī obiecto ꝯueniētis honeſtatis ꝯſolari. Exemplū a ſenſualitate ſumamus. Da febricitāti vinū illudamaricabit linguā eius. Oſtēde lippo lumēgratiſſimū ille ꝯturbabit̉. Exulceratū palpa leniter. tn̄ nō delectationē/ ſꝫ dolorē acerrimū inferes. Odores ſuauiſſimos non ſentit reumaticꝰ. Surdaſtris nō ē delectamento vox canora/ dulciſqꝫ ſymphonia. Nō ſecus eſtimandū ē de ſenſibꝰ aīe interioribus.Quid me reſpicis qͥd admiraris/ ſi rōni ſuos qͥnqꝫ ſenſus eē dixi? Nōne eſt in ea viſusſpūalis qͦ cernit̉ pulcritudo. decor ⁊ candorlucis illiꝰ eterne cuiꝰ lumē ſignatū ē ſuꝑ nos.Quo viſu videre nōne ſe dicit apl̓s. Nūc ꝑſpeculū ⁊ in enigmate. tunc aūt facie ad faciem? Eſt auditus ſpūalis quo ꝑcipit̉ ſummaarmonia vitatis. De qͦ ꝓph̓a ait. Audiā qͥdloquat̉ ī me dn̄s. Eſt p̄terea guſtꝰ ad quē īuitabat idē ꝓpheta. Guſtate ⁊ videte ⁊c̄. Eſt inſuꝑ tactꝰ ſpūalis. alioqͥn nō dixiſſꝫ ſpōſa ſpōſo in canticis. Leua eiꝰ ſub capite meo/ ⁊ dextera illiꝰ amplexabit̉ me. ⁊ oſculet̉ me oſcl̓ooris ſui. Deniqꝫ olfactū eē in rōne ꝓbat voxeiuſdē ſpōſe ad ſpōſū. Trahe me poſt te. curremus in odorē vnguētoꝝ tuoꝝ. ¶ Nos ꝟocogitatōes ⁊ motōes ⁊ ſenſatōes huiꝰ qͥntuplicis ſenſus radicate in vno libero arbitriohoīs/ ſoliti ſumus appellare noīe viſiōis. vtvide qͥd ſonet. qͥd ledit Et ẜm hoc ꝓprie ⁊ integre dicit Aug. ꝙ viſio eſt tota merces. Nāamorē ⁊ dilectionē cū delectatōe. hoc modoviſio in ſe claudit. et hoc mō qͥ plura diligitplus cognoſcit. Hoc mō ꝯtemplatio ad feZlicitatē ſufficit integrandā. ¶ Proinde ſenſi-
bus iſtis qͥnqꝫ reformatis ⁊ ſanatis ꝑ luctū.(Nā luctus eſt potiſſimū ad hmōi purgationē ⁊ ſanationē inſtrumētū) qͥs nō agnoſcaqͣꝫ vehemēs delectatio ꝯſequat̉ ex ꝯiūctionecuiuſlibet hmōi ſenſuū cū ſuo obiecto cōueniētiſſimo. Et qd̓ eſt obiectū illud? vtiqꝫ deꝰomne bonuꝫ/ ſicut dn̄s Moyſi repromiſit.Oſtendā tibi om̄e bonū. Ipſe nimiꝝ ē viſuiſumma pulcritudo. auditui ſūma armonia.olfactui odor ſuauiſſimus. guſtui panis ſapidiſſimus. tactui ſumme ſuauis. intimus ⁊cōiunctꝰ. Uide qͣꝫ ꝯiūctus. Nā qui adheretdeo vnus ſpūs ē cū eo. ¶ Hec oīa Aug. Grego. ⁊ Hugo/ ⁊ ceteri theologizātes nob̓ valde impares/ paſſim cantant. ⁊ nos circa pugnas verboꝝ/ circa fantaſiaꝝ fumos plꝰ obnubilātes qͣꝫ illuminātes. plꝰ fumātes qͣꝫ flāmātes. lāguemus. artamur. areſcimꝰ atqꝫ vaneſcimꝰ/ vt ob tales forte dixerit climacꝰ theologiā nō cōuenire niſi lugētibꝰ. ¶ Et pēſatep̄cor. p̄cor aduertite/ ſi ſenſus naturales ⁊ imꝑfecti/ tāta nos oblectatōe trahāt ⁊ rapiāt etiam vſqꝫ ad furiā ex app̄hēſiōe obiectoꝝ. plane imꝑfectoꝝ ⁊ plurimū amaritudīs habentiū/ qͥs exiſtimare ſufficiet qͣꝫta ē illa delectatio/ quātus torrēs voluptatꝭ ſobrie ⁊ ſinceredū ꝑfectiſſima potētia obiecto ſuo ꝑfectiſſimo ſub hac rōne qͥntuplici ſil̓ app̄hēſiōe cōiūgit̉ ⁊ vnit̉? Hoc ſenſit intime qͥ tā alte clamauit Quā magna multitudo dulcedīs tuedn̄e/ quā abſcōdiſti timētibꝰ te. ¶ Uellē nob̓tp̄s ſufficere ad ꝯfirmandā hāc vitatē exemplis illuſtriſſimis ſctōꝝ illoꝝ quoꝝ memoriam recolit eccl̓ia. Nā ꝑ adaptatōem quādaꝫliceret hos qͥnqꝫ ſenſus ad qͥntuplicē ſtatumbeatorū traducere. Olfactū ad pr̄iarchas ⁊ꝓphetas. Uiſuꝫ ad apl̓os ⁊ diſcipulos. Auditū ad martyres. Guſtū ad cōfeſſores. Tactū ſpūaliter ad v̓gines ⁊ ꝯtinētes. ¶ Oſtenderemus quēadmodū luctꝰ purgauit ⁊ ſanauit hos ſenſus in eis ſeptima beatitudīe mediāte. Et ex deſcpͥtione boni luctꝰ illud palāelicit̉. Luctꝰ ſanauit olfactū a fluido reumate affluentiū bonoꝝ terrenoꝝ ꝑ pauꝑtatemſpūs ī pr̄iarchis ⁊ ꝓphetꝭ/ etiā inter mediasdiuitias. Luctꝰ purgauit viſū ab inflationeſuꝑbie tumide. ⁊ ab acri morſu vīdicte felleeatqꝫ pungitiue. ꝑ mititatē in apl̓is. Luctuspurgauit auditū in martyribꝰ ab impletōnetremula terrenarū ſollicitudinū. ⁊ a ꝓprij cōmodi viſcoſitate ꝑ eſurieꝫ iuſticie ⁊ miſericordie impenſionē. Luctus purgauit ⁊ ſanauitguſtū in cōfeſſoribus/ a febrili ⁊ ſordido hu-
V