Omniū ſanctorumXIV
cōſolatoria. Maiore p̄ſuppoſita ex diffinitione mīorē facile ē deducere ex qͣꝫ pl̓imis cōditōibꝰ honeſtis luctui attributꝭ. Luctꝰ qͥppe iuſtus ē ⁊ deo acceptꝰ/ tanqͣꝫ reddens deoqd̓ ſuū ē. vel dū punit pctā ī ſe ⁊ in alijs deoodioſa. vel ab offenſaꝝ diuīaꝝ reliquijs autoccaſionibꝰ liberari deſiderat.Scd̓a ꝯſideratio.Nō ē inopinabile ẜm eādē aīaꝫ ſil̓ ⁊ ẜm idē.diuerſis tn̄ reſpectibꝰ lugere et ꝯſolari inſtarxp̄i. Si em̄ cōcedimꝰ aīam ſil̓ intelligere recte ⁊ reflexe/ ⁊ d̓ iudicio ſuo formidoloſo certitudinalit̓ iudicare nō videt̉ repugnātia ꝙde luctu actuali tāqͣꝫ de obiecto ſiml̓ habeat̉actual̓ ꝯſolatio. Nec aliqͥd apparet obſtare.niſi ꝙ motꝰ hoꝝ actuuꝫ ſūt ad ꝯͣrios effectꝰ.vnꝰ ad fugā. aliꝰ ad ꝓſecutōꝫ. vnꝰ ad dilatationē cordis. aliꝰ ad ꝯſtrictōꝫ. Sꝫ hͦ vltimū d̓luctu ⁊ ꝯſolatōe ī ſenſualibꝰ veꝝ ē ita ſe hr̄e. īſpūalibꝰ forte nō eque. Cuiꝰ rei ſatis vident̉exꝑientiā dediſſe ſanctoꝝ plurimi. quoꝝ vita cū in luctu cōtinuo eſſet. facies tamē ſerena ⁊ iocūda/ ⁊ inter medias lachrimas miraleti homīs ſuauitate ⁊ trāquillitate reſperſafulgebat/ vt ī Martino. Dat exempluꝫ climacꝰ de puero ſiml̓ flēte ⁊ clare ridēte. Et venerabil̓ Richardꝰ tradit ī eodē hoīe contemplatiuo/ ſimul eſſe raptū mētis ad diuīa. exēplo Moyſi poſiti intra caliginē ī mōte ⁊ ſimul fieri rebellionē ī ſenſu more idolatrantium ī valle. Ad hͦ pōt trahi illd̓ d̓ enea. Mēsimmota manet/ lachrime voluunt̉ inanes.¶ Uel dicamꝰ vt oīs calūnie tollat̉ occaſio.ꝙ luctꝰ ⁊ ꝯſolatio eādē aīam tanta celeritatealternatim inuicē afficiūt/ quātaꝫ diſcernerenō valemꝰ. Et ꝯſeq̄nter ponet̉ motꝰ cordisquaſi tremulꝰ ⁊ mixtꝰ ex ꝯſtrictōe ⁊ dilatatīone forte ſil̓is motui cāpane dū tremit ⁊ cordecythare dū reſonat. ⁊ ita mirabilis armoniafit ī corde noſtro ex hac mutua ꝑcuſſione luctus ⁊ ꝯſolatōis/ qualē armoniā explicare ſicut difficile ē/ ita exꝑiri facile. Hūc tremorēnotabat exhortatio ꝓphetica exultare iubētdeo cū tremore. Exultatio qͥppe ſola dilatādo facile euaneſceret/ ſi luctꝰ reprimēs nō induceret hūc tremorē. Quo tremore tandē exercitata aīa/ more alaude volitādo cātātꝭ cadit ī felicē ſpaſmū. ⁊ in illā extaſim rapit̉ vbidicat cū ſilētio. Bonū ē hic nos eē. Et illudIn pace ī idip̄m dormiā ⁊ requieſcaꝫ. ¶ Deniqꝫ ꝑ dicta elucēt veritates qͣs īopinabilesridēt carnal̓r ſapiētes. duꝫ apl̓s p̄cipit eē ſic̄
triſtes. ſemꝑ aūt gaudētes. Et ꝓph̓a Scd̓ꝫmultitudinē doloꝝ meoꝝ in corde meo ꝯſolatōes tue letificauerunt aīam meā.Tercia cōſideratio. ⁊Aduerſitates corꝑales ⁊ luctꝰ ſenſuales trahūt de ꝑ accidēs ad luctū bonū. Ex ſe em̄ indifferentiā habēt ad honeſtū vel inhoneſtūIta ꝓſperitates ⁊ vana gaudia ex oppoſitovehemēter impediunt. ꝓpterea fortuna moderate aduerſa ſecurior ē regulariter ⁊ optabilior/ qͣꝫ multū ꝓſpera. ¶ Hec quidē deduxit certa ratione Boe. Et ſapiētis vox affirmat dicētis. Melius eſt ire ad domū luctꝰqͣꝫ ad domū cōuiuij. In illa em̄ finis cūctorum admonet̉ hoīm/ vt viuēs cogitet qͥd futuꝝ ſit. Et rurſum. Riſum putaui errorē/ etgaudio dixi qͥd fruſtra decipis? ¶ Ꝙ ſi omnia que conſiderationē noſtrā informant delaude tribulatōis/ ⁊ ꝓſperitatis deceptōe inducere voluero nō dico ꝑtē ẜmōis nec ẜmones ītegros. īmo nec libros ml̓tos ad hͦ ſuffecturos eē ſcio. Legat̉ Chriẜ. ī ſuo de ꝯpūctōe cordis. Gregor. ī moralibꝰ. Guilhelmꝰpariſien̄. ī ſuo de v̓tutibꝰ. de laude tribulationis ⁊ pauꝑtatis. ¶ Et ꝯpilatio illa cōis dev̓tutibꝰ ⁊ vicijs ꝓrſus ⁊ optima. Bonauen̄.ī ſtimulo ꝯſcīe ⁊ alij pl̓es. Et ī hac ꝯſideratione ſtabiliri poſſent oēs beatitudines euāgelij hodierni. p̄ſertim pͥma. ⁊ noſtra hec tercia⁊ vltima. Emerſit cōſiliū Platōnis ⁊ ſimilium/ vt aſſidua eſſet mortis meditatio.Quarta ꝯſideratio.Et ſi ī beatis nō erit amplius luctꝰ neqꝫ clamor ſed nec vllus dolor. tn̄ ꝓ hac valle miſerie ille regulariter qͥ beatior ē/ eſt luctu bonoplenior. Cōſideratio iſta ab Aug. ponit̉ inſuo de ciui. dei. Et adeo vera ē ꝙ nullus vnqͣꝫ tantū luxit quantū xp̄s caput noſtꝝ ⁊ bn̄dictus in ſecula. Nō quidē ꝓ ſuoꝝ ſed ꝓ noſtroꝝ app̄henſione peccatorū etiā ab inſtanti ſue cōceptionis glorioſe / vt quidā tradūtIta luxit Maria. ita Paulus. ita Petrus ⁊ceteri innumeri/ poſt plenā et certā ſuoꝝ peccatorū remiſſionē. Itaqꝫ iſta tria ſe hic ꝑ cōmunicationē quandā amplectunt̉. beatitudo. luctus. ꝯſolatio. Et ex oppoſito ad cōſideratōꝫ noſtrā inferre licet illos eē hoīm miſerrimos ⁊ a beatitudīe remotiſſimos ꝓ hacvita. qͥ vel ex elatōe vel ex vana cōſolatiōe vl̓peccatorū nimia obduratione/ lugere fugiunt. horrēt. deſpiciunt. Igit̉ beati qͥ lugēt-