Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo factus in ſolennitate

Beatitudo noſtra ē de numero delectabiliſſimoꝝ/ īmo delectabiliſſima. Hocip̄m dicere ꝯpulit Ariſto. i. et. x. ethicoꝝ. Habebatur quoqꝫ oraculo apud veteres / vt infralatius docet̉. In ſctīs ꝓpterea quoꝝ hodiecelebritas agit̉/ exꝑientia multiplex illd̓ cer facit. Qd̓ inſuꝑ ſub altiſſimis ꝯſideratōibus ſapientū allegatōibꝰ/ initiū ſummemunis de v̓tutibus manuducit.Quarta ꝯſideratio.Uerā plenā ꝯſolatōeꝫ / ſicut nec verā btītudinē vita hūana pͥus hr̄e p̄t abſqꝫ luctu.Perſpicuū ē ſeqͥ ex p̄miſſis. Propterea licet ſolū credere ſꝫ etiaꝫ intelligere Qm̄beati lugēt ⁊c̄. Et hec de pͥma radice. ex īterminꝰ iſte btītudo germīat hāc ꝟitatis ſegētē/ beatos ꝯſolatos eſſe lugētes.Uge ꝑgamus vltra ad ſcd̓aꝫ noſtreoronis fabricā. qua fundabit termiAnus iſte luctus. Attamē ne ꝑpendicularē noſtri edificij regulā ꝯturbet eqͥuocationis irregularitas. deſcribēdū ē qͥd ē luctꝰquid ꝯſolatio. inueniet̉ luctꝰ malus nihil ad beatitudinē cōferens. nec afferēs conſolationē bona ſit. Hoc ſenſit dixit. Triſticia ſecl̓i mortē oꝑat̉. pͥus dixiſſꝫ. Triſticia ẜm deū eſt/ penitētiā in ſalutē ſtabilēoꝑat̉. ij. Corint. vij. Luctꝰ cōſolatio ſubvna acceptōe generali due paſſiones ſunt. ille due cōtrarie qͣs aliter nomīamꝰ doloreꝫ etgaudiū. que cōplectunt̉ in ſuo generis ſinupaſſiones om̄s reliquas enumeratas a ph̓oij. ethi.. ij. reth̓. a poeta. vi. eneid̓. ab alijſalibi. Cōſequunt̉ aūt paſſiones iſte due luctus ꝯſolatio vel dolor et gaudiū ad duasrōnes obiectalis general̓ extremas. Qua vna ē vt boni ꝯueniētis. altera mali diſcōuenientis. Deſcribit̉ hic luctꝰ hoc ſūptus. Luctꝰ ē vitalis aīe motus ſurgens exapp̄hēſione obiecti vt diſcōueniēs eſt. Cuiꝰeffectꝰ ē (p̄ſertim ſi ſit in ſenſu) cōſtrictō qͥdaꝫhorror fuga reniſus. Eſt aūt diſcōueniētie diſproportio leſiua armonie vnitatꝭdebite. Elucidatiōꝫ haꝝ deſcpͥtionū deductōe oīm paſſionū ad has duas/ q̄rat cuilibuerit. ij. ethicoꝝ rethorice cuꝫ notatiscōmenta. Deinde qꝛ tripliciter d̓r bonūdelectabili vtili honeſto. Et ſil̓r malūex oppoſito. triſtabili. nociuo inhoneſto. Poſſemꝰ cōformit̉ ad has rōnes obiectales boni mali multiplicare ẜmonē de luctu cōſolatōe. ꝓut cōſurgūt mediate vel ī-

mediate ex app̄hēſiōe boni hōeſti. vel maliinhoneſti. dupl̓r. ī actu vl̓ ī habitu Hocquippe luctꝰ ꝯſolatio ꝓprie ſunt aīenalis/ ad ſenſualitatem niſi ordinate adrationē ſpectāt. ſicut nec obiectales honeſtiinhoneſti rōnes. Dicamꝰ igit̉ luctꝰ inpoſito/ ꝓut d̓r beatitudo qͥdē formalit̓/ſed qꝛ cōicat beatitudinē hic ī via. vel qꝛ ducit ad. habet ſic deſcribi habitu. Luctꝰ ēhabitus anīe gratioſus quo inclinat̉ fugere horrere obiectū ſub rōne mali inhoneſti etdiſcōueniētis app̄hēſū. App̄hēdit̉ v̓o obiectū vt inhoneſtū tripl̓r. aut formaliter. ſic ēdeformitas. aut ſcd̓o ꝯſecutiue. qꝛ ē effectusculpe reliquie eiꝰ/ ſicut reatꝰ pene et macl̓a offenſa. aut tercio occaſionatiue. qꝛ ad cul inductiuū ē. aut vt ab honeſtate diſtracti. vt noxie tēptatōes rebelliones ſenſualitatis. aūt diſcōueniētie inhōeſte/ ē violatio modi ſpeciei ordīs. vl̓ nūeri. pōderis etmēſure/ vel vnitatꝭ ſpeciei bonitatꝭ ī liberoarbitrio vt arbitriū ē. Uiolētat̉ īſuꝑ modꝰmēſura vnitas ī libero arbitrio. ip̄minſequit̉ motionē dei vt efficiēs ē. Uiolētat̉ſpēs numerꝰ/ ꝯformat̉ cauſe ſue exēplari. Uiolētat̉ aūt pōdꝰ ordo et bonitas/ inſequit̉ motōne ſue cauſe final̓. Peroppoſitū ſumit̉ ꝯueniētie honeſti. Pareſt deſcribere ꝯſolationē. Cōſolatio habitu ē habitus aīe quo inclinat̉ amplecti qͦdā vnire ſibi obiectū ſub rōne boni honeſti ꝯueniēcis app̄hēſū. Et d̓r ſil̓r honeſtuꝫtriplicit̓. vel formal̓r vel cōſecutiue vel efficienter diſpoſitiue. Has deſcpͥtōes neqꝫ fingimꝰ neqꝫ ſola fide ſupponimꝰ. Qm̄ ex ph̓ica traditōe fūdata ī his nos docet exꝑiētiapn̄t elici vallariqꝫ. Ex qͥbꝰ qͥd ſit luctus proactu. qͥd conſolatio actual̓ liqͥdū ē. luctꝰ cōſolatio actuales/ ſunt vitales motus animi in talibus habitibꝰ ꝓcedentes. Iacto et ordinatoᵈhoc deſcriptionum fundamento/ ſuperaddamus quaſdam litterales conſiderationes Prima cōſideratio eſt iſta. Luctus qualeꝫdeſcpͥſimus/ ē cōſolatiōis inductiuus. Ita qui lugēt eo ipſo ꝯſolant̉. vt veꝝ ſit ad lr̄aꝫTriſticia veſtra v̓tet̉ in gaudiū. Habemusmediū in om̄i demōſtratione efficaciſſimuꝫdiffinitionē ſcꝫ ad hoc oſtēdendū Oīs quippe app̄henſio obiecti vt honeſtū ē conueniens eſt conſolatoria. ſed app̄henſio huiꝰ luctus ē honeſti app̄hēſio cōueniētis. ergo ē