Sermo factus in ſolennitate
Beatitudo noſtra ē de numero delectabiliſſimoꝝ/ īmo delectabiliſſima. Hocip̄m dicere rō ꝯpulit Ariſto. i. et. x. ethicoꝝ. Habebatur quoqꝫ ꝓ oraculo apud veteres / vt infralatius docet̉. In ſctīs ꝓpterea quoꝝ hodiecelebritas agit̉/ exꝑientia multiplex illd̓ certū facit. Qd̓ inſuꝑ ſub altiſſimis ꝯſideratōibus ⁊ ſapientū allegatōibꝰ/ initiū ſumme cōmunis de v̓tutibus manuducit.Quarta ꝯſideratio.Uerā ⁊ plenā ꝯſolatōeꝫ / ſicut nec verā btītudinē vita hūana pͥus hr̄e nō p̄t abſqꝫ luctu.Perſpicuū ē hͦ ſeqͥ ex p̄miſſis. Propterea licet iā nō ſolū credere ſꝫ etiaꝫ intelligere Qm̄beati qͥ lugēt ⁊c̄. Et hec de pͥma radice. ex īterminꝰ iſte btītudo germīat hāc ꝟitatis ſegētē/ beatos ⁊ ꝯſolatos eſſe lugētes.Uge ꝑgamus vltra ad ſcd̓aꝫ noſtreoronis fabricā. qua fundabit termiAnus iſte luctus. Attamē ne ꝑpendicularē noſtri edificij regulā ꝯturbet eqͥuocationis irregularitas. deſcribēdū ē qͥd ē luctꝰquid ꝯſolatio. Nā inueniet̉ luctꝰ malus nihil ad beatitudinē cōferens. nec afferēs conſolationē q̄ bona ſit. Hoc ſenſit qͥ dixit. Triſticia ſecl̓i mortē oꝑat̉. Cū pͥus dixiſſꝫ. Triſticia q̄ ẜm deū eſt/ penitētiā in ſalutē ſtabilēoꝑat̉. ij. Corint. vij. ¶ Luctꝰ ⁊ cōſolatio ſubvna acceptōe generali due paſſiones ſunt. ille due cōtrarie qͣs aliter nomīamꝰ doloreꝫ etgaudiū. que cōplectunt̉ in ſuo generis ſinupaſſiones om̄s reliquas enumeratas a ph̓oij. ethi. ⁊. ij. reth̓. ⁊ a poeta. vi. eneid̓. ⁊ ab alijſalibi. Cōſequunt̉ aūt paſſiones iſte due luctus ⁊ ꝯſolatio vel dolor et gaudiū ad duasrōnes obiectalis general̓ ⁊ extremas. Quarū vna ē vt boni ꝯueniētis. ⁊ altera mali diſcōuenientis. ¶ Deſcribit̉ hic luctꝰ hoc mō ſūptus. Luctꝰ ē vitalis aīe motus ſurgens exapp̄hēſione obiecti vt diſcōueniēs eſt. Cuiꝰeffectꝰ ē (p̄ſertim ſi ſit in ſenſu) cōſtrictō qͥdaꝫhorror ⁊ fuga ⁊ reniſus. Eſt aūt rō diſcōueniētie diſproportio leſiua armonie ⁊ vnitatꝭdebite. Elucidatiōꝫ haꝝ deſcpͥtionū cū deductōe oīm paſſionū ad has duas/ q̄rat cuilibuerit. ij. ethicoꝝ ⁊ rethorice cuꝫ notatis ꝑcōmenta. ¶ Deinde qꝛ tripliciter d̓r bonūdelectabili ꝓ vtili ⁊ ꝓ honeſto. Et ſil̓r malūex oppoſito. ꝓ triſtabili. ꝓ nociuo ⁊ ꝓ inhoneſto. Poſſemꝰ cōformit̉ ad has rōnes obiectales boni ⁊ mali multiplicare ẜmonē de luctu ⁊ cōſolatōe. ꝓut cōſurgūt mediate vel ī-
mediate ex app̄hēſiōe boni ⁊ hōeſti. vel maliinhoneſti. ⁊ hͦ dupl̓r. ī actu vl̓ ī habitu Hocquippe mō luctꝰ ⁊ ꝯſolatio ꝓprie ſunt aīe rōnalis/ ⁊ ad ſenſualitatem nō niſi ordinate adrationē ſpectāt. ſicut nec obiectales honeſti ⁊inhoneſti rōnes. ¶ Dicamꝰ igit̉ ꝙ luctꝰ in ꝓpoſito/ ⁊ ꝓut d̓r beatitudo nō qͥdē formalit̓/ſed qꝛ cōicat beatitudinē hic ī via. vel qꝛ ducit ad eā. habet ſic deſcribi ꝓ habitu. Luctꝰ ēhabitus anīe gratioſus quo inclinat̉ fugere⁊ horrere obiectū ſub rōne mali inhoneſti etdiſcōueniētis app̄hēſū. App̄hēdit̉ v̓o obiectū vt inhoneſtū tripl̓r. aut formaliter. ⁊ ſic ēdeformitas. aut ſcd̓o ꝯſecutiue. qꝛ ē effectusculpe ⁊ reliquie eiꝰ/ ſicut reatꝰ pene et macl̓a⁊ offenſa. aut tercio occaſionatiue. qꝛ ad culpā inductiuū ē. aut vt ab honeſtate diſtractiuū. vt noxie tēptatōes ⁊ rebelliones ſenſualitatis. Rō aūt diſcōueniētie inhōeſte/ ē violatio modi ſpeciei ⁊ ordīs. vl̓ nūeri. pōderis etmēſure/ vel vnitatꝭ ſpeciei ⁊ bonitatꝭ ī liberoarbitrio vt arbitriū ē. Uiolētat̉ īſuꝑ modꝰ ⁊mēſura ⁊ vnitas ī libero arbitrio. dū ip̄m n̄inſequit̉ motionē dei vt efficiēs ē. Uiolētat̉ſpēs ⁊ numerꝰ/ dū nō ꝯformat̉ cauſe ſue exēplari. Uiolētat̉ aūt pōdꝰ ⁊ ordo et bonitas/dū nō inſequit̉ motōne ſue cauſe final̓. Peroppoſitū ſumit̉ rō ꝯueniētie honeſti. ¶ Pareſt deſcribere ꝯſolationē. Cōſolatio ꝓ habitu ē habitus aīe quo inclinat̉ amplecti qͦdāmō ⁊ vnire ſibi obiectū ſub rōne boni honeſti ⁊ ꝯueniēcis app̄hēſū. Et d̓r ſil̓r honeſtuꝫtriplicit̓. vel formal̓r vel cōſecutiue vel efficienter ⁊ diſpoſitiue. Has deſcpͥtōes neqꝫ fingimꝰ neqꝫ ſola fide ſupponimꝰ. Qm̄ ex ph̓ica traditōe fūdata ī his q̄ nos docet exꝑiētiapn̄t elici vallariqꝫ. Ex qͥbꝰ qͥd ſit luctus proactu. qͥd conſolatio actual̓ liqͥdū ē. Nā luctꝰ⁊ cōſolatio actuales/ ſunt vitales motus animi in talibus habitibꝰ ꝓcedentes.¶ Iacto et ordinatoᵈhoc deſcriptionum fundamento/ ſuperaddamus quaſdam litterales conſiderationes¶ Prima cōſideratio eſt iſta. Luctus qualeꝫdeſcpͥſimus/ ē cōſolatiōis inductiuus. Itaꝙ qui lugēt eo ipſo ꝯſolant̉. vt veꝝ ſit ad lr̄aꝫTriſticia veſtra v̓tet̉ in gaudiū. Habemusmediū in om̄i demōſtratione efficaciſſimuꝫdiffinitionē ſcꝫ ad hoc oſtēdendū Oīs quippe app̄henſio obiecti vt honeſtū ē ⁊ conueniens eſt conſolatoria. ſed app̄henſio huiꝰ luctus ē honeſti app̄hēſio ⁊ cōueniētis. ergo ē