Omniū ſanctorum
XLV
⁊ eū nō ſicut deū glorificaſſe. ꝓpterea euanuiſſe in cogitatōibꝰ ſuis Ecce vanitatē cogitationū ſi glorificatio ſecludat̉. et datos fuiſſeī reprobū ſenſū. quales multos flemꝰ noſtrꝭtꝑibus. ¶ Porro locutōes ceteroꝝ ph̓orumqͣꝫqͣꝫ diuerſo calle ꝟboꝝ incederēt/ in eandeꝫiudicio meo ſnīe finē ꝯueniūt. Nā bonū ſeparatū qd̓ Plato poſuit. cuiꝰ adeptōe beatidicimur ⁊ ſumꝰ. nihil aliud a deo pōt intelligi qd̓ adipiſcimur cogitādo ⁊ amādo hic inenigmate ⁊ inchoatōe quadā imꝑfecta. tandē facie ad faciē plenitudine ꝯſūmata. Rurſus ſi ſtoicoꝝ ⁊ achademicoꝝ ⁊ epicuri p̄nominati poſitionē reſoluamꝰ. īueniemꝰ ꝙ nulla v̓tus ē. nulla honeſtas ſpecioſior. nulla vita plus cōſentanea nature atqꝫ rōni. ſed necaliqua oꝑatio voluptuoſior ē. aut ſi v̓bū voluptatis nimis molle iudicat̉/ nulla delectabilior/ qͣꝫ ſit oꝑatio optime potētie hoīs cōiūgēs eaꝫ cū optimo obiecto ſuo qd̓ ē deus.hoc v̓o fit dū ip̄m ratio cognoſcit/ et cognoſcēs amat. ⁊ ī cognito amatoqꝫ tanqͣꝫ in fineſuo ⁊ cētro quietat̉ ¶ Ecce habetis omnē debeatitudine philoſophica ꝑſcrutationē queſuꝑ vno cardine voluit̉ ⁊ vnit̉. ad cuius noticiā xp̄iana religio compēdioſa fidei traditione ducit. qd̓ efficere philoſophica diſputatio vix lōgo circūitū quaſi palpādo ⁊ innitendo valuit/ nec ꝑfecte tamē valuit. nec ſtabiliter nec ſincere. Hinc p̄clariſſime dictū eſtab apoſtolo/ ꝙ qꝛ mūdus ī dei ſapiētia deūnō cognouit. ſupple cognitione q̄ ꝑ dilectionē operat̉. Et intellige ꝙ hic apoſtolꝰ ẜm diſcipulū eius Dionyſiū philoſophiā appellat dei ſapientiā/ īmo ⁊ reuelationē. Deus inquit reuelauit eis. Placuit ei ꝑ ſtulticiā p̄dicationis. hoc ē ꝑ compendiū credulitatꝭ ſaluos facere credētes. Nō ꝙ philoſophia inutilis aūt falſa ſit quippe que ē dei ſapiētia etreuelatio. nō ꝙ vere religioni aduerſa. nō ꝙin articulo quocūqꝫ cōtraria/ ſicut velle demonſtrare ꝓpoſitum eſt. ſed quia hominesbono dono male ⁊ temerarie vſi ſūt ⁊ alia ratione. vt ad felicitatis beatitudinē ſine ratiocinatione. ſine fluitatione ipſos etiaꝫ ſimplices ⁊ idiotas veīre liceret fidei pede fulcitosDeniqꝫ ne gloriaret̉ ante deū ſtulta preſumptio omnis carnis.His pro primo fundamento poſitis. ⁊ viua ꝟitatis calce agglutinatis quadruplici etiā cōſideratōe inſtarquattuor lateꝝ/ ſupedificare fas habemus.
¶ Prima cōſideratio Quia dei cognitio ꝑfecta neqͥt haberi ꝑ ſenſus ſolos. Alioqͥn bruta eſſent dei capacia. ſi noſtre beatitudīs eſſevolumus ꝑticipes / vt a ſenſibilibꝰ ad ſpūalia cōuertamur neceſſe ē. ¶ Iſtud ē int̓ Platonis dogmata p̄cipuū. auertendū eſſe ſcꝫ aſenſibus faciem noſtre mētis. Om̄ia niſi adſenſum referre eſt ꝓpriū pecoris. ⁊ certiſſimūveritati inueniēde affert detrimentū Huiusſnīe pluries meminit Cicero. et Augꝭ. ex eapulcerrimū illud volumē de vera religionecōtexuit ¶ Animā itaqꝫ noſtrā intellexerunt.philoſophi factā eſſe/ velut in orizōte duorūmundoꝝ. ſpūalis et corꝑalis. Cuius faciesdum ad corꝑalia cōuertit̉/ fit quoadammodo craſſior. nubilior ⁊ hebetior ad intuēduꝫceleſtia. et deprimit terrena inhabitatio ſenſum multa cogitātē inquit vnus ex ph̓is hebreoꝝ. Cui ꝯformis ē ẜmo poete. vi. eneid̓.Terreneqꝫ hebetāt artus moribūdaqꝫ mēbra. Poeticū etiā inuolumentū de hauſtu lethei fluminis ad hoc tendit.OCda ꝯſideratio.Preſuppoſita rōnis aggͣuatōe ꝑ pctm̄ auerſio a ſenſibilibꝰ ad ſpūalia cogitāda/ fieri neqͥt abſqꝫ luctu ſeu triſticia. Haud magna inhͦ loco ratiocinatione opꝰ exiſtit vbi qͦtidiana exꝑientia plus qͣꝫ ſatꝭ ē hāc eloquit̉ ꝟitatē. Quippe mortificatio ſenſualitatꝭ/ pugnavicioꝝ/ v̓tutuꝫ victoria/ fugere voluptates/triſticias equimit̉ ꝑpeti. et ſil̓ia hūane militie ſtipēdia. nōne luctū ſuū ſaltē ab initio ſecū ferunt? Ferūt vtiqꝫ. Attamē ſine iſtis nūqͣꝫ ad ſinceꝝ ⁊ puriſſimū veritatis prime lumē ſcāderemus. nunqͣꝫ ſurſum raꝑemur. ⁊ illic rapti ſtaremus. nec reſpōderemꝰ veracit̉hortāti eccl̓ie. ſurſuꝫ corda habemꝰ ad dn̄mQn̄ ⁊ qualiter obſecro forti ꝯtritōne/ leuaremus nos ſuꝑ noſ. dū iniqͥtas ſuꝑ talētū plūbi ſedēs/ nos ī ima depͥmit. inſtar poete more ſiſiphi. dū ꝯquerimur cū ꝓph̓a Qm̄ iniqͥtates mee ſuꝑgreſſe ſūt caput ⁊c̄. Dū poſtremo multitudiue noxioꝝ deſiderioꝝ ⁊ volitatiū cogitationū īſtabilitate acies nr̄e mētisvndiqꝫ ꝯfundit̉. impedit̉ ⁊ turbat̉. Et hancAriſto. qͣꝫqͣꝫ ſue originis ignarus) notauitvbi dixit aliqͥd eē ī nobis qd̓ aduerſat̉ rōni.ꝓpterea tractaturꝰ de nr̄a btītudine ip̄e d̓ luctuoſitate paſſionū moderāda ꝑ v̓tutes/ prius docendū eſſe neceſſario indicauit.Tercia cōſideratio.
f F 4