Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Omniū ſanctorum

XLV

⁊ eū nō ſicut deū glorificaſſe. ꝓpterea euanuiſſe in cogitatōibꝰ ſuis Ecce vanitatē cogitationū ſi glorificatio ſecludat̉. et datos fuiſſeī reprobū ſenſū. quales multos flemꝰ noſtrꝭtꝑibus. Porro locutōes ceteroꝝ ph̓orumqͣꝫqͣꝫ diuerſo calle ꝟboꝝ incederēt/ in eandeꝫiudicio meo ſnīe finē ꝯueniūt. Nā bonū ſeparatū qd̓ Plato poſuit. cuiꝰ adeptōe beatidicimur ⁊ ſumꝰ. nihil aliud a deo pōt intelligi qd̓ adipiſcimur cogitādo ⁊ amādo hic inenigmate ⁊ inchoatōe quadā imꝑfecta. tandē facie ad faciē plenitudine ꝯſūmata. Rurſus ſi ſtoicoꝝ ⁊ achademicoꝝ ⁊ epicuri p̄nominati poſitionē reſoluamꝰ. īueniemꝰ ꝙ nulla v̓tus ē. nulla honeſtas ſpecioſior. nulla vita plus cōſentanea nature atqꝫ rōni. ſed necaliqua oꝑatio voluptuoſior ē. aut ſi v̓bū voluptatis nimis molle iudicat̉/ nulla delectabilior/ qͣꝫ ſit oꝑatio optime potētie hoīs cōiūgēs eaꝫ cū optimo obiecto ſuo qd̓ ē deus.hoc v̓o fit dū ip̄m ratio cognoſcit/ et cognoſcēs amat. ⁊ ī cognito amatoqꝫ tanqͣꝫ in fineſuo ⁊ cētro quietat̉ Ecce habetis omnē debeatitudine philoſophica ꝑſcrutationē queſuꝑ vno cardine voluit̉ ⁊ vnit̉. ad cuius noticiā xp̄iana religio compēdioſa fidei traditione ducit. qd̓ efficere philoſophica diſputatio vix lōgo circūitū quaſi palpādo ⁊ innitendo valuit/ nec ꝑfecte tamē valuit. nec ſtabiliter nec ſincere. Hinc p̄clariſſime dictū eſtab apoſtolo/ ꝙ qꝛ mūdus ī dei ſapiētia deūnō cognouit. ſupple cognitione q̄ ꝑ dilectionē operat̉. Et intellige ꝙ hic apoſtolꝰ ẜm diſcipulū eius Dionyſiū philoſophiā appellat dei ſapientiā/ īmo ⁊ reuelationē. Deus inquit reuelauit eis. Placuit ei ꝑ ſtulticiā p̄dicationis. hoc ē ꝑ compendiū credulitatꝭ ſaluos facere credētes. Nō ꝙ philoſophia inutilis aūt falſa ſit quippe que ē dei ſapiētia etreuelatio. nō ꝙ vere religioni aduerſa. nō ꝙin articulo quocūqꝫ cōtraria/ ſicut velle demonſtrare ꝓpoſitum eſt. ſed quia hominesbono dono male ⁊ temerarie vſi ſūt ⁊ alia ratione. vt ad felicitatis beatitudinē ſine ratiocinatione. ſine fluitatione ipſos etiaꝫ ſimplices ⁊ idiotas veīre liceret fidei pede fulcitosDeniqꝫ ne gloriaret̉ ante deū ſtulta preſumptio omnis carnis.His pro primo fundamento poſitis. ⁊ viua ꝟitatis calce agglutinatis quadruplici etiā cōſideratōe inſtarquattuor lateꝝ/ ſupedificare fas habemus.

Prima cōſideratio Quia dei cognitio ꝑfecta neqͥt haberi ꝑ ſenſus ſolos. Alioqͥn bruta eſſent dei capacia. ſi noſtre beatitudīs eſſevolumus ꝑticipes / vt a ſenſibilibꝰ ad ſpūalia cōuertamur neceſſe ē. Iſtud ē int̓ Platonis dogmata p̄cipuū. auertendū eſſe ſcꝫ aſenſibus faciem noſtre mētis. Om̄ia niſi adſenſum referre eſt ꝓpriū pecoris. ⁊ certiſſimūveritati inueniēde affert detrimentū Huiusſnīe pluries meminit Cicero. et Augꝭ. ex eapulcerrimū illud volumē de vera religionecōtexuit Animā itaqꝫ noſtrā intellexerunt.philoſophi factā eſſe/ velut in orizōte duorūmundoꝝ. ſpūalis et corꝑalis. Cuius faciesdum ad corꝑalia cōuertit̉/ fit quoadammodo craſſior. nubilior ⁊ hebetior ad intuēduꝫceleſtia. et deprimit terrena inhabitatio ſenſum multa cogitātē inquit vnus ex ph̓is hebreoꝝ. Cui ꝯformis ē ẜmo poete. vi. eneid̓.Terreneqꝫ hebetāt artus moribūdaqꝫ mēbra. Poeticū etiā inuolumentū de hauſtu lethei fluminis ad hoc tendit.OCda ꝯſideratio.Preſuppoſita rōnis aggͣuatōe ꝑ pctm̄ auerſio a ſenſibilibꝰ ad ſpūalia cogitāda/ fieri neqͥt abſqꝫ luctu ſeu triſticia. Haud magna inhͦ loco ratiocinatione opꝰ exiſtit vbi qͦtidiana exꝑientia plus qͣꝫ ſatꝭ ē hāc eloquit̉ ꝟitatē. Quippe mortificatio ſenſualitatꝭ/ pugnavicioꝝ/ v̓tutuꝫ victoria/ fugere voluptates/triſticias equimit̉ ꝑpeti. et ſil̓ia hūane militie ſtipēdia. nōne luctū ſuū ſaltē ab initio ſecū ferunt? Ferūt vtiqꝫ. Attamē ſine iſtis nūqͣꝫ ad ſinceꝝ ⁊ puriſſimū veritatis prime lumē ſcāderemus. nunqͣꝫ ſurſum raꝑemur. ⁊ illic rapti ſtaremus. nec reſpōderemꝰ veracit̉hortāti eccl̓ie. ſurſuꝫ corda habemꝰ ad dn̄mQn̄ ⁊ qualiter obſecro forti ꝯtritōne/ leuaremus nos ſuꝑ noſ. dū iniqͥtas ſuꝑ talētū plūbi ſedēs/ nos ī ima depͥmit. inſtar poete more ſiſiphi. dū ꝯquerimur cū ꝓph̓a Qm̄ iniqͥtates mee ſuꝑgreſſe ſūt caput ⁊c̄. Dū poſtremo multitudiue noxioꝝ deſiderioꝝ ⁊ volitatiū cogitationū īſtabilitate acies nr̄e mētisvndiqꝫ ꝯfundit̉. impedit̉ ⁊ turbat̉. Et hancAriſto. qͣꝫqͣꝫ ſue originis ignarus) notauitvbi dixit aliqͥd eē ī nobis qd̓ aduerſat̉ rōni.ꝓpterea tractaturꝰ de nr̄a btītudine ip̄e d̓ luctuoſitate paſſionū moderāda ꝑ v̓tutes/ prius docendū eſſe neceſſario indicauit.Tercia cōſideratio.

f F 4