Sermo factus in ſolennitate

attamē eoꝝ vita aliena ē ab his vicijs quibꝰobſtinate corruptos mox eē diximꝰ illos d̓tercio ordine. Credūt inſuꝑ vt tandē intelligāt. hoc ē/ p̄ſuppoſita religione philoſophātur. qm̄ ꝑſuaſum habēt. niſi credideritis nōītelligetis. Qd̓ notauit Plato dū ait ī Thimeo. Sumendū eſſe compendiū ex credulitate. Iſtos tales (qualiū magnus eſt hic numerus) nūc alloquēdos eſſe decreuimꝰ/ quibus nō ſolā dicētis autoritatē (que tn̄ abunde ſatis eſſet) ſed rationē certā ⁊ philoſophicā afferre cōfidimus/ ꝑ quā iā nō ſolum credant/ ſed etiā intelligāt huiꝰ mirāde ſublimiſqꝫ doctrine veritatē. Beati qͥ lugēt ⁊cͣ. Hocfaciemꝰ (ſi quideꝫ ꝑmiſerit deus) ad Ciceronis imitatōꝫ in paradoxis. minori certe eloquētia/ ſꝫ pari varietate ⁊ (vn̄ glorior ī dn̄omaiori fide. Faciemꝰ inquā tu ad ꝯſolatōeꝫnoſtrā quatinꝰ fides ī intelligentiā migrās/lucidius emicet/ tū ad cōcludendū linguammagniloquā eoꝝ qͥ ſe dici philoſophos volūt nec ſunt. quoniā dū a religiōe putāt ſecernere philoſophiā / vtrūqꝫ ꝑdut. qui v̓bū diuine noſtre fidei/ cōibus verboꝝ pānicul̓ inuolutū/ vel faſtidiūt ob ſimplicitatem (ſicuteis videt̉) ruſticā ⁊ anilē. vt que lugere vel flere iubeat/ vel de opinabili fallacitate criminant̉ nō capiētes. quo pacto ex luctu ſuū gignat̉ cōtrariū qd̓ ē cōſolatio. nec ꝑinde concipiūt beatos ⁊ cōſolatos eſſe lugētes. ¶ Etqm̄ tres collati ſunt in themate termini pͥncipales. beatitudo. luctus. conſolatio. tripartita erit ſermonis noſtri fabrica. qꝛ ſuꝑ quēlibet ex terminis edificiū noſtre rōcinationisfundabit̉ ⁊ excreſcet. Dicemꝰ quoqꝫ breuiuſqͣꝫ tanta res expoſtulat. qm̄ ī ſcholaſtico exercitio ⁊ in verbo ad populū/ latiori ſermōe ſuper hoc deo ꝓpiciante tractabimusRimā exorſurꝰ fabricā in hoc noAmine beatitudo/ recogito ꝙ oēsqui de beatitudine homīs philoſophica ratōe ꝑſcrutati ſunt. conſtituerunt eaꝫ in cōtemplatione pͥme cauſe.ſicut peripatetice ſchole inſtitutor Ariſtotꝭ.docuit. i. ⁊. x. ethicoꝝ. ¶ Aut poſuerūt eā in v̓tute vel bono honeſto. ⁊ in viuēdo conſentanee rōni ⁊ nature. In qua ſnīa ſchola ſtoicorum et quorundā achademicoꝝ concordat:¶ Aut deinceps collocauerūt eā ī adeptioneboni vniuerſalis ſeꝑati. quēamoduꝫ Platoſuiqꝫ ſectatores. ¶ Aut poſtremo dixerūt beatitudinē hominis eſſe animi voluptatē ſeutranquillā pacē. cuius fuiſſe videt̉ epicurꝰ il-

le. cuius Seneca crebre cū ſumma veneratione meminit in epl̓is. ¶ Nā epicurus alterquiſquis ille fuit. et Ariſtippus et Sardinapalus ⁊ ſordidus Machometus. qui incorporeis voluptatibꝰ humanaꝫ beatitudineꝫ detrudere conati ſunt. Ipſi certe nō philoſopi nec inter philoſophos annumerandiſunt. ſed porci vocādi ſunt. qꝛ beatitudinemnō hominis ſed pecoris deſcpͥſerunt. Illi ſimiliter a philoſophica rōne ꝓcul abſcedūt.⁊ ab eadē validiſſime cōfutant̉. qͥ diuitias. qͥpotentiā. qui gloriā. qui ſciētiā. et vniuerſaliter bonū aliqd̓ tale fortuitū. fragile et caducū homī ꝓ beatitudine ſtatuerunt. Quippehis om̄ibꝰ ad votū fluētibꝰ/ reꝑire eſt hmōihoīem/ nō dicā nō beatū ſed plane nequiſſimū. ⁊ ſupra beluinā ſeueritatē vl̓ feritatē nocendi malignitate ꝑuerſum. Deniqꝫ hec oīafortune bona ⁊ ſi decorē ⁊ ornatū quendaꝫextrinſecū felicitatis humane/ pn̄tare ⁊ ꝑficere dicant̉ ab Ariſto. ip̄a tn̄ ad componendūveꝝ ⁊ extrinſecū homīs bonū nullatenꝰ exigunt̉. Notauit hoc ille qͥ ex incēdio vrbis fugiēs. oīa ſua ſecū ferre dixit. ¶ Hec igit̉ in ſū Pma eſt philoſophantiū de homīs beatitudine quedā ꝑtita traditio. In cōtēplatōne prime cauſe. in honeſto vel v̓tute. in bono ſeꝑato. In animi voluptate ſeu ꝯſolatōe. Quartū apparēs varietas (ſi nō me fallit iudiciuꝫ)in vna ꝯnectit̉ cū ꝯceptōe ſeu dignitate ꝑ ſenota. quā Ariſto. lucidiꝰ expoſuit. ꝙ beatitudo hoīs ſita ē ī cōiūctōe optime potētie humane cuꝫ optimo obiecto ſuo. Uirtꝰ em̄ reicuiuſlibꝫ ⁊ ſua quedā btītudo vt penes ſummū qd̓ in ea eſt quātificet̉ neceſſe ē. quemadmodū beatitudo oculi eſſet eius ꝯiūctio cuꝫſumme pulcro ſibi ꝓportionabiliter oblato.At nota qualis ē optima potentia humananiſi rō. qua ſola p̄ſtātior ē hō ceteris aīalibꝰ.Obiectū p̄terea optimū qͣle aliud affignabitur qͣꝫ ip̄e deꝰ gl̓ioſus. cuiꝰ rō capax ē. ⁊ qͦ nihil maiꝰ a rōne pōt intelligi. Quare manifeſtū ē qͣꝫ eleuate Ariſto. beatitudinē hoīs eſſeꝓbauit ꝯtēplatōeꝫ pͥme cauſe. Cōformit̉ adillud Aug. dictū. Uiſio ē tota merces fūdatū vicꝫ in verbo xp̄i. Hec ē vita eterna vt cognoſcāt te veꝝ deū ⁊c̄. Intelligimꝰ ꝟo ꝯtemplationē nō nudā cogitatōem de deo ſed cognitionē cū amore. Alioqͥn ſi dilectōeꝫ a cognitiōe ſeꝑaueris nō iā ibi ꝯtemplatio tā dicēda eſt qͣꝫ curioſa quedā inueſtigatō/ aut cogitatō vaga fructu carēs atqꝫ ſenſu. qͣles habuerūt quos inculpat apl̓s cognouiſſe deū

Q