Eiuſdem ſermonisL
XLIIII
tiā. qͣꝫobrē auolate celerit̓ aliā q̄rite ſi poteſtꝭquā vr̄a blādim̄ta ⁊ male ſuaſa v̓ba illaq̄entq̄ vr̄is credula ſit lenocinijs Me īterī ſiniteqꝛ nō ſū quā putatꝭ. aut q̄ vr̄o digna ſū lupibrio. Hac ⁊ ſil̓i voce vtat̉ volūtas ſpōſa aduerſus tēptationū malarūqꝫ cupidinū īſultus. Caueat ne eoꝝ vīcul̓ ſe ligari aut māibꝰprēdi ſinat vel facibꝰ ſuccēdi. Obnitat̉ totiſconatuū neruis/ īpetui pͥmo. memor tragiciillius ī hypolito. qͥ blādiēdo dulce nutriuitmalū/ ſero recuſat ferre qd̓ ſubijt iugū. Sciat p̄terea ꝙ femīa mollit̓ ⁊ ſemiplene negāspetere docet ⁊ āmonet. Feliciſſimā ꝓrſus volūtatē dixerī. ⁊ btā gl̓ioſaqꝫ ꝓle fecundā/ q̄ ſefornicarijs hmōi ſuggeſtōibꝰ nō īmiſcuerit.infeliciſſimā v̓o ſi talibꝰ ſeipſā expoſuerit ꝓſtituēdā. qꝛ infauſtiſſimos mōſtruoſiſſimoſqꝫ ⁊ vipereos pctōꝝ fetꝰ gignet. ī parentē ſuāarmatos/ ſicut leonē ſuꝑbie. luxurie porcuꝫcanē inuidie. ⁊ ita de ſil̓ibꝰ/ ꝑ q̄ cruciabit̉. lacerabit̉. perimet̉. ¶ Ad vltimū corpꝰ tuū qͥ efferus bos ē/ domab̓ ꝓuidebiſqꝫ ne ocio torpeat. Maligne nature ē. ab unde ſuauiterqꝫpaſtꝰ recalcitrat. Impīguatꝰ excutit iuguꝫ ⁊I vehiculū. ſeſſorēqꝫ deijcit. ¶ Audiſtꝭ qͥbꝰ ſtudijs domꝰ ꝓpria regēda ē qͥbꝰ exercēda diſciplinis. qͣꝫqͣꝫ faſtidij timidꝰ. multa pretereaꝫNūc qͥd extra te vagabūdꝰ īcedis? Precurre pͥor ī domū tuā Ecc̄i. xxxiiij. ⁊ temet a cōihoīm ſtulticia exime. de qͣ Hiero. ad ſabinianū Solemꝰ mala domꝰ nr̄e ſcire nouiſſimiet liberoꝝ atqꝫ ꝯiugū vicia vicꝭ canētibꝰ ignorare. Ita ē. aliene domꝰ curioſi ſumꝰ/ nogligētes nr̄e. Uicia idcirco nr̄a vltimi cogͦſcimꝰ. hīc irridemur. hic nob̓ placētes/ fabula ppl̓o et riſus efficimur. Quo ꝯͣ bn̄ iubetperſiꝰ (vt p̄miſi ⁊ repeto) Tecū habita. ⁊ noris qͣꝫ ſit tibi curta ſuꝑpellex. qͣꝫtū .ſ. a v̓tutūpoſſeſſiōe vel ꝑfectōe deficis. ¶ Uade igit̉ indomū tuā. ⁊ cū ꝑalitico ſurge ꝑ ꝯtritōꝫ. tollegrabatū pctōꝝ ꝑ ꝯfeſſiōꝫ ⁊ ꝑ ſatiſfactōꝫ. Indomo tua vigilāſ orāſqꝫ ꝑmane. illic expecta⁊ cū aduenerit dn̄s ꝯfeſtī aꝑias ei. Sto inqͥtadoſtiū ⁊ pulſo. ſi qͥs audierit vocē meam ⁊aꝑuerit mihi ianuā/ ītroibo ad illū ⁊ cenabocū illo/ ⁊ ip̄e mecū Apoc̄. iij. O miſerrimū teſi abierit. ſi n̄ tāto hoſpiti feſtinabūdꝰ occurrerꝭ. ſi nō īuitauerꝭ di. Mane nobiſcuꝫ dn̄eqm̄ ⁊c̄. Nec mō īuites/ ſꝫ violēt̓ (vt ſic loqͣr)trahe. v̓ecūdꝰ eī hoſpes ē/ vult ꝯpelli ¶ Quointroducto ẜui certatī domuꝫ exornēt. nullereꝑiant̉ iraꝝ aranee. nullꝰ cupiditatꝭ puluis.nulle caninaꝝ rixaꝝ aut curaꝝ mordacium
clamores audiāt̉. Sꝫ ⁊ vxor tāqͣꝫ vitis abūdās ī lateribꝰ domꝰ tue cū liberꝭ tuis bonis.ſcꝫ affectōibꝰ. ī occurſū culta feſtiuaqꝫ procedat. Sternat̉ domꝰ tapetꝭ bonaꝝ cogitationū. virētibꝰ herbis bonaꝝ oꝑationū ſpargatur. ⁊ oībꝰ deniqꝫ ſctōꝝ dēſiderioꝝ floſculispulcerrime diſtīguat̉. Ponat mēſaꝫ pietas.autoritatiuā ſellā obedientia. focū charitasaccēdat. mīſtret fides cādelabꝝ. ⁊ lectū ꝯtēplatio ſubſternat. lītheamīa ꝟ̓o vt pura ſintabluāt̉ a ꝯtritōe. a ꝯfeſſiōe vētilāda aeri exponāt̉. qͦſqꝫ demū exiccabit ſatiſfactio. Necomiſſū ſit illud qd̓ d̓ palemonē ⁊ baucide deorū hoſpitibꝰ Naſo ait metamor. vij. Suꝑoīa vultꝰ acceſſere boni. hilarē em̄ datorē diligit deꝰ. ij. Cor̄. ix. Repēdet nō dubita vicēdeꝰ ab eoqꝫ audies. Hodie huic domui ſalfacta ē Lu. xix. Ꝙ ſi verecūdū te ex diuitiarū carētia ꝓſpexerit/ ꝯpellabit te ijſdē vocibꝰqͥbꝰ euāder eneā. Aude hoſpes ꝯtēnere opes⁊ te qͦꝫ dignuꝫ finge deo. Que iſta dignitasR. p. qͣnta ſublimitas eē hoſpitē diuinitatꝭ:Ita fit tn̄ ſi domū noſtrā nō deſeruerimus.ſi attēto ſtudio excoluerimꝰ/ ꝙ nec gētil̓ pōeta ſiluit Statiꝰ thebaid̓. xij. Nulli cōmiſſamētallo forma dei/ mētes habitare ⁊ pectora gaudet. Propterea pr̄is ſapīa xp̄s ih̓s cuius delicie ſunt eē cū filijs hoīm Sap̄. viij.vnūquēqꝫ noſtrū hodiernis v̓bis hortaturmonet. imꝑat vt ꝑatꝰ ſit. ⁊ eoꝝ q̄ extra ſe ſūtcurā deſerat ſuꝑfluā. Uade inqͥt ī domū tuam. qd̓ fuit thema. ¶ Admonere putes xp̄ꝫ.qͥd ſtas ſcrutās villas ⁊ rus. eripe te velocit̉⁊ vade. i. Reg. xxvij. Uade pacifice ī domūtuā. Quia ſicut auis trāſmigrās d̓ nido ſuovarijs ꝑicul̓ expoſita ē/ ſic vir qͥ relinqͥt ſuuꝫlocū Prouer. xxvij. Scd̓o qͥd ſtas ꝑiturustuā pete alacrit̓ domū Deūt̓. vi. Meditaberis ſedēs ī domo tua/ quēadmodū heliſeꝰ ſedebat ī domo ſua. Sedēdo em̄ et qͥeſcendoẜm ph̓m/ aīa fit prudēs. Ouidā v̓o nō ī domo ſꝫ īmonumētꝭ manēt Lu. viij. qꝛ int̓ obſcena vicioꝝ cadauera volūtāt̉ Tercio quidextra ſtas te viſurꝰ. domū ītra ſagaciter tuāExo. xvi. Maneat vnuſqͥſqꝫ apud ſemetipſum. nullꝰ egrediat̉ de loco ſuo. Hec tāta dedomo morali homīs p̄cepta ſunt.Unc de adeunda iuxta anagogi 4am beatifice domus habitatione/ quartā ⁊ hanc ſupremā oratōAEnem texturi ſtilū admouimus. eteam finire patimini precor/ finis eſt/ equanmiter tolerate. Uade ī domū tuam. Homo
T