In cena dn̄i factusXLI
tritione. abluit ī ꝯfeſſione. extergit ī ſatiſfactōe. Sic reſtituit̉ ꝑs noſtra deus ī ꝑfecta reconciliatōe. Felix ꝑs. qꝛ velut ꝑs beniaminſuꝑat in qͥnqꝫ ꝑtibꝰ ꝑtem immūdoꝝ. In bonis nature que reꝑant̉. In bonis fortune qͣpoſſident̉. In bonis gratie gratis date quemultiplicant̉. Deniqꝫ in bonis gratie gratificantis. ⁊ glorie beatificantis a quibꝰ alij pͥūant̉. ¶ Animaduertat vnuſquiſqꝫ noſtruꝫquid dicat xp̄s quid ve intelligat ad noſtrūdocumentū. ſi non lauero te ⁊c̄. Ita dicebatmihi ipſa meditatio mea ꝯtexere ſermonē cōſequēter de lotōe peccatoꝝ ꝑmīſteriū pnīecuiꝰ ē hoc officiū deſuꝑ cōmiſſum ꝓ reſtitutiōe ꝑtis noſtre. Offerebāt ſe ꝯcordātie ⁊ diſtinctōes ſine numero de ſcpͥturis ꝓ dilatatiōe ꝓſecutōis p̄miſſoꝝ. tū ecce inter meditādū ⁊ ſtudendū/ irrūperę viſa eſt ſecretuꝫ thalamū cordis mei peſtis improba. ſciētia inflās. curioſitatis noxie germen. portētuoſamr̄ eadē ⁊ filia. Mōſtꝝ heu horrēdū ingensHic ambulat ī magnis ⁊ mirabilibꝰ ſuꝑ ſe.Ponit in celū os ſuū/ ⁊ lingua eiꝰ trāſit ī terra. caput qͦꝫ inter nubila cōdit. qꝛ ibi ē tenebroſa aqua ī nubibꝰ aeris. ¶ Hec poſtqͣꝫ anīaduerterit ꝑgere me vt de pnīa loquerer. pepulit me. ad cuiꝰ impulſum cū tremiſſeꝫ ⁊ faciē conuertiſſem/ ipſa me torua indignabūdaqꝫ animoſitate ſuſcipiēs vt arrogās eſt ettumida. Abi inqͥt in malā horaꝫ tuā. qͥd cogitas. quid ordiris. qͥd puſillꝰ iſte ⁊ degenerCanimus/ obrepſit tibi vt famā negligere vt ꝑpetuā ꝯflare nō horreas infamiā? Quid meſpectas ita/ dū omiſſis ꝯſideratiōibꝰ altis ⁊ſubtiliſſimis ſpeculationibꝰ/ materiā cōmuniſſimā aſſumis. quaſi in eadē iugiter cantilena nugatoria ꝑſeueres. qͣſi pueriliter vulgariſſimū carmē afferas vel efferas Linquehumiles materias. nūquid deſūt tibi myſteria/ lōge plus difficultatis ⁊ vere laudis habētia/ circa ſacramētū altaris ⁊ bn̄dicte paſſionis. Illic tuū ingeniū. tuā manifeſta eruditionē/ corā viris om̄i doctrina ſuꝑeminēter eruditis. An ignoras vbi loqueris? Adde ꝙ materia de pnīa nō accuratū ſtilum velelaboratū ſꝫ qͦtidianū exigit. qd̓ locutionisgenꝰ qͣſi ſordidū iā apud modernos diſſolutū. floccidū ⁊ nauſeās contemnit̉. p̄ſertim inſermocinalibꝰ extra ſcholā. Nōne demū habet in ꝓmptu qͥlibet materiā hanc de pnīa ꝑdoctores copioſiſſime ꝑtractatā. iiij. ſnīarū.⁊ ī ſummis atqꝫ tractatulis ꝯfeſſorū. Quiſqͥs ea legere voluerit ꝓtinꝰ intelliget. Prete-
rea queſo nō te caſſo labore fatiges. neqꝫ turpēriſuꝫ tibi ſuſcites. ¶ Hoc mō ſcīa inflansſtomachādo loq̄bat̉. tū ē ſurſum elapſa eſt ſicut placuit altiſſimo charitas edificās. cuiꝰintroitu. decorē ⁊ aſpectū ſcīa inflās que ⁊ ſuperbie ſpū ⁊ inuidie tota vexabat̉ ferre nō valēs/ mox abſceſſit tūc charitas ſic orſa ē. Tenō fallat p̄cor. p̄cor nō abducat meretrix hecpeſſima/ ſcīa īflās. curioſa. vana. garrula. qͥetis impatiēs. que ſub ſpecie vana ſubtilitatꝭmētes ſibi deditas euiſcerat/ torquet. velutiqͥbuſdā minutis muſculaꝝ aculeis. Hec gignit pruritū/ non extinguit. Huiꝰ hec occupatio ē ſemꝑ diſcere/ ⁊ nūqͣꝫ ad ſcīam v̓tutiſꝑuenire. arrogātioreſqꝫ om̄ibꝰ hoībꝰ ſuos efficere ſectatores. Hāc deſere. delectēt te vtilia magis qͣꝫ ſubtilia/ ad imitatōeꝫ illiꝰ qͥ loquit̉ ꝑ ꝓphetā. Ego deꝰ docēs te vtilia Nūquid nō ī tata tēꝑis egeſtate/ ītato diſcrimīereꝝ/ ī tali mortꝭ incertitudīe docēdi ſumꝰ viuere potius qͣꝫ diſputare vl̓ acute fantaſiariQd̓ tibi p̄cipit deꝰ (inqͥt ſapīa) illa cogita ſꝑ.Porro ſi qͦtidie peccādo ſordeſcimꝰ. qͥd ſalubrius qͥd ve ꝯſultius/ qͣꝫ vt de nr̄a lotōe crebro loquamur. Anxie queramꝰ aſſidue pertractemus. H qͦt ſibi vident̉ ſapiētes in oculis ſuis. qͦt lr̄ati ⁊ docti q̇ hec neceſſaria ideoneſciūt. qꝛ velut facilia legere retīereqꝫ deſpexerūt. qꝛ inſuꝑ tp̄s ingeniū cura in ſuꝑuacuis cōtriuerūt. qꝛ deniqꝫ bonā vitā que taliūoptima doctrix ē. colere neglexerūt qͦs tandē ſi deo ꝓpicio reſipiſcere ꝯtingat. ſi ad meliora ſtudia mētē diuertere. pigebit affirmopudebitqꝫ tꝑis acti. Quare? qꝛ feſſi ⁊ confracti nihil inueniēt de vniuerſo labore ſuo niſivanitatē arguendā ⁊ curam ſuꝑfluā. ſentientqꝫ vix ſe diſcipulos idoneos ad illa cogitanda ī quibꝰ dudū mgr̄i eſſe debuerāt. qd̓ ⁊ falſo crediderāt. qꝛ tā ceca ſemꝑ e tā inſolēs inflātis ſcīe arrogātia. Sentiēt ad extremū nihil difficiliꝰ eſſe arte bn̄ viuendi. nihil planeſubtilius. nihil ſublimius atqꝫ diuiniꝰ Perge igit̉ vt cepiſti. neqꝫ ſermonē de lotōe pedūaīe hoc eſt affectionū quōlibet interrumpe.hoc neceſſitas quotidiana. hoc iunſtās paſcefeſtiuitas qua verus agnꝰ dei cū azimis ſinceritatis ⁊ veritatis edēdꝰ ē. Hoc pn̄s ſocietas eorū qͥ nō ſe ſolos ſed alios habebūt erudiēdo lauare/ flagitat ⁊ expoſcit. Atuero tradita ſūt hec in libris theologoꝝ copioſe. tradita ſūt ſcio etiaꝫ veritas altera q̄ nō traditaeſt. nec vacat oībꝰ oīa legere. ⁊ habet quid latentis energie viue vocis actꝰ ⁊ ī aures trāſ-