Sermo de penitentia
Omni cū plenus ſorde ſuꝑbis homo?Dicis diues ſum nec egens/ neſcis qꝛ pauꝑNudus/ cecatus/ vilis es atqꝫ miſer.Proſpera ſors nutrix ē huiꝰ ſubdola peſtisAſpera ſanat eam proſperiore manu.Unus vt ē patribus ventoſo corde careretDemone vexari queſijt obtinuit.Ergo qͥd aduerſas tato fugimus ſtudio resConſulimus ſortes fidimus in medicis.Sed nolo temptare deum dices/ agis apteSi tamen anteferes preſidium dn̄i.Angelicū ſi ſubſidiū/ ſi ſpemqꝫ fidemqꝫCura nec humanis ſit nimis auxilijsCura ſuꝑflua fit/ ſi plus ſi nō vt oportetNec ꝓ ꝑſone conditione ſtatu.Tu corpus refoue/ tu cura ſedulo carnemQuid niſi confeſtim putre cadauer erit:Spūs eternus datus eſt tibi iure colat̉Atqꝫ humilis/ mitis vilis ⁊ eſto tibi.Finit.Sequitur ſermo depenitentia factus ꝑ eundē dn̄m Cancellarium in cena dn̄i.Inō lauero te/ n̄ habebis ꝑtē me33cū Ioh̓. xij. ⁊ ī euāgelio p̄ſentialiter recitato. Ampliꝰ laua me dn̄eab inqͥtate mea/ ⁊ a pctō meo mūda me. qꝛ coinqͥnauit me nimis/ ne ad ꝓnunciandū ſanctū verbū tuuꝫ vir pollutꝰ labijs.reprobꝰ ⁊ incircūciſus īueniar. Male nimirum p̄ſumit ſordes alienas vel loquēdo veloꝑando tergere qͥ totꝰ pctī volūtabro demeiſus ē. Quāobrē tibi dn̄e ieſu nō tm̄ pedes affectionū ſꝫ etiā caput intētionū ⁊ manꝰ oꝑationū ad abluēdū offero. Irrora deſuꝑ. diſtilla pluuiā volūtariā gr̄e tue/ qͣtinꝰ ꝑ venaꝫoris mei egrediat̉ v̓bū plenū v̓tutis ⁊ bn̄ ſonās/ qͦ ꝑ auditū ſuſcepto/ mūdi fiāt oēs ꝓpt̓ſermonē tuuꝫ. digni qͦꝫ īueniamur hr̄e ꝑtē q̄repromittit̉ mūdis corde. qꝛ ip̄i te deū videbūt. Fiat hoc illa intercedēte mūdaꝝ mūdiſſima matre tua. quā interpellamꝰ ꝓpter hocatqꝫ ſalutamꝰ dicētes. Aue gr̄a plena. Si n̄lauero te ⁊c̄. Dura valdeqꝫ tremenda ſnīa. ſinō lauero te nō habebis ꝑtē mecū. Attēdatvr̄a deuotio q̄ ſit ꝑs cuiꝰ ablatōꝫ dn̄s cōminat̉ ei qͥ lotꝰ ab eo nō fuerit. et agnoſcet qꝛ h̓ſumma pauꝑtate. miſeria ⁊ calamitate p̄mit̉Quippe ꝑs iſta dn̄s ē qͥ ſe mercedē magnā ⁊om̄e bonū noīauit. de qua gl̓iabūdꝰ ꝓphetatotꝰ exultauit dicēs. Deꝰ cordis mei et parsmea ineternū deus. Pro qͣ inſuꝑ ꝯmēdatur
Maria/ qꝛ optimā ꝑtē elegit q̄ nō aufereturab ea. cui ꝑs hec vberrima et maxīa portionō ſufficit/ nimis auarꝰ vel ſtolidꝰ eſt. Quideſt igit̉ dn̄m dicere. Si nō lauero te/ nō habebis ꝑtē mecū niſi euꝫ dare patēter ītelligi.ſi nō lauero te nō habebis me. ſeꝑaberꝭ a me¶ Porro qͥd vltra ꝓfecto reliquū ē/ niſi vt talis illotꝰ ꝓijciat̉ a facie dei/ etiam a ſorte ſanctoꝝ. eatqꝫ maledictꝰ in ignē eternū cū illis.quoꝝ (ſicut Apocalipſis ſcribit) ꝑs erit ī ſtagno ⁊ igne ardēti ⁊ ſulphure. Ignis qͦꝫ grādo. nix. glacies. ſpūs ꝓcellaꝝ / ꝑs calicꝭ eoꝝ.Si ꝑs ꝟo illotoꝝ tā horrēda. tā intolerabilis dicit̉/ de toto qͥd expectādū cēſemꝰ? Maledictus qͥ ꝑtē ſuā hoc mō facit deteriorem.¶ Terreat igit̉ vnūquēqꝫ noſtrū viri pr̄es etfratres. terreat ⁊ erudiat hec formidanda nimis ſnīa. ſi nō lauero te nō habebis ꝑtē mecū. Primū erat / vt viuēdo innocēter/ cuſtodiremꝰ nos īmaculatos ab hoc ſeculo. nuncꝟo qꝛ polluta ē noſtra mēs ⁊ ꝯſcīa. ſuꝑeſt vtlotio diuina nos emūdet. Sed vn̄ ſordes īnobis? Undiqꝫ ꝓrſus. Polluit nos ſuꝑbia.inuidia. ira. accidia ⁊c̄. Polluit nos ſic̄ olimī lege immūdꝰ cibꝰ. ⁊ hoc ꝑ malā delectatōꝫ.Polluit nos immūdus morbꝰ. vt lepra permalū ꝯſenſū. Immūdꝰ tactꝰ in oꝑe. Immūdus locꝰ in ꝑuerſa ꝯſuetudine. Polluit nosꝑ oēm modū ꝑs quā arbitramur noſtrā eſſemūdana cupiditas. q̄ ē ꝑs vilis. vana. fragilis ⁊ damnoſa. Talē ꝑtē figuratā habemꝰ inNabuchodonoſor. de qͦ Dan̄. iiij. Cū ferispars eius in herba terre. Cor eius ab humanō cōmutet̉. ⁊ cor fere det̉ ei. Attēdite vilē ſocietatē. qꝛ cū feris carētibus ſenſu. Et nōnehomo cū in honore eſſet nō intellexit/ cōꝑatus eſt iumentis inſipiētibꝰ ⁊c̄. Uide vilempoſſeſſionē. qꝛ in herba terre Et quid herbaterre niſi terrena felicitas. d̓ qͣ ꝓpheticus ſermo. Mane ſicut herba tranſeat. mane floreat ⁊ tranſeat. veſꝑe decidet induret ⁊ areſcat.Deniqꝫ conſidera vilē cōmutationē. ⁊ cor fere det̉ ei. Fera ⁊ ſi nō habet ſapientiā/ retinettamē crudelitatē. Sic illoti/ beſtie ſunt ī humana effigie latitātes/ ẜm verbū Senece ⁊Boecij. Deductionē omitto ¶ Sꝫ vn̄ vob̓ 4lotio? Attēdite qꝛ lauat nos ab inqͥnamentis noſtris mgr̄ ⁊ dn̄s noſter ih̓s xp̄s. Effūdā inquit ſuꝑ vos aquā mundaꝫ. Alioqͥn ſinō lauerit nullus mūdabit̉. nemo nō priuabit̉ ꝑte ſua. Lauat aūt. Quō lauat? miniſterio penitētie ſalutaris. q̄ velut lotrix ſagaciſſima diligēs ⁊ virtuoſa p̄parat aquā in con-
A