Sermo de humilitate

altū vt lapſu grauiore ruat. Propterea deijcit ſe iugiter ī terrā ſue fragilitatꝭ. ꝓut de Antheo gygāte fingit fabula. cui ex caſu ſuo interrā vires augebant̉. ſed ī ſublime leuatꝰ abHercule ſtrāgulatꝰ ē. Hic ſe ī oēm creaturaꝫdei peccaſſe fatet̉. in celū ⁊ terrā ⁊ oīa q̄ in eisſunt. Nullā ergo flagellatiōeꝫ ab eis reijcit.nullā leſionē. īiuriā nullā. hic deniqꝫ iudiciadei magna et occulta velut tumentes ſuꝑ ſefluctꝰ ex paueſcit. Attendēs quō nec fortiuꝫbellū nec artificū gr̄a. ⁊ qd̓ d̓ cathenis ⁊ carcere trahit̉ qͥs ad regnū ⁊c̄. et ꝙ nemo ſcit anamore vel odio dignꝰ ſit Eccl̓s. ix. ¶ Ad hecalta et lōge diuiniora vere hūilitatꝭ monitacapiēda/ plus ꝓficit vnctio qͣꝫ lectio/ oratioqͣꝫ ꝑoratio. alta ſuſpiria qͣꝫ acuta ingenia. etſuꝑ om̄ia frequēs. fidelis et pia cōmemoratio paſſionis xp̄i. Qui a deo exiuit in mundū vt eā in ſchola ſua doceret. ⁊ hodie dū regredi vult ad patrē verbo ſimul ⁊ facto ꝯfirmauit. ¶ Ad hoc em̄ lauit pedes diſcipuloꝝ⁊ dixit. Exemplū em̄ ⁊c̄. huius humilitatisnos ꝑticipes volens.Scd̓a conſideratio.Ubi humilitas ibi ſapīa Prouerb̓. xi. Anīaquippe rōnalis exiēs a diuina ſapiētia in ſuam inſipientiā ſapide cognoſcendā/ ſibi vtiqꝫ ſtulta reddit̉. ac ꝑinde diuinā illā ſapiētiāadipiſcit̉. quā iubet apl̓s .i. ad Coꝝ. iij. Siquis inter vos videt̉ ſapiēs eſſe/ ſtultꝰ fiat vtſit ſapiēs. Hāc verā ſapīam dicit Lactātiꝰnō alibi querendā eſſeqꝫ ī ſchola cui titulꝰ ēſtulticia. Ita pater. qm̄ ſic placitū ē apud teait xp̄s. ¶ O quis dabit nobis hāc ſtultā ſapientiā? Ue filijs hoīm qui ſapiētes ſunt inoculis ſuis. ⁊ corā ſemetipſis prudentes. qꝛquāto magis ſapiētiā queſierint/ tāto ip̄a lōgius fiet ab eis. Et ꝓfecto niſi fiāt ꝑuuli. niſi crediderint captiuādo oēm intellectū ī obſequiū fidei/ ipſi nō intelligēt. Oſtiū ad ſapientiā verā xp̄s ē. ⁊ idē ſane. hūile. turgidus ⁊elatus ſpūs illud qn̄ poterit introire? Attēdamꝰ obſecro qͣꝫtulū illd̓ ē qd̓ extra deū egrediētes ſcire conamur. ¶ Uiderūt hͦ ph̓i Plato ⁊ Socrates. ⁊ oīs achademicoꝝ ſchola.qͥ poſtqͣꝫ defecerūt ſcrutātes ſcrutinio/ vocēhāc ſuſpirauerūt. hͦ ſcio ꝙ neſcio. īmo nec fſcio ꝙ neſcio. Bonꝰ erit tal̓ exitꝰ ī inſipientiāſuā cognoſcēdā/ ſi nō ſupͣ deū exeuntes/ euanuiſſent in cogitatōibus ſuis. ⁊ ſi a deo ſubdeo egreſſi rediſſent in idip̄m/ deū vt deū glol rificātes ⁊ gr̄as agētes qͥ ſcīaꝝ dn̄s eſt. et do

cet hoīem ſcīam. ipſi nō ita. ¶ Aſt verꝰ humilis ī ſe qͥdē ſtultꝰ. deū ꝯſtituit ſapīam ſuā. cōſiliū ſuū. ⁊ dū ꝓfundiſſime ꝯcauat̉/ recipit inſeipſo velut in cētro quodā ſpeculi ꝯcaui intelligibilit̓ radioſas incidētiaſ illuſtrationūſuꝑnaꝝ. tā dei qͥ hūilia reſpicit/ qͣꝫ aliqn̄ intelligentiaꝝ deſuꝑ effulgentiū. a qͥbꝰ illuminat̉mirabilit̓ ſicut a mōtibꝰ eternis. ¶ Hec ītellige nō ꝙ verꝰ humilis querat ſolū duci ꝑ reuelatōes ſpūales ꝯtēpta rōne natural̓r indita ſibi ſeorſum hec p̄ſumptio. ſꝫ eandē rōemplurimū obſcurā ⁊ nubiloſam. ac ꝓinde ī etrorē quēlibet ꝓmptiſſimā/ petit tergi. mūdari poliriqꝫ / vt ī lumine hͦ vultꝰ dei ſignato ſuper eā/ oſtēdant̉ bona ſibi Preterea ſenſū alienū p̄fert ſuo nō innitēs prudētie ſue. Exinde cauet ſibi ab illuſione demonis meridiani trāſfigurātꝭ ſe ī angelū lucis. qͥ nō alit̓ qͣꝫ ꝑhāc credēdi alijs humilitatē exufflat̉. Nonoēs aliter laquei ſui/ teſte oraculo ad Anthoniū euadūt̉. ¶ Deniqꝫ videre ē ī hͦ hūilitatisexitu/ p̄cipue in xp̄o/ ſtupēda diuine ſtulticiemiracula. Nā de pctō damnauit pctm̄. ⁊ deinfamia famā. De ludibrio et ignobilitateglorioſā nobilitatē ꝓgenuit. Placuit inſuꝑꝑ ſtulticiā p̄dicatōis deſtruere oēm ſcīam extollētē ſe ꝯtra deū. Nā ꝯtra ſcādalū iudeoꝝirriſiōꝫ gētiū. aſtutiā demonū. atrocitatē tyrannoꝝ reclamantibꝰ vndiqꝫ magno boatuph̓iſ. īmo ꝓprijs ſenſibꝰ/ docuit ꝑuulos ſimplices ea q̄ doctꝰ Plato neſciuit. q̄ Demoſtenes eloquēs ignorauit. et ſic docuit ꝙ nihilcertiꝰ teneat̉ qͣꝫ ꝙ hūili fidei ſtulticia credit̉.Tercia cōſideratio. ⁊Deus ſuꝑbis reſiſtit. hūilibꝰ autē dat gr̄amIacobi. iiij. Ad quē reſpicia ait dn̄s niſi adpauꝑculū ⁊ ꝯtritū ſpū/ ⁊ trementē ẜmonesmeos? Eſa. lxvi. Itaqꝫ aīa qͣꝫtū exit a diuīabonitate ⁊ ꝑfectōe in ſuā vilitatē. deiectōem⁊ imꝑfectionē. tanto ē ꝑfectior. Noli mirarihec. qꝛ diuinis gratijs et donis eo ē pleniortanqͣꝫ vallis abūdans frumēto virtutū. tanqͣꝫ intelligibilis quedā abyſſus fluēta ſorbēſaquaꝝ viuentiū. qͣſi vacuū quoddaꝫ ſpūale.ad qd̓ replendū confluūt oīa nec īplere ſufficiunt niſi deus. ẜm Aug. i. ꝯfeẜ. ¶ Hāc ꝑfectiſſimā imꝑfectionē. hanc optimā (ſi ſic dici poteſt) peccabilitatē ſibimet aſcpͥſit Paulus/ duꝫ ſe pͥmū inter pctōres nominauit. etqꝛ non mentiebat̉ ita vere ſenſit. Hoc planemagnū miraculū videre hominē in virtutibus omibus clareſcere. et laborare plꝰ oībꝰ.