Pro humilitate
XL
conſolidare ⁊ vnire vt humilitatis fūdamērū iaciamꝰ ¶ Scd̓m ſignū humilitatis ē fuga pompoſitatis in ſe et ſuis. Oppoſitū facere e damnabil̓ ſuꝑbia/ qͣꝫtucūqꝫ ſub honeſtatꝭ ſpecie aut eccl̓ie vtilitate palliet̉. Sedmediū inquiūt optimū ē ꝯſentio. At qͣle mediū? Certe nō vt phariſeice deſipiēs/ ſapientia aīali. terrena ⁊ diabolica. ſꝫ vt xp̄iane ſapiēs determīabit. ¶ Tercio ſigno cure ſpūalitatꝭ opponit̉ tota cura ⁊ occupatio ī ꝑuis ⁊ludicris ⁊ tꝑalibꝰ ſeu lucris ſeu iuriſditōibꝰ⁊ practicoꝝ ſola ꝓmotio atqꝫ ſpūalium qͣꝫhorror ⁊ deſertio. ¶ Nūc ad ſtatū doctorū qͥẜm canone ē quaſi p̄cipuus ī eccl̓ia/ ⁊ ad ſapientiā diuinā correſpōdēter ordinat̉/ applicemus q̇ dicta ſunt. Apud doctores p̄ſertiꝫin ſacris lr̄is/ ille ſapiētior ē qͥ pluri hūilitatis ſale .i. ſapore/ ſapīam ſuā cōdiuerit. Nondico pluri cognitione ſed ſapore. qͣꝫqͣꝫ ſaporſit q̄dā cognitio. Hoc dixiſſe fert̉ Ptolomeus/ ꝙ ſapiētior ē qͥ ⁊ humilior. ¶ Huic huilitati aduerſant̉ tria ſigna. curioſitas. ſingularitas. impatiētia vel incorrigibilitas. ¶ Curioſitas ē dimiſſis vtilibꝰ ⁊ edificatorijs ꝓ ſe⁊ ppl̓o ꝯterere ingeniū / ꝑdere tp̄s ī eis ī quibus nō eſt bonū neqꝫ finis. ſicut de mathematicis dicit Ariſt. Aut quoꝝ finis ſoluꝫ ēſcire/ vt ait Seneca. Aut forſan ſuꝑbire vaneſcere ⁊ d̓ ingenio alto ⁊ ſubtili p̄ ceterꝭ gloriari. Hoc agere ſignū eſt inſtinctꝰ diaboliciaut nature corrupte. ⁊ ibi ceciderūt om̄s qͦsſub ſpecie reuelationū ⁊ inſtinctuū diuīoꝝ ſeduxit ſathanas/ trāſfigurās ſe ī angelū lucisSane dū hincinde multa legi/ multa cogitaui/ multa audiui/ ⁊ q̄dā exꝑtꝰ ſum ſuꝑ diſtīctōe inter bonos inſtinctus et malos. int̓ diuinas reuelatōnes ⁊ diabolicas illuſiones.Deniqꝫ inter bonas reuelatōes ⁊ immiſſiones ꝑ angelos malos hac ī ꝟitate ꝯperi p̄cipuā diſtinctōeꝫ ⁊ indefectibile ſignū. ꝙ inſtīctus bonꝰ ſemꝑ ē ad hūilitate et cū hūilitateMalus ꝟo ad vanitatē quandā ⁊ cū vanitate ad ipſam excellentiā palam vel occultē.Qualiter aut curioſitas ſciēdi inutilia vanitate careat viderint curioſi. etiā qͦ pacto abſqꝫ tumida elatōne ſpūs poſſit aliqͥs geſta. legēdas. hyſtorias ⁊ miracula ſctōꝝ nihilipendere/ ego nō intelligo. quoꝝ lectio maxīe ardēs ē. ⁊ humiles ad imitatōeꝫ potēter inflāmans. ¶ Porro ſingularitas ſcd̓m ſignū ſuperbie ī doctis. aut de nouis ⁊ inauditis etꝑegrinis adinuētōibꝰ. īmo habet hͦ mirādūſingularitas/ ꝙ ex ſuꝑbia generat pigritiā ſi
lentiū obſtinatū. puſillanimitatē/ duꝫ videtſe nō poſſe ceteros in loq̄ndo vl̓ docēdo p̄cellere. Hec ē mater erroꝝ/ ⁊ ductrix ambulādiin adinuētionibꝰ ſuis Peniqꝫ imꝑatiētia vl̓incorrigibilitas terciū ſignū ſuꝑbie ponii aſapiēte. Doctrina inqͥt viri ꝑ patiētiā cognoſcit̉. Errare qͥdē humanū ē. ſꝫ plane diabolicū corrigētibꝰ ſuccēſere nec acqͥeſcere ¶ Nūc Iad religioſos ⁊ deuotos/ qͣles decet eſſe xp̄ianos oēs qͥ ſūt ꝓfeſſi ī baptiſmo ſub⁊nō abbate xp̄o qͦꝝ ſtatꝰ reſpicit appropͥatā ſpūſſcībonitatē. inducamꝰ q̄ diximꝰ ⁊ inferamꝰ nxp̄iana religione ille ſanctior ē qui ⁊ humilior. ⁊ humilior qͥ ſanctior. Huiꝰ humilitatistriplex ſignū eſt. cōfeſſio. cōpaſſio/ ⁊ volūtaria ſui deiectio. De reliquis videat̉ deuotusBern̄. de duodecim gradibꝰ humilitatis ⁊ſuꝑbie. Cōfeſſionē ideo poſui ꝓ ſigno hūilitatis. qꝛ vix tꝑibꝰ nr̄is fit aliqͣ cōfeſſio purenude ⁊ integre. Ut qͥd ita? Certe ꝓpt̓ hypocriſim et amorē vaniſſime fame nr̄e q̄ timorēmundanū ꝑturit. ⁊ pudorē talē qͥdē ⁊ ita tyrannicū/ vt cogitare ſit ingēs horror. Ue p̄cipitātibꝰ ⁊ volūtantibꝰ ſemetip̄os ī paſſiones ignominie/ in flagitia corꝑis extraordinaria. qꝛ claudūt ſepiꝰ os ad ꝯfeſſionē. ⁊ muti tendūt ad infernū. Nā ⁊ zodoma īterp̄tat̉muta. Audiui a qͥbuſdā ꝙ maluiſſēt tolerare dolores partꝰ/ vel mortis eterne ꝑiculo ſeexponere/ qͣꝫ aliqͣ de ſuis pudēdis impudicicijs ꝯfiteri. nō ob defectu fidei ⁊ credulitatꝭſacr̄i (vt dicebāt) ſꝫ qꝛ tāto pudore vexarent̉/ne ſalubriter loq̄ret̉ cora vno ſecretiſſimo ſacerdote/ q̄ ipſi dānabilit̓ ⁊ qͣſi palā īpudēteroꝑabāt̉ cū alijs nihil celare ſciētibꝰ/ Ceterūꝯꝑaſſio de peccatis alioꝝ/ certiſſimū ē huilitatis vere ſignū/ ſicut ecōtra ꝓpriū eſt ſuperboꝝ alijs indignari. Uera iuſticia (inqͥt Grego.) ꝯpaſſionē habet/ falſa indignatiōꝫ. Siqͥs audit vel cognoſcit alioꝝ pctā multa velmagna ⁊ inde p̄cat̉ vindictaꝫ. aut gaudet deīflicta/ n̄ ſecure p̄cat̉ neqꝫ gaudet. qm̄ reuerſus cogͦſcere dꝫ ſe ml̓ta punitōe digniſſimaꝯmiſiſſe. qͥbꝰ tn̄ petit īdulgeri nō iraſci Sicegit ſanctꝰ pater qͥ audiēs pctm̄ fratris fleuit ⁊ dixit. Ille heri. ego hodie. Idcirco visaptā meritꝭ vicē impedere (inqͥt Boeciꝰ) Dilige iure bonos ⁊ miſerere mal̓. ¶ Nouiſſimeſubiectionē ſeu deiectōem poſuimus terciūhumilitatis ſignū. Nā vere humilis eſt/ quiex vera ſui cognitōe ſibi vileſcit Hic ſe diuīſgratijs īdignū ꝯꝑat. Hic laudes horret ꝓprias veluti īſidiatrices tollere volētes ip̄ꝫ ī
aA 5
.