Pro humilitate
XL
ciuili lege ſed diuina. Nā ⁊ myſteriū non dicā diei huiꝰ ſolius/ ſed totius paſſionis dn̄ice/ quid aliud pͥncipaliꝰ eloquit̉ qͣꝫ imitandehumilitatis exemplū? Propter qd̓ ſaluatornr̄ carnē ſumere. hoc ē a deo exire/ et crucemſubire voluit. vt or̄o dicit eccl̓ie. Ob hāc deniqꝫ humilitatē ꝯcludit pn̄s euāgeliū. Exēplū em̄ dedi vobis vt quēadmodū feci vob̓ita ⁊ vos faciatꝭ. ¶ Tria hūilitatꝭ exēpla ſumemus ẜm tres vires aīe. iraſcibilē. rōnalē.ꝯcupiſcibilē. Et tres v̓tutes theologicas. fidē. ſpem ⁊ charitatē. Et tria diuinis ꝑſonisattributa. ſapīaꝫ. potentiā ⁊ bonitatē. Et iuxta tres ſtatus eccleſie. p̄latoſ. doctores. religioſos. Et ẜm tres ſcpͥture aucͣtes. Prima:hūmilē ſpū ſuſcipiet gl̓ia. Prouer. xix. Secūda auctas. vbi humilitas ibi ſapīa Prouerb̓. xi. Tercia. deus ſuꝑbis reſiſtit. humilibus aūt dat gratiā Iacobi. iiij.Prima cōſideratioHumileꝫ ſpū ſuſcipiet gloria. itaqꝫ humilitas vera. nō ē qui ſe nequiter humiliat Eccl̓i. xix. Uera inquā humilitas/ duꝫ feliciterexit a ſumma potētia ⁊ gloria ⁊ magnificentiſſima maieſtate dei/ in ſuā impotētiā. ignominiā ⁊ ſeruilitatē intuendā ſentiendāqꝫ/ efficit̉ potētiſſima ⁊ gl̓ioſiſſima ⁊ imꝑatrix liberrima atqꝫ monarchica ſuꝑ om̄ia ¶ Uultꝭ audire rationē illā accipite Perhibet Senecaꝙ facilis ad diuitias ꝑ cōtemptū via. Itaqꝫdicimꝰ de potētia ⁊ gloria ⁊ reliqͥs que mūdus offert. ⁊ q̄ cōtemnēdo fieri noſtra teſtatur Ambro. Un̄ v̓o melius qͣꝫ ꝑ humilitatꝭegreſſum a deo/ cōtemptꝰ iſte generat̉ qn̄ incomꝑatione diuītatis ꝑſpicue cernit̉/ ꝙ vanitas vanitatū ⁊ oīa vanitas. oīa mēdaciuꝫQuidni libeat exclamare cuꝫ ꝓpheta. Filijhoīm vſqꝫ quo graui corde vt qͥd diligitꝭ vanitatē ⁊ queritꝭ mēdaciū? Quidni p̄terea cōtempta vanitate ⁊ mēdacio/ faciat hec ſublimiſſima humilitas. hec ditiſſima pauꝑtas/ſolū deū gloriā ſuā. potentiā ſuā. opulentiaꝫſuā. ⁊ hanc arbitrat̉ eſſe ꝑtē ſuā hereditatē p̄claram ⁊ portionē vberrimā in terra viuentiū cū illo qui dicebat. Pars mea deꝰ in eternū. Et in gallico ſonātius dicit̉. Ceſt grādeportion ⁊ bona parti. ¶ Porro qͥd ad iſta cōueniētius/ qͣꝫ vt hec humilitas ſit glorioſiſſima/ cuiꝰ gloria ſolus deꝰ eſt. Hec vilificatioſit nobiliſſima. hec abiectio vbiqꝫ famatiſſima. qꝛ deus fama ſua nūqͣꝫ abeſt. vt hec deniqꝫ impotētia. hec ſeruitꝰ/ ſumma ſit potē-
tia/ īmo omnipotētia ſūmaqꝫ libertas. Oīapoſſum (inqͥt apl̓s) ī eo qͥ me ꝯfortat xp̄s. adPhil̓. iiij. ¶ Uideat qͥ pōt quāta ſit ex aduerſo oīs ſuꝑbe vanitatis. egeſtas. impotētia ⁊vilitas. Nā qua rōne repleret vanitas. ſatiaret egeſtas. dn̄aret̉ abiectio. ꝯſolidaret infirmitas. Attn̄ quid aliud ſunt hec oīa niſi vanitas vanitatū ⁊ oīa vaītas ⁊ afflictō ſpūs?¶ Ex his ꝑſpicuū ē quo pacto vim iraſcibilē cuiꝰ eſt in ardua tēdere ꝑficit hic beatꝰ hūilitatis exitus a deo/ ex deſꝑatōe ſui totali ſūmā de xp̄o ſpem gerēdo. ⁊ ita ẜm om̄s aliasſuas v̓tutes qͣs enumerat Guilhel. pariſien̄.reliquas. Ponit itaqꝫ hūilitas hec ſolū deūſpem ſuā. fortitudinē. ꝓtectionē. magnificētiā ⁊ ita d̓ ceterꝭ. Propterea fidēter ait. Dn̄sꝓtector vite mee a qͦ trepidabo? Etem̄ qͦ rueret. quō mutaret aliud ampliꝰ qͥd conari poſſet q̄ ꝓfundiſſima ſtabilitate/ īmobilitati penitꝰ adheret? Quid eā aduerſuꝫ violaret quealtiſſimū poſuit refugiū ſuū ī firmiſſimo habitaculo tuo qd̓ oꝑatus es dn̄e? Quo fugeret alibi? Quid aliud ſꝑaret? Quāobrē in remedijs humane inſtabilitatis et īcertitudīecaſuū tā horrendoꝝ ꝓcellis/ figit naueꝫ cordis immobiliter velut ancora quedā ſpūalis⁊ intelligibilis. Deniqꝫ nō ponit carnē brachiū ſuū / vt ſuꝑbia q̄ ſperat ī multitudīe diuitiaꝝ ſuaꝝ vel tꝑaliū vel ſpūaliū. ⁊ p̄ualet īvanitate ſua. Hec idcirco ſibi cauet ab om̄iexcellētia nimia. ab om̄i qͦꝫ defectu/ vt ne extollat̉ p̄ſumptōe. nec frangat̉ deſꝑatione. nōobſtinet̉ obſtinatōne. nec diſſoluatur eneruimollicie quēadmodū de his ⁊ alijs ī oī materia v̓tutis ſi vacaret fieri poſſet manifeſtūſi qͣliter ardua mediocritate via regia ſꝑ incedit doceremꝰ. ¶ Sꝫ ad dn̄antiſſimū eiꝰ īꝑiūvenio. Quid em̄ eſt rebꝰ dn̄ari (ꝓut al̓s proſecutus ſum latius) qͥd em̄ ē dn̄ari rebus inquā niſi eis vti poſſe iuſte vt placuerit Hocaūt ꝯuenit hūilitati. oīa qͥppe aſſumit in ſuifacultatē ⁊ vſum. dū ꝓpter deū ſe et oīa aliaꝯtemnēda decreuit. Quo ꝯtēptū ſatiat̉ amplius (ne nos irrideāt phariſei auari hec audiētes) ⁊ copioſiꝰ abſqꝫ vlla ꝯꝑatōe ꝯtentat̉qͣꝫ ex nuda poſſeſſione ciuilis tituli. qͣꝫ inſuꝑex tendētia inhiāte ad qͣſcunqꝫ diuitias. auteas ꝑ amorē amplectēte. aut eis incubāte acmētetenus inherēte ditaret̉. Sic de Cathone p̄clare dictū ē a Saluſtio. ꝙ quo plꝰ gloriā fugiebat/ eo magis aſſequebat̉ Ita ꝓculdubio de diuitijs. ita de potētia ſeculi. ita d̓vmbratili quolibet bono huiꝰ mūdi ſentire
aA 4