Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Pro humilitate

XL

ciuili lege ſed diuina. myſteriū non di diei huiꝰ ſolius/ ſed totius paſſionis dn̄ice/ quid aliud pͥncipaliꝰ eloquit̉ qͣꝫ imitandehumilitatis exemplū? Propter qd̓ ſaluatornr̄ carnē ſumere. hoc ē a deo exire/ et crucemſubire voluit. vt or̄o dicit eccl̓ie. Ob hāc deniqꝫ humilitatē ꝯcludit pn̄s euāgeliū. Exēplū em̄ dedi vobis vt quēadmodū feci vob̓ita vos faciatꝭ. Tria hūilitatꝭ exēpla ſumemus ẜm tres vires aīe. iraſcibilē. rōnalē.ꝯcupiſcibilē. Et tres v̓tutes theologicas. fi. ſpem charitatē. Et tria diuinis ꝑſonisattributa. ſapīaꝫ. potentiā bonitatē. Et iuxta tres ſtatus eccleſie. p̄latoſ. doctores. religioſos. Et ẜm tres ſcpͥture aucͣtes. Prima:hūmilē ſpū ſuſcipiet gl̓ia. Prouer. xix. Secūda auctas. vbi humilitas ibi ſapīa Prouerb̓. xi. Tercia. deus ſuꝑbis reſiſtit. humilibus aūt dat gratiā Iacobi. iiij.Prima cōſideratioHumileꝫ ſpū ſuſcipiet gloria. itaqꝫ humilitas vera. ē qui ſe nequiter humiliat Eccl̓i. xix. Uera inquā humilitas/ duꝫ feliciterexit a ſumma potētia gloria magnificentiſſima maieſtate dei/ in ſuā impotētiā. ignominiā ſeruilitatē intuendā ſentiendāqꝫ/ efficit̉ potētiſſima gl̓ioſiſſima imꝑatrix liberrima atqꝫ monarchica ſuꝑ om̄ia Uultꝭ audire rationē illā accipite Perhibet Seneca facilis ad diuitias cōtemptū via. Itaqꝫdicimꝰ de potētia gloria reliqͥs quedus offert. cōtemnēdo fieri noſtra teſtatur Ambro. Un̄ v̓o melius qͣꝫ humilitatꝭegreſſum a deo/ cōtemptꝰ iſte generat̉ qn̄ incomꝑatione diuītatis ꝑſpicue cernit̉/ vanitas vanitatū oīa vanitas. oīa mēdaciuꝫQuidni libeat exclamare cuꝫ ꝓpheta. Filijhoīm vſqꝫ quo graui corde vt qͥd diligitꝭ vanitatē queritꝭ mēdaciū? Quidni p̄tereatempta vanitate mēdacio/ faciat hec ſublimiſſima humilitas. hec ditiſſima pauꝑtas/ſolū deū gloriā ſuā. potentiā ſuā. opulentiaꝫſuā. hanc arbitrat̉ eſſe ꝑtē ſuā hereditatēclaram portionē vberrimā in terra viuentiū illo qui dicebat. Pars mea deꝰ in eter. Et in gallico ſonātius dicit̉. Ceſt grādeportion bona parti. Porro qͥd ad iſtaueniētius/ qͣꝫ vt hec humilitas ſit glorioſiſſima/ cuiꝰ gloria ſolus deꝰ eſt. Hec vilificatioſit nobiliſſima. hec abiectio vbiqꝫ famatiſſima. qꝛ deus fama ſua nūqͣꝫ abeſt. vt hec deniqꝫ impotētia. hec ſeruitꝰ/ ſumma ſit potē-

tia/ īmo omnipotētia ſūmaqꝫ libertas. Oīapoſſum (inqͥt apl̓s) ī eo me ꝯfortat xp̄s. adPhil̓. iiij. Uideat pōt quāta ſit ex aduerſo oīs ſuꝑbe vanitatis. egeſtas. impotētiavilitas. qua rōne repleret vanitas. ſatiaret egeſtas. dn̄aret̉ abiectio. ꝯſolidaret infirmitas. Attn̄ quid aliud ſunt hec oīa niſi vanitas vanitatū oīa vaītas afflictō ſpūs? Ex his ꝑſpicuū ē quo pacto vim iraſcibi cuiꝰ eſt in ardua tēdere ꝑficit hic beatꝰ hūilitatis exitus a deo/ ex deſꝑatōe ſui totali ſū de xp̄o ſpem gerēdo. ita ẜm om̄s aliasſuas v̓tutes qͣs enumerat Guilhel. pariſien̄.reliquas. Ponit itaqꝫ hūilitas hec ſolū deūſpem ſuā. fortitudinē. ꝓtectionē. magnificētiā ita ceterꝭ. Propterea fidēter ait. Dn̄sꝓtector vite mee a trepidabo? Etem̄ rueret. quō mutaret aliud ampliꝰ qͥd conari poſſet ꝓfundiſſima ſtabilitate/ īmobilitati penitꝰ adheret? Quid aduerſuꝫ violaret quealtiſſimū poſuit refugiū ſuū ī firmiſſimo habitaculo tuo qd̓ oꝑatus es dn̄e? Quo fugeret alibi? Quid aliud ſꝑaret? Quāobrē in remedijs humane inſtabilitatis et īcertitudīecaſuū horrendoꝝ ꝓcellis/ figit naueꝫ cordis immobiliter velut ancora quedā ſpūalis intelligibilis. Deniqꝫ ponit carnē brachiū ſuū / vt ſuꝑbia ſperat ī multitudīe diuitiaꝝ ſuaꝝ vel tꝑaliū vel ſpūaliū. p̄ualet īvanitate ſua. Hec idcirco ſibi cauet ab om̄iexcellētia nimia. ab om̄i qͦꝫ defectu/ vt ne extollat̉ p̄ſumptōe. nec frangat̉ deſꝑatione.obſtinet̉ obſtinatōne. nec diſſoluatur eneruimollicie quēadmodū de his alijs ī materia v̓tutis ſi vacaret fieri poſſet manifeſtūſi qͣliter ardua mediocritate via regia ſꝑ incedit doceremꝰ. Sꝫ ad dn̄antiſſimū eiꝰ īꝑiūvenio. Quid em̄ eſt rebꝰ dn̄ari (ꝓut al̓s proſecutus ſum latius) qͥd em̄ ē dn̄ari rebus inquā niſi eis vti poſſe iuſte vt placuerit Hocaūt ꝯuenit hūilitati. oīa qͥppe aſſumit in ſuifacultatē vſum. ꝓpter deū ſe et oīa aliaꝯtemnēda decreuit. Quo ꝯtēptū ſatiat̉ amplius (ne nos irrideāt phariſei auari hec audiētes) copioſiꝰ abſqꝫ vlla ꝯꝑatōe ꝯtentat̉qͣꝫ ex nuda poſſeſſione ciuilis tituli. qͣꝫ inſuꝑex tendētia inhiāte ad qͣſcunqꝫ diuitias. auteas amorē amplectēte. aut eis incubāte acmētetenus inherēte ditaret̉. Sic de Cathone p̄clare dictū ē a Saluſtio. quo plꝰ gloriā fugiebat/ eo magis aſſequebat̉ Ita ꝓculdubio de diuitijs. ita de potētia ſeculi. itavmbratili quolibet bono huiꝰ mūdi ſentire

aA 4