Sermo in cena dn̄i

bris vocauit nos deꝰ in admirabile lumē ſuum. cuiꝰ figurā geſſit Petrꝰ/ a vinculis ferreis ⁊ carcere tetro liberatus. ⁊ eductꝰ de cuſtodia ad ꝯfitendū nomī dn̄i Uere vincula ferrea cupiditatis nr̄e. Uere carcerē tenebroſūhorridū. ſqualidū ⁊ ſcenoſū eſſe ſordidū deſideriū cordis noſtri. ⁊ aīa talibꝰ immerſa qn̄poterit liberis intelligētie alis ad alta ſubuehi ipſa ad deū regredi qn̄ valebit. Hoc itaqꝫ fieri ē impoſſibile niſi ī manu forti ⁊ brachio extēto illiꝰ qͥ eduxit vinctos ī fortitudine. qͥ de ſtercore erigit pauꝑem/ vt ſedeat cūpͥncipibꝰ. Qui ꝯtriuit portas ereas/ ⁊ vecteſferreos ꝯfregit. Hoc ſolo auctore ſicut anīaa deo exiuit/ ſic ad deū vadit. qͣꝫ qͣꝫ donū hocexercētibꝰ ſe ad ip̄m ⁊ nō niſi talibꝰ d̓ lege cōip̄ſtet̉. ¶ Epilogātes ergo cōcludamus/ ꝙ eſtvnus xp̄i exitus a deo ꝑ eternā generatōem.⁊ habet ſuū regreſſum ꝑ ſpūs ſpirationē. ſecundo ꝑ humanitatꝭ aſſumptionē. habet ſuum regreſſum ꝑ corporis glorificationē. tercio ꝑ anime creationē. habet ſuum regreſſuꝫꝑ contemplationem.Oſt ſenſum litteralē/ theologicaꝯAlem ⁊ metaphiſicalē/ ſuꝑeſt vt thema noſtꝝ p̄ſertiꝫ primā eius parteꝫ ad nos mores quoqꝫ noſtrostrāſferamus. Et dicamus ꝙ duplex eſt moralis exitꝰ aīe a deo. Unꝰ peſſimꝰ ꝑ ſuperbiāAliꝰ optimꝰ ꝑ humilitatē. ¶ Per ſuperbiā exiſſe legit̉ filiꝰ ille ꝓdigus in regionē longinquā Luc̄. xv. Quomō exierūt Adā ⁊ Chayn Gen̄. iij. ⁊. iiij. Quō egrediūtur foras illiqui ima vident ⁊ loquunt̉ in idip̄m .ſ. contradeū. qualiter exierūt ⁊ exibūt. Diſcedite a memaledicti in ignē eternū Matth̓. xxv. Longinquus valde ⁊ peſtiferus hic exitꝰ. qꝛ longe a peccatoribꝰ ſalus. Exitus iſte a deo nōeſt ſed ſuꝑ deū. ſue voluntati ꝓpriā anteponēdo. ideo dicit̉ elatio. Teſtis ē ille qͥ eſt rexſuꝑ oēs filios ſuꝑbie Iob. iiij. Qui extollit̉⁊ erit ſuꝑ om̄e qd̓ dicit̉ deus. ij. ad Theſſa. ijTaliter egrediēs foras euaneſcit vt ſumus.nec regredit̉ ſicut coruꝰ/ niſi forte ꝑ impatiētiā ⁊ rabidā obſtinati odij latrationē. loquatur in idip̄m in deū videlicet. ⁊ dentibꝰ ſuis īeū fremat ⁊ tabeſcat. ¶ Eſt p̄terea exitꝰ bonꝰa deo ꝑ humilitatē. ſed ſub deo. et rurſus addeuꝫ. Nō quidē locali diſtātia. nā quo ibithō a ſpū tuo dn̄e. et qͦ a facie tua fugiet? Sꝫaſcēderit in celū tu illic es ⁊c̄. Sed fit exitusiſte ꝓpria quadā reputatōe ⁊ intelligētia. qn̄anīa ex ꝯſideratione intima diuine immen-

ſitatis reſilit in paruitatē ſuā. ⁊ ſe ad ſe contrahit ⁊ loco cedit. ꝓut ad aſpectū magni alicuiꝰ pͥncipis/ pauꝑculus ſeruꝰ aut damnatꝰexperit̉. Hoc ſuo mō aīa infirmitatis ꝓprieīmo cuiuſdā nihileitatis ꝯſcia ad cognitiōꝫpn̄tie diuinitatis immenſe horreſcit. ſtupetpallet. ꝯtremiſcit. intratqꝫ fugiēs a ſe velut īquandā deſertā om̄is imꝑfectiōis egeſtatisſue regionē. quō intrauerat Aug. qui dixit īlib̓. ꝯfeſſionū. Et factꝰ ſuꝫ mihimetipi regioegeſtatis. ¶ Nōne tibi Petrus miraculi ſtupore in captura piſciū attōnitꝰ ſic exire dn̄mvoluiſſe viſus ē. Exi inqͥt a me dn̄e qꝛ pctōrſum Luce. v. Sic hodie manū xp̄i beatamvolentē pedes eius ad lauandū tangere/ ip̄erefugit dicēs. Dn̄e tu mihi lauas pedeſ. Uelut ſi verbū p̄dictū repeteret. Exia me dn̄e.nō lauabis mihi pedes ineternū. ¶ O ſuperadmirabilē hunc hūilitatis exitū. Felix aīaq̄ taliter exit a deo. qꝛ nunqͣꝫ rectiori via addeū vadit. nā correlatiua ſunt ⁊ om̄imode ſehabētia idē exitus iſte a deo ⁊ ad eundeꝫ regreſſus. Sic vallis deſcēſus ⁊ mōtis aſcenſus. Mētior ſi n̄ ita ſe ꝯſeqͥ teſtata ſit ꝟitasqui ſe humiliat ait exaltabit̉ Luc̄. ix. ⁊. xvii.Hinc Aug. ait in epl̓a quadā ad DioſcorūNō aliā tibi inquit ad capeſſendā ⁊ obtinendā veritatis viā inuenies qͣꝫ q̄ inuēta ē ab illo qui greſſuū noſtroꝝ tanqͣꝫ deus vidit infirmitatē Prima ē humilitas. ſcd̓a ē humilitas. tercia ē humilitas. Quotiēs hoc īterrogaueris hoc dica. ¶ Bonū ē nos hic eē (o deuoti patres ac ſapiētes viri) bonū ē de humilitatis exitu ſermonē audire. De qua vtinaꝫcū humilitate ⁊ vt res digna erat loqui poſſet arrogās ⁊ ſtulta p̄ſūptio cordis mei Nāquale monſtꝝ ē quale ſacrilegiū. vermiculūde humilitate loquentē. ⁊ ideo ſuꝑbire quialaudat humilitatē. ⁊ ideo exire a deo ſuꝑ deum male ꝑ ſuperbiaꝫ. qꝛ ſuadet ab eodē ſubeodē exire ꝑ humilitatē? Quis hoc crederet/ſi nō qꝛ totiēs exꝑtū ē? Sed inter laudāduꝫhumilitatē/ ſurrepit ſuꝑbia dū valde deteſtari querit̉. Ip̄a qn̄ nō introibit/ qn̄ nō caſtracordis noſtri ſubdola machinatōe penetrabit? Ue ve filijs Adā ab hac terrifica ꝑnicie¶ Sed ad humilitatē redeo. ad cuiꝰ p̄coniūtria miracula eiꝰ ſupra modū mirabilia/ triplex notificabit ꝯſideratio. Recte quidaꝫ debeato humilitatis exitu/ totū huiꝰ collatōisreliquū contexerunt. vt al̓s pollicitus ſumoſtenſuꝝ. Ex titulo humilitatꝭ ius tradi humilibꝰ ad omia conant̉ poſſidēda. nō qͥdem

S