Pro humilitate
XL
ꝑticipē mortis. Aſt xp̄m regredi ad deuꝫ/ eſtip̄m a mortuis reſurgere. Iaꝫ nō morit̉. qm̄mors ei vltra nō dn̄abit̉. ad Rom̄. vi. qn̄ inpatria ⁊ ciuitate ⁊ regno pr̄is in celeſtibꝰ addexterā ſuā ſedet in eternū. cū om̄ia ſubiecitei deus. ad Heb̓. ij. Hic ē verꝰ iuſticie ſol qͥorit̉ in natiuitate. occidit ī paſſione. ⁊ ad locū ſuū reuertit̉ ī gl̓ioſa aſcenſione. Eccl̓s i.Et qꝛ habēt ꝓprias ſolennitates hec myſteria ſuoſqꝫ ſermōes. tātūdē dictū ſit hic/ quōxp̄s a deo exiuit ꝑ incarnatōꝫ. ⁊ ad deuꝫ vadit ꝑ gl̓ificatōeꝫ. ¶ Demū reꝑibilis ē exitusquidā tercius xp̄i a deo ẜm aīam/ qͥ cōmunis ē om̄ibꝰ creaturis Dicit itaqꝫ diuinꝰ theologus Ioh̓es. Quod factuꝫ ē in deo vitaerat. Uita erat/ nō quidē ꝑ idēptitatē realeꝫ⁊ eſſentialē rei facte ad factorē/ vt Manicheiblaſphemāt. dicētes aīam eſſe ꝑtē a deo deciſam ꝑ actionē pͥncipis tenebraꝝ. Sed vitaerat ꝑ idealē et viuificā. exemplarē ſeu architypā cognitionē ⁊ v̓tutē ꝓducēdi efficaciſſimā. longe excellētius. longe ineffabiliꝰ qͣꝫ inipſa mente artificis domꝰ fabricāda vl̓ imago pingenda exiſtat/ ⁊ ſuo mō viuat. Quidꝟ̓o ſint hmōi idee. ⁊ qualis ſit eaꝝ diſtinctōnō eſt hic diſputādi locus? Multe doctorūtraditōes in vnam veritatē (ſi bn̄ capiant̉) reducibiles ſuꝑ pͥma ſnīaꝝ diſtinctiōe habentur. ¶ Ab hoc igit̉ eſſe ideali illud recte phibet̉ egredi/ quicqͥd fit extrinſecꝰ ī eſſe ſuo reali. regredi aūt non niſi creature rōnali ꝓpriedatū eſt. qͣꝫqͣꝫ velit Boecius/ oīa in ſuuꝫ regredi principiū. velut ſi flumina vnde exeūtreuertant̉ Eccl̓s. i. Et qn̄ hoc? Qn̄ reꝑetūtꝓprios queqꝫ recurſus. redituqꝫ ſuo ſingula gaudēt. Nec manet vlli traditꝰ ordo/ niſiꝙ fini iunxerit ortuꝫ. ſtabilēqꝫ ſui fecerit orbē. lib̓. iij. metro. ij. Hoc fit/ dū motus inditos nature ſue cuſtodiunt. dūqꝫ vices indultas ꝑagūt. agēdo. patiēdo. mouēdoqꝫ. ¶ Atuero quantū tibi ē creatōis egreſſus excellētior (o rationalis ſpūs) tāto regreſſus tuꝰ addeū ē. quāto a reliqͥs om̄ibꝰ a ꝑfectōe differētior. Tu nempe rōnalis ſpūs ſicut capax etꝑticeps dei ſolus factꝰ es ꝑ intelligentiaꝫ atqꝫ rationē. hinc ad imaginē dei ⁊ ſil̓itudineꝫfactꝰ affirmaris Gen̄. i. Sic ſoli tibi ad deūregredi cōceſſum ē ꝑ cognitionē ⁊ amorē. Dirigunt̉ cetera in curſibꝰ ſuis ⁊ ab agēte infallibili. ſicut ſi vidēs aliquis cecū ducat. vt dicit Auerrois. Tu ſola vidēs videntē inſeq̄ris. Tu ſola cognitiue ad pͥncipiū tuum regrederis/ vt fias vnū ens cū diuina eēntia.
tercia ꝑte libelli de ornatu ſpūaliū nuptiaꝝ.Aīa inqͥt ꝯtemplātis ita ꝯiungit̉ deo/ vt fiat ip̄m illud eſſe vitale et ideale qd̓ eternalit̓in deo p̄habuit. Quē errorē vna nuꝑ epiſtola a me edita coarguit. Uelim p̄terea cōmonuiſſe vt de hac mat̓ia caute legat̉ Bern̄. adfratres de mōte dei. li. ij. ¶ Ceteꝝ aīa humana p̄cipue illa ē inter oēs rōnales ſpūs/ q̄ nōſolū regredi ad deū ſed oīa alia in eū referredebet. Propterea em̄ ipſa corꝑi ꝯiūcta. et inimis certis ligata. ẜm Platonicos. Propterea nexū duplicis mūdi/ tā ſpūalis qͣꝫ corꝑalis oꝑat̉ quaſi duas illas cathenas cauſarūaureā ⁊ argenteā nectēs. ¶ Deniqꝫ idcirco inorizōte duplicis mūdi ſtatuit̉ facies ſua. prout diuini theologi ⁊ eleuati metaphiſici edocuerūt/ quatinꝰ ꝑ ip̄aꝫ ea oīa referrent̉ ī deūcognoſcēdo ⁊ vtēdo/ q̄ ab eo egreſſa ſunt increādo. Hinc dixerūt Ariſt. i. pol̓. ⁊ Platonici. oīa ꝓpter hoīem. ip̄m v̓o ꝓpter deuꝫ factū eſſe. Hinc reſurrectōis future neceſſitasconcludit̉. Alioqͥn naturalis īſtitutio finisfruſtra eſſet. Sed de his alibi. Demuꝫ ꝑſpicuū eſt eos ſolos ꝓpria appellatōne homīesdici debere qͥ boni ſunt/ ⁊ ad deū om̄ia referunt. ¶ Nūc ad xp̄m redeo. Quia em̄ regreſ Fſum hunc ꝑ intelligentiā ad deū ⁊ vſum/ aīaeius ꝑfectiſſimis modis exercuit. dū ſeipſaꝫ⁊ rē quālibet alterā/ ſola ꝑ excellentiaꝫ in deigloriā. laudē. amorēqꝫ reduxit. Hinc aptiſſima rōne dixit euāgeliſta noſter de xp̄o. ꝙ adeo exiuit et ad deuꝫ vadit. Exiuit dico ẜmanima ꝑ creatōis emanationē. ⁊ ad deū vadit/ ꝑ ſui ⁊ alioꝝ oīm in deū reuolutionē intelligibilē Et ſicut oīa a deo qd̓ammodo accepit in ſua creatōe/ dū ꝓpterea facta ſūt oīaſic om̄ia refert ī deū directiue ꝓportionabiliter ſatis ad primū exitū ⁊ reditum eternalē¶ Ad hunc finē olim egreſſus fuerat Adama deo in ſui pͥmaria creatōe/ vt ad deū regrederet̉ ꝑ ſpeculationē ⁊ amorē. Sed ve pctō.Homo cū in honore eſſet nō intellexit. comꝑatus ē iumētis inſipiētibꝰ/ et ſil̓is factus ēillis. Sequimur euꝫ nos beſtiales effectivitā pecudū eligētes. qui decliuē aīam iugiter ad terrena demittimꝰ. qͥ porcino more v̓ſi ad infima vultibꝰ adheremꝰ. Uox eſt talium. Adheſit in terra vēter noſter. Et iteruꝫ.Adheſit pauimento anima mea. Et rurſusInfixus ſuꝫ ī limo ꝑfundi. Hinc exclamatſatyricus. O curuas in terra aīas et celeſtiūinanes. O qͣꝫ ſuauior vox atqꝫ iocundior regrediētis ad deū ⁊ gratias agētis/ ꝙ de tene
aA 3