Sermo in cena dn̄i

ti merito ſepulcris dealbatis. Ꝙ ſi culpant̉hi qui mali ſunt/ quo vituꝑio digni vident̉qui peccata ſua p̄dicāt gloriātes cū malefecerint/ et exultātes in rebꝰ peſſimis in ꝑniciem⁊ contagionē ⁊ ſcādala certa puſilloꝝ? Cuidam improperiū dixit alius. Abi hypocrita. Cui acuta mordacitate reſpōdit iniuriatus. Tu tal̓ es vt nechypocrita dici poſſis.Ita pala ⁊ in publico ꝑuerſus es/ vt nullusfictioni locus relictus ſit. ¶ Octauuꝫ ve eſt qͥſanctis reuerētes eſſe vident̉/ colētes eorū ſepulcra. memorias atqꝫ reliquias. ipſi tn̄ eosnequaqͣꝫ imitant̉ in ſanctitate. īmo p̄ſentibꝰinimicant̉ ⁊ inſidiant̉/ qui ſanctoꝝ vitā atqꝫmores queſierint imitari ¶ Ad que om̄ia veſubiungit̉ horrēda cōcluſio. Ecce relinquet̉vobis domus veſtra deſerta. Domꝰ hec domus erat ſynagoge/ cui ſuccedit domus eccleſie. quā iam pene deſertioni vicinā intuemur vt olim ſynagogā. Auertat hoc pius eccleſie ſponſus Ieſus xp̄s. Auertet aūt ſi fuerimus penitentes/ ſi nos benigne intuitꝰ fuerit ⁊ cōuertet ad ſe. ⁊ tandē reponet ī firmiſſimo habitaculo ſuo. Ad quod nos ꝑducere dignet̉ qui ſine fine ꝑmanet in ſecula ſecūlorum. Amen.Finit.Sequitur item ſermo eiuſdem factus in cena dn̄i ꝓ humilitate/ valde notabilis.Deo exiuit ⁊ ad deū vadit Originaliter Ioh̓. xiij. et ī euāgelio pn̄tialiter recitato. Nos ⁊ mei ſil̓esquia deo exiuimus ꝑ peccatū lōgenimis. Quia lōge a peccatoribꝰ ſalus. vadamus nunc rurſus ad eū ꝑ orōnis ⁊ pie inuocatōis greſſum/ mox aderit. qꝛ ꝓpe ē dn̄som̄ibꝰ inuocātibꝰ eū in veritate. Cuiꝰ orationis noſtre mediatricē te cōſtituemus o virgo beata/ ꝟgo deo iunctiſſima. ad quā devenit. et a qͣ ẜm corpus exiuit. Te nūc ob hͦſalutātes ⁊ dicētes. Aue Maria ¶ A deo exiuit ⁊ ad deū vadit. ſcribit̉ vt ſupͣ. Alta ꝟboꝝꝓfunditas. alta nimirū. ⁊ qͥs cognoſcet eaꝫ?Sed ita loqui dicebat ꝯſciū ſecretorū dei.Hic tā ſublimis volatus grādi aquile ſpūali homī videbat̉. cui ex ſnīa dicere fas erat illud ph̓ie apud Boeciū lib̓. iiij. metro pͥmo.Sunt etem penne volucris mihi. que celſaconſcendāt poli. quas ſibi cū velor mēs induit/ ꝑcroſa terras deſpicit ⁊cͣ. Mihi v̓o qͥdni ſtupor mentis ⁊ digna admiratio debebatur ad hanc ſcientiā q̄ mirabilis facta ex me

eſt confortata ē. ⁊ nō potero ad eā. Quid niſi venerabundū quoddā ſilentiū ꝯgruebat?Congruebat vtiqꝫ ſilentiū potiꝰ qͣꝫ elato ſermone de diuinis obſtrepere inter olores meraucū anſerē/ potius qͣꝫ ſordidis pedibꝰ affectionū/ manibuſqꝫ oꝑationū me ſanctuarium verboꝝ dei temerariū introire. Sed officij mei debitū ipſi vos ſcitis. ſed et frequēsdeuotōis veſtre ꝯuētus ⁊ p̄ſtolatio qͥppiamvel imꝑfecte balbutire cōpellit ¶ A deo (inqͥteuāgeliſta) exiuit. Miror ſi nō ꝓtinus ad hͦverbū mirami. De qͦ uempe alio iſtud dicit̉.A deo exiuit/ qͣꝫ de v̓bo qd̓ eternaliter ē apd̓patrē. qm̄ in pͥncipio erat verbū. ⁊ v̓bū eratapud deū. ⁊ deus erat verbuꝫ. Si eternalit̓apud deū qualiter a deo exiuit. quō eternaliter apud deū? Sed dices. exitus iſte verbia deo/ eſt ipſa filij generatio. veꝝ eſt ſi eſt filijgeneratio ſicut eſſe ꝯfitemur. vides ꝙ iſte exitus ꝓrſus ē īeffabilis. De eo quippe ſcpͥtū ēGenerationē eius quis enarrabit? Eſa. liij.ca. Propterea cur conaret̉ eloqͥ qd̓ enarrarinō pōt nō eſſet illud ſobrie ſaꝑe? Quid ſi qͥsloquat̉ nō iā hoīm ſed angeloꝝ linguis quopacto effari ſufficiet deū a deo exire. nō localiter. nō dimēſionaliter. nō diuerſitate ſubſtātie/ neqꝫ duratiōis varietate/ ſed ꝑſonali tm̄diſtinctione. Qui ⁊ regredi dicit̉ ad deū/ dūſuū rependēs amorē patri ſpirat ⁊ qd̓ammōdonat ſpm̄ſanctū/ donū p̄ſtantiſſimū ⁊ vtriuſqꝫ nexū. ¶ Sed ſileamus interim de ſecretis his celeſtibꝰ ⁊ p̄ſcrutatiorē inueſtigationē huiꝰ diuini exitꝰ ⁊ regreſſus ad intra/ nosvel ad ſcholā vl̓ ad celebritatē beatiſſime trinitatis remittamus. Illic magis diſcere ē/quō filius egredit̉ a pr̄e vt imago pulcerrīaa pulcerrimo. vt v̓bū ſentētioſiſſimū. vt arsoīm fecundiſſima. vt exemplar diſtinctiſſimū. vt idea ⁊ forma quedā oīm capaciſſima⁊ actualiſſima ⁊ potentiſſima. Sic igit̉ exiuit xp̄s a deo eternaliter ꝓductiue. et ad deūvadit ſpiratiua dilectōe. ¶ Ampliꝰ ꝟo ꝯſideratōi noſtre alius obijcit̉ xp̄i a deo exitꝰ. alius qͦꝫ ſui ad eū regreſſus. nō quidē intrinſecus ꝑſonaliter vt prius. ſed denoīatōe quadā extrinſeca/ ⁊ idiomatū mutua cōicatōne/quā oꝑata ē humanitatis aſſumptio. Et qͥdeſt p̄cor hoc mō xp̄m a deo egredi/ niſi eundēin hoc calamitoſo vallis lachrimaꝝ exiliodignāter īcarnatū ꝯmorari. affligi. cruciari?Nihil quippe lōginquius a deo poterat excogitare mēs hūana/ qͣꝫ imꝑaſſibilē ad paſtionē egredi. inuiſibilē videri. īmortalē qͦꝫ eſſe