Et veſtitu prelatorum

XL

ꝯfingūt. Agimꝰ inqͥunt talia/ nō ꝙ in cordenoſtro ſit ſuꝑbia. nō ad extollentiā oculorū.ſed vtimur his tanqͣꝫ nō vtētes. vt eccl̓a ꝑ hͦcū ẜuitoribꝰ ſuiſ honoret̉. ⁊ honorata magꝭmagis reuereat̉. ⁊ ſit eius efficacior aucͣtas.¶ Ueꝝ attēdāt ſic dicētes pͥmo/ ꝙ honor dari dꝫ ī teſtimoniū v̓tutis. non ꝓpter exteriores diuitias vel ornatū. Inducūt gͦ cām erroris ad ppl̓m/ qͥ propt̓ pōpas mouent eosad honorādā eccleſiā cū ſeruitorbꝰ ſuis. qm̄ꝓpter v̓tutē ⁊ bonoꝝ futuroꝝ adeptōꝫ potius debēt venerari. Alioqͥn xp̄s ⁊ eiuſdē apl̓inō ſufficiēter ornaſſent eccleſiā ⁊ honoraſſētqn̄ talia in ſe ꝯtēpſerūt ⁊ alijs ſpernēda ſuaſerūt. Un̄ ⁊ Iacobꝰ inculpat eos qui honorando diuites in aureo anulo et veſte fulgida/ ſpretis pauperibꝰ ꝑſonas accipiunt. EtBern̄. ad Eugeniū li. de ꝯſideratōe. Tu paſtor ꝓcedis deauratꝰ tā multa circūdatꝰ varietate. oues qͥd capiūt? Si auderem diceredemonū magꝭ qͣꝫ hoīm paſcua hec. Sic faciebat Petrus. ſic Paulus ſuadebat. ItemPetrus neſcit̉ aliqn̄ ꝓceſſiſſe vel gēmīs ornatꝰ vel ſericis. nec tectꝰ auro. vel vectꝰ equoalbo. nec ſtipatꝰ milite. nec circūſeptus miniſtris. abſqꝫ hoc tn̄ credidit ſatis poſſe īplereſalutare mandatū. paſce oues meas. ¶ Rurſus ſi viri eccl̓iaſtici talibꝰ vtūt̉ ꝓ ſolo honore eccl̓iaſtici ſtatꝰ. qua rōne dimittūt ipſi taꝫmagnā ꝑtē ſacerdotū curatoꝝ/ ī ſtatu taꝫ inculto qͣꝫ ī īfimo et plebeio. īmo qͣ temeritateipſos ſpoliāt ⁊ denudāt. ¶ Ampliꝰ dictū ē ꝙapd̓ ſcl̓ares pͥncipes ⁊ alios plꝰ irridet̉ iſtapōpa/ qͣꝫ ī honore vero teneat̉. īmo ⁊ pauperres minꝰ audēt ad tales accedere ꝓ petendoꝯſilio aūt ꝯfeſſiōe faciēda. ⁊ ſic de ſil̓ibꝰ. qͥ etvidētes eos ī ocio ſplēdide ꝯuerſari. ſeipſosaūt egenos ⁊ pānoſos laboribꝰ iugibꝰ atteriremurmurāt. inuidēt ⁊ detrahunt. qͦs ſi viderēt ī hūilitate ſe gerētes amarent. ⁊ eoꝝ aſpectu animequiores fierēt tolerare pauperieꝫſortꝭ ſue. ¶ Preterea ſuſtētatio pompaꝝ fieri neqͥt abſqꝫ multis expēſis/ q̄ trahunt ſepead queſtus mercēnarios ⁊ rapinas iniuſtaſ.ad fraudes ⁊ curas graues. ad q̄relas inſuꝑmordaciſſimas ſubditoꝝ ꝓpter infamē vitā ſeruitoꝝ turpiſſimoꝝ qͦs ociū ml̓ta maladocuit. ⁊ nefanda ſcelera ꝑpetrare compellitScitꝭ ꝟo ꝙ ī dn̄os redūdāt exceſſus ⁊ īprobitates ẜuitoꝝ. ¶ Ceteꝝ ſic̄ qͥ tāgit picē inqͥnabit̉ ab ea (ſapiētis īmo exꝑiētie teſtīonio)⁊ qͥ fouet in ſinu ſuo ignē ⁊ colubꝝ / ardet etmordet̉. ſic difficile ē apd̓ ml̓tos pene īpoſſi-

bile vt int̓ ſuꝑbos tales cultꝰ ⁊ honores foriſecos ꝯuerſent̉ ⁊ nō inde ſuꝑbiāt. Nā qͥ cōicauerit ſuꝑbo induet ſuꝑbiā. ¶ Sꝫ eſto ꝙ ipꝰſi ſint tanta ſtabiliti humilitatis radice qͣlesꝓfecto nondū ſunt/ cur de ipſa hūilitate xp̄ierubeſcūt ī publico? cur ſuꝑbiā on̄dūt ī oꝑequā nō habēt ī cordex cur ſuis exemplis irritāt ⁊ ſcandalizāt corda pͥncipū ⁊ ſcl̓ariuꝫ adꝑmutandū tales pompas ⁊ prodigalitatesquas ab eis totis viribus effugare deberēt.¶ Nullū rurſus regnū ē taꝫ opulentū qd̓ nōꝑ luxurioſā ꝓdigalitatē ⁊ nutricē eiꝰ rapaceꝫauariciā/ celeri labefactiōe diſſoluat̉. quēadmodū tradūt Ualeriꝰ ⁊ Tulliꝰ. ⁊ ſi ſilerent.tn̄ maximoꝝ regnoꝝ ꝓditio ī exemplū huiē veritatis. Abyſſus itaqꝫ expēſaꝝ/ abyſſuꝫ4inuocat diuitiaꝝ. qͦ fit vt eueniat illud puerꝭdecantatū qͥ ſua ꝯſumūt/ cuꝫ deeſt aliena ſequunt̉. hinc fraudes. hinc doli. hīc iniuſticievarie. ꝓpter qd̓ de gēte ī gentē trāſfert̉/ ait ſapiēs. ¶ Quāta deinceps mala ꝓueniāt ex cōmeſatōibꝰ eccl̓iaſticoꝝ crebris atqꝫ ſuꝑfluisqͥs enarret? vnū prādiū ꝓ replēdo ad grauedinē ⁊ nauſeā. tres vel qͣttuor vētres ſepe cētū pauꝑes reficere ſufficeret. celerius tn̄ conſumimꝰ ⁊ ꝑdimus vnū francū in tali crapula/ qͣꝫ damus vnū denariū pro elemoſynis.Ibi detractiōes. ibi ebrietates. ibi tꝑis danoſiſſima ꝑditio. ibi ꝯtra bonoꝝ vitā et oēꝫ:honeſtatē. īmo ſepe ꝯtra catholitā veritateꝫſub iocūdi typo infames ſnīe frequētantur¶ Turpiter iſta fierēt apud ſcl̓ares. turpiusapud eccl̓iaſticos oēs/ ſed turpiſſime apd̓ p̄latos ⁊ theologos. Nōnūqͣꝫ inueniūt̉ adeovt iā de ſe ꝓuerbia quedā apud vulgꝰ generauerūt ſue ebrietatis vel crapule. Nā ⁊ cibialiqͥ ⁊ vina p̄cellētia tanqͣꝫ ab inuētoribꝰ autcultoribꝰ denominant̉ ſicut d̓r. Torte iacō-bitaꝝ ⁊ vinū theologoꝝ ⁊c̄. Adde ꝙ pleꝝqꝫinuitātes alios ad cōuiuia/ gͣuibꝰ expēſis etſollicitudinibꝰ īuitati v̓o magnis diſpēdijſ⁊ vigilijs fatigāt̉. Ita refert Sen̄. dicēs ſerenū de tranqͥllitate cū dic ebat/ nō ad cenaꝫſe ituꝝ ad eū qui pro hoc ſibi nihil debiturꝰeſſet. ¶ Poſtremo qͥd ſūt viri eccl̓iaſtici niſi qͥdā elemoſynarij bonorū eccleſiaſticoꝝ. ⁊ ip̄orū nō quidē dn̄i ſed diſpēſatores. In quibꝰhoc ſolū pro ſe ⁊ ſuis habēt qͦ contētari eosmādat apl̓s. alimēta .ſ. ⁊ quibus tegantur.Diffinit vltra Bern̄. ꝙ qͥcquid vltra retinetur/ rapina ē īmo ſacrilegiū. Dura v̓o ſentētia cōtra eccl̓iaſticos et eos qui theſaurizāt.⁊ qui in luxurijs varijs ⁊ impudicicijs con-